กฎเหล็กข้อที่หนึ่ง

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานถูกกระแทกกระทั้นด้วยแรงอารมณ์ จนสันแฟ้มกระแทกกับมุมโต๊ะไม้สักทองเสียงดัง *ปัง* สะท้อนก้องห้องทำงานกว้างขวางที่เวลานี้บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด รินรดายืนนิ่ง ขาเรียวใต้กระโปรงทรงสอบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มที่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คีรินในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนนักบริหารผู้เยือกเย็นและสุขุมดังเช่นภาพลักษณ์หน้าปกนิตยสารธุรกิจ แต่เขากลับมีสภาพไม่ต่างจากเสือหนุ่มที่กำลังถูกล้ำอาณาเขต ลมหายใจอุ่นร้อนผ่าวสะท้อนผ่านอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ "ทวนคำพูดของคุณใหม่อีกรอบซิ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันขบแน่นนั้นเต็มไปด้วยแรงกดดัน คีรินก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมกับความกรุ่นโกรธเฉพาะตัวพุ่งเข้าปะทะจมูกจนคนตัวเล็กต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ประโยคทิ้งท้ายกวนประสาทของธีร์เมื่อวานยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขา *'ของรักของหวงแบบนี้... ถ้าดูแลไม่ดี ระวังจะหลุดมือไปอยู่ในมือคนอื่นเข้าสักวัน'* และภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของศัตรูตัวฉกาจก็ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาจิตใจประธานหนุ่มจนมอดไหม้ "ดิฉันบอกว่า... การประชุมโปรเจกต์ร่วมกับบริษัทของคุณธีร์ ดิฉันในฐานะผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจมีความจำเป็นต้องประสานงานกับเขาโดยตรงครับ... เอ๊ย... ค่ะ... ไม่ใช่ค่ะ หมายถึง... ค่ะ!" รินรดาเผลอหลุดปากพูดสรรพนามตามความคุ้นชินก่อนจะรีบละล่ำละลักแก้ตัวเมื่อเห็นดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายหรี่แคบลงจนน่ากลัว "คุณเรียกไอ้สารเลวนั่นสนิทสนมขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่" คีรินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบเดียว แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้รินรคารู้สึกราวกับถูกต้อนจนมุมติดผนังห้อง "ตกลงว่านี่คือการทำงาน หรือคุณกำลังสนุกกับการบริหารเสน่ห์ใส่ผู้ชายทุกคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตผมกันแน่" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกต่อต้านพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ มือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเขาถึงต้องใช้วาจาร้ายกาจมาด้อยค่าศักดิ์ศรีของเธอด้วย "พูดให้มันน้อยๆ หน่อยนะคะคุณคีริน!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดื้อรั้นท้าทาย "ดิฉันทำงานด้วยความซื่อสัตย์และมืออาชีพมาตลอด ไม่เคยเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงานเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้!" "มืออาชีพเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "การไปยืนยิ้มรับนามบัตร แล้วปล่อยให้ผู้ชายอื่นมองคุณด้วยสายตาแทบจะกลืนกิน... นั่นคือความมืออาชีพที่คุณอวดอ้างนักหนาอย่างนั้นสินะรินรดา!" "คุณมันบ้า..." รินรดาเบิกตากว้างด้วยความเหลืออด "คุณไม่มีสิทธิ์มาตามหึงหวงหรือก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของดิฉันแบบนี้ เราเป็นแค่... เจ้านายกับลูกน้อง!" คำว่า *'แค่เจ้านายกับลูกน้อง'* พ่นออกมาจากเรียวปากอิ่มราวกับมีดกรีดแทลงกลางใจของคีริน ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวรวดเร็วจนเธอยังไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางทั้งสองข้างก่อนจะดันร่างเล็กลงไปชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ เสียง *ตึ้ง!* เบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่ปะทะกันจนแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกัน ดวงตาคมปลาบของคีรินแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากร่างกายของเขาสะท้อนความคลั่งไคล้อย่างไม่ปิดบัง "ใช่... เราเป็นเจ้านายกับลูกน้องในเวลางาน" เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดผ่านริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร "แต่จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณเอาไว้ให้ดี... รินรดา ว่านอกเวลางาน และทุกพื้นที่ในบริษัทนี้... คุณคือผู้หญิงของผมคนเดียวเท่านั้น!" รินรดาสะท้านเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แรงปะทะจากสายตาและคำประกาศิตดิบเถื่อนแต่ทรงพลังนั้นทำให้เธอพูดไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยมนต์ตราของซาตานหนุ่มผู้เอาแต่ใจ "ปล่อยนะ..." เธอพยายามเค้นเสียงออกมาแต่กลับเบาราวกับเสียงกระซิบ "ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะจำกฎเหล็กข้อที่หนึ่งของผมได้ขึ้นใจ" คีรินกวาดสายตามองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างสั่นเทา ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของเขาสัมผัสเฉียดกับแก้มเนียนแผ่วเบา "ห้ามยิ้มให้มัน ห้ามมองหน้ามันเกินสามวินาที และที่สำคัญที่สุด... ห้ามเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนก็ตามในระยะประชิดตัว... ถ้าไม่อยากให้ผมทำโทษคุณคาห้องทำงานนี่" "คุณมัน... เผด็จการที่สุด!" รินรดาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจผสมผสานกับความสั่นไหวแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย เธอเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา เกลียดหัวใจตัวเองที่ดันทรยศเต้นแรงให้กับคำพูดเผด็จการพวกนั้น คีรินไม่เพียงแต่ไม่สะท้าน เขายิ่งระบายยิ้มร้ายกาจออกมาเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำ ปลายนิ้วเรียวแกร่งละจากข้อมือบาง เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนที่แฝงมากับความดุดันนี้ช่างเป็นอาวุธร้ายกาจที่ทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดของรินรดาให้พังทลายในพริบตา "รู้ตัวไหมว่าเวลาที่คุณดื้อ... มันน่าจัดการให้หลาบจำแค่ไหน" รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามนั้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบระเบิด เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปแบบนี้ เธอจะต้องตกเป็นเบี้ยล่างและพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้อย่างราบคาบแน่นอน มือเรียวพยายามออกแรงผลักแผงอกกว้างเพื่อสร้างระยะห่าง แต่คีรินกลับยิ่งกักขังเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแรงที่โอบล้อมรอบเอวคอด ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นระส่ำด้วยแรงปรารถนาและแรงปะทะทางอารมณ์ที่พุ่งสูงถึงขีดสุดนั้นเอง... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศตึงเครียดและชวนใจสั่นในห้องทำงานลงทันที รินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกคีรินออกห่างแล้วจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างลุกลี้ลุกลน คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ดวงตาคมกริบตวัดมองไปทางประตูบานใหญ่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ เขากำหมัดแน่นด้วยความหัวเสีย "เข้ามา!" ประธานหนุ่มตะคอกเสียงห้วนด้วยความเกรี้ยวกราด บานประตูไม้สักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏร่างของเลขานุการสาวที่ใบหน้าซีดเผือด วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนแทบจะสะดุดขาตัวเองล้ม "คุณคีรินคะ...แย่แล้วค่ะ!" เสียงหอบสะท้านเอ่ยขึ้นแทบไม่เป็นศัพท์ "ตอนนี้... ตอนนี้คุณธีร์บุกขึ้นมาถึงหน้าห้องทำงานแล้วค่ะ! เขากำลังจะผลักประตูเข้ามา... บอกว่ามี 'ธุระด่วน' ที่ต้องคุยกับคุณรินรดาต่อหน้าท่านประธานค่ะ!" รินรดาหน้าถอดสีทันที หันขวับกลับมามองหน้าคีรินที่เวลานี้ประกายตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของประธานหนุ่มในเสี้ยววินาทีนั้น... ชนิดที่เรียกว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ตึกสำนักงานแห่งนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความคลั่งรักแบบตาต่อตาฟันต่อฟันนี้ไปพร้อมกันนะครับ!