ความหึงหวงที่ไร้เหตุผล

"ผมถามว่า ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีริน ไม่ได้ราบเรียบเหมือนสายน้ำ หากแต่มันอัดแน่นไปด้วยแรงดันไอน้ำมหาศาลที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ สันกรามคมกริบของประธานหนุ่มขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมปลาบจับจ้องภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับจะเผาให้มันมอดไหม้เป็นจุล ภาพที่รินรดากำลังยืนยิ้มพิมพ์ใจ หัวเราะต่อกระซิบกระซับกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดีคนหนึ่งที่มุมร้านกาแฟชื่อดังใกล้ตึกบริษัท รินรดาที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารกลับเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ชะงักเท้ากึกเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่ลดฮวบลงจนติดลบ เธอปรายตามองร่างสูงที่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตากลมโตฉายแววฉงนก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้นตามสไตล์ "คุณหมายถึงใครล่ะคะ... เอ๊ย หมายถึงใครครับ" รินรดาเกือบหลุดปากพูดภาษาถนัด แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม รินรดา!" คีรินก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ทำเอาหญิงสาวต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงาน เสียงกระแทกเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ยกขึ้นกักตัวเธอไว้กับบานประตู ปิดตายทุกเส้นทางหนี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาโถมเข้าใส่จนเธอหายใจแทบไม่ออก "คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย อยู่ๆ ก็มาคาดคั้น..." รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล สายตาคมดุของเขาที่มองลงมามันเต็มไปด้วยความคาดคั้นและ... ความหึงหวงที่เจ้าตัวคงไม่ยอมรับแน่ๆ "ผมไม่ได้บ้า แต่ผมกำลังจะคลั่งตายอยู่แล้ว!" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนสั่นสะท้อนไปถึงก้นบึ้งหัวใจคนฟัง "ไอ้หมอนั่น... คนที่ยืนหัวร่อต่อกระซิกกับคุณเมื่อตอนเที่ยง มันเป็นใคร ทำไมคุณถึงยิ้มให้มันแบบนั้น รอยยิ้มแบบที่แม้แต่เศษเสี้ยวเดียว คุณก็ไม่เคยส่งให้ผมเลยสักครั้ง!" ประโยคสุดท้ายเจือความตัดพ้ออย่างชัดเจน จนคนฟังถึงกับอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับสะดุดกึก รินรดากะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ คีริน... ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง จอมเผด็จการ และปากร้ายคนนั้น กำลังทำหน้าเหมือนเด็กถูกแย่งของเล่นไม่มีผิด "อ๋อ..." รินรดาลากเสียงยาวในลำคอ สมองเริ่มจับต้นชนปลายถูก "คุณหมายถึงพี่กรณ์น่ะเหรอคะ?" "พี่กรณ์? สนิทกันขนาดเรียก 'พี่' เลยงั้นสิ!" คีรินกัดฟันกรอด สันจมูกโด่งเป็นสันแทบจะชนกับจมูกรั้นของเธออยู่รอมรอม "มันเป็นใคร เป็นญาติ เป็นเพื่อนสนิท หรือว่าเป็น 'ชู้' เก่าของคุณ!" "นี่คุณ! พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อยนะคะ... หน่อยครับ!" รินรดาเกือบหลุดปากใช้น้ำเสียงคุ้นเคยอีกรอบ เธอผลอกอกแกร่งเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่คนตัวโตกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน ยิ่งเธอออกแรงผลัก เขากยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้ชิดมากกว่าเดิมจนหน้าอกแทบจะแนบติดกัน "พี่กรณ์เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยค่ะ เป็นสถาปนิกที่เราบังเอิญเจอตอนฉันลงไปซื้อกาแฟ ก็แค่ทักทายตามประสาคนรู้จัก ไม่ได้มีอะไรในก่อไผ่ทั้งสิ้น!" "บังเอิญงั้นเหรอ โลกกลมขนาดนั้นเชียว?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้ายังคงบึ้งตึงไม่คลาย "แล้วทำไมต้องยืนใกล้กันขนาดนั้น ทำไมต้องส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนผมอยากจะเดินไปกระชากคอมันลงมาจากตึก!" "คุณหึงฉันเหรอคะ?" รินรดาถามตรงๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนประหลาดใจ ดวงตากลมโตมองลอดแพขนตางอนงาม สำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อตรงโหนกแก้มอย่างเห็นได้ชัด คีรินชะงักกึก ดวงตาคมไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึง กลบเกลื่อนความจริงที่เพิ่งหลุดรอดออกมาจากท่าทางทั้งหมด "หึง? ผมเนี่ยนะจะหึงเลขานุการปากจัดอย่างคุณ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยรินรดา" คีรินแค่นเสียงปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หูทั้งสองข้างแดงแจ๋จนฟ้องความรู้สึกทุกอย่าง "ผมแค่ห่วงภาพลักษณ์ของบริษัท กลัวว่าคนอื่นจะมองว่าเลขาฯ ของประธานบริษัททำตัวไม่เหมาะสม ไปยืนอ่อยผู้ชายกลางวันแสมๆ ต่างหาก!" "อ่อ ห่วงภาพลักษณ์บริษัทสินะคะ..." รินรดาดยิ้มยั่ว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้คีรินรู้สึกหนีบหนาวในอก "งั้นก็สบายใจได้เลยค่ะ เพราะฉันไม่ได้ 'อ่อย' ใครทั้งนั้น ฉันมีค่าพอที่จะเลือกคนที่เหมาะสม ไม่เหมือนใครบางคนหรอกค่ะ ที่วันๆ เอาแต่จ้องจะหาเรื่องคนอื่นอย่างไร้เหตุผล" "รินรดา!" คีรินคำรามต่ำในลำคอ ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดขาดผึ่งลงทันที คำพูดจายียวนกวนประสาทของเธอมันช่างน่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ มือหนาเอื้อมไปรวบเอวคิ้วบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว บังคับให้เธอแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ มือเล็กยกขึ้นยันแผงอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ "ปล่อยฉันนะ คุณคีริน เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." "ให้เห็นสิ ดีเสียอีก คนอื่นจะได้รู้ทั่วกันว่าคุณเป็น 'คนพิเศษ' ของใคร ตามที่ผมประกาศไว้เมื่อวาน!" คีรินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ไอร้อนจากลมหายใจของเขารดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นรำในจังหวะเดียวกันอย่างไร้การควบคุม รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตหลบสายตาร้อนแรงคู่นั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความหวั่นไหวที่รุนแรงเสียจนเธอต้องหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนที่สถานการณ์ระหว่างคนทั้งคู่จะก้าวล้ำเกินเลยไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท "ขอโทษทีครับคุณคีริน ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ 'สวีท' ของคุณกับเลขาฯ..." เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันทำเอาคีรินและรินรดาต้องหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรแกรมของ 'ธีร์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมปลาบกวาดมองคนทั้งคู่ที่ยังอยู่ในท่าแนบชิดกันบนบานประตูด้วยแววตากรุ้มกริ่มระคนเยาะเย้ย คีรินขบกรามแน่น ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะระลอกใหม่ เขาค่อยๆ คลายมือออกจากเอวบางของรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะก้าวออกไปยืนบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมดุจพญาอินทรีจ้องเขม็งไปยังผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ "แกเข้ามาทำไมธีร์ ที่นี่ห้องทำงานฉัน ไม่ใช่สนามเด็กเล่น" คีรินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา ธีร์ยิ้มมุมปาก ก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบไปมองรินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังคีรินด้วยความสนใจเป็นพิเศษ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คีรินแทบจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อ "พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอา 'การ์ดเชิญ' งานเปิดตัวโปรเจกต์ใหม่มาให้คุณด้วยตัวเอง..." ธีร์หยุดพูดนิดนึง ปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "...และถือโอกาสมาทำความรู้จักกับ 'คนสำคัญ' ของคุณคีรินให้ชัดเจนขึ้นด้วย ว่าผู้หญิงคนไหนกันนะ ที่ทำให้ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ถึงกับยอมสยบได้ขนาดนี้" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวธีร์ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาอย่างปิดไม่มิด "แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองเธอ ธีร์..." ทว่า ก่อนที่คีรินจะได้พูดอะไรต่อ ธีร์กลับยื่นซองการ์ดสีดำทองให้ พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่เคลือบยาพิษ "ระวังหน่อยนะครับคุณคีริน ของรักของหวงแบบนี้... ถ้าดูแลไม่ดี ระวังจะ 'หลุดมือ' ไปอยู่ในมือคนอื่นเข้าสักวัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!