จูบที่ไม่มีใครคาดคิด

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของประธานกรรมการบริหารหนุ่ม ณ ใจกลางย่านธุรกิจเวลานี้ หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าแรงกดดันจากบรรยากาศใต้ท้องทะเลลึก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบไร้สีเลือด เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของคีรินเคลื่อนเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว อย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมโดยไร้ทางหนี "คุณคีริน... จะทำอะไรคะ" สรรพนามที่หลุดจากปากหญิงสาวเปลี่ยนไปตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แต่คีรินกลับแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกราบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าตื่นตระหนกของเธอด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความโกรธขิงและความหมั่นไส้ที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด "เรียกผมแบบเดิมดีกว่าครับ รินรดา... หรือว่าตอนนี้คุณกำลังกลัวจนสติหลุดไปแล้วล่ะ" คีรินจงใจโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของเธอโดยตรง "ฉันไม่ได้กลัว!" รินรดารีบเถียงสวนกลับทันควันตามนิสัยปากเก่งที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกก็ตาม "ฉันแค่กำลังคิดว่า ประธานบริษัทที่ทรงเกียรติและมีงานล้นมืออย่างคุณ กำลังเสียเวลาอันมีค่ามาเล่นเกมประสาทอะไรกับฉันอยู่กันแน่" "เกมงั้นเหรอ?" คีรินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว ขายาวก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังบางของรินรดาชนเข้ากับบานกระจกใสของหน้าต่างสำนักงานที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน "คุณต่างหากที่เป็นคนเปิดฉากเกมนี้ด้วยการเอาตัวเองไปสนิทสนมกับไอ้ธีร์... คนที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ผมทุกวินาที คุณกล้าดียังไงถึงไปดินเนอร์กับคู่แข่งทางธุรกิจของผม รินรดา!" น้ำเสียงที่ทรงอำนาจและแฝงไว้ด้วยความหึงหวงอย่างปิดไม่มิด ทำให้รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากตัวของชายหนุ่ม "มันเป็นเรื่องงานค่ะคุณคีริน อีกอย่าง ฉันจะเป็นเพื่อนหรือไปไหนกับใคร มันก็สิทธิ์ส่วน ── อุ๊บ!" ประโยคที่เหลือถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อคีรินหมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำกับคนดื้อรั้น ดวงตาคมวับฉายประกายกร้าวขึ้นในเสี้ยววินาที ก่อนที่มือหนาจะรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วราวกับคีมเหล็ก พร้อมกับประกบเรียวปากหยักลงบนริมฝีปากนุ่มของเธออย่างไร้การปรานี! สัมผัสแรกคือความดุดันและเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ คีรินไม่ได้จูบเพื่อเอาใจหรือหยอกเย้า แต่เขาจูบเพื่อ ‘สั่งสอน’ หญิงสาวจอมพยศที่กล้าท้าทายอำนาจมืดในตัวเขา รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงปะทะจากจูบที่ไม่มีใครคาดคิดนี้รุนแรงเสียจนเข่าแทบทรุด มือเรียวเล็กยกขึ้นทุบกำแพงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่คีรินกลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดดันจากริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาเริ่มเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลึกล้ำ เรียวปากหนาขบเม้มริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้เธอยอมเปิดทางให้เขารุกล้ำเข้าไปสัมผัสความหวานล้ำที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวัน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่แสนอันตรายและเย้ายวนแผ่ซ่านไปทั่วโสตประสาท รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อต่อต้านศักดิ์ศรี แต่ทว่า... ปฏิกิริยาต่อต้านนั้นกลับยิ่งทำให้คีรินได้ใจ ชายหนุ่มใช้นิ้วเรียวบีบปลายคางมนของเธอเบาๆ ให้เผยอริมฝีปากออก ก่อนจะฉวยโอกาสสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอุ่นอย่างเอาแต่ใจ ห้องทำงานทั้งห้องเสมือนหยุดหมุน เสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งคู่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธขิงเมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยความวาบหวามที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายของเธออ่อนยวบยาบไร้เรี่ยวแรงจนต้องปล่อยให้เขาเป็นผู้พยุงน้ำหนักตัวไว้ทั้งหมด ความซับซ้อนของอารมณ์ตีรวนกันมั่วซุม ทั้งเกลียดความเผด็จการของเขา ทั้งโกรธที่ตัวเองพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสนี้ และ... ทั้งลุ่มหลงไปกับความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของประธานหนุ่มคนนี้ เนิ่นนานกว่าคีรินจะยอมถอนริมฝีปากออกด้วยความอาลัยอาวรณ์ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อและชุ่มฉ่ำจากการถูกรังแก ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองค้อนเขาอย่างไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อว่า "จำไว้... ว่าอย่าไปทำหน้าตาแบบนั้นใส่ผู้ชายคนไหนอีก" คีรินกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา "ไม่อย่างนั้น... ผมไม่ได้หยุดแค่จูบแน่ รินรดา" หญิงสาวหอบหายใจตัวโยน เม้มปากแน่นด้วยความเขארจนลามไปถึงใบหู ได้แต่ส่งค้อนวงใหญ่ให้คนเอาแต่ใจ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพ่นคำด่าทอใส่หน้าเขา เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับลูกบิดประตูที่ถูกบิดเปิดออกอย่างกะทันหัน "คุณคีรินครับ เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย! ผมขอโทษครับท่านประธาน!" เสียงทุ้มคุ้นหูของเลขานุการหนุ่มดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างของเลขาฯ ที่รีบหันหลังขวับปิดตาตัวเองทันทีเมื่อเห็นภาพนายใหญ่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับพนักงานสาวคนสนิทในระยะประชิดติดกัน รินรดาหน้าถอดสีทันทีด้วยความตื่นตระหนก รีบผลักอกคีรินสุดแรงแล้วกระโดดหนีออกมาตั้งหลักที่มุมห้องทันที ในขณะที่คีรินกลับตีหน้าตาย หันไปมองลูกน้องตัวดีด้วยแววตาดุดันที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรด้วยดีเสมอมานะครับ