หัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวเข้ามาแลกกับเอกสารสัญญาชุดนี้ จะทำให้ผมยอมอ่อนข้อให้คุณล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยว่าคุณคิดผิดถนัด รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้นในระยะประชิด แผ่นหลังของหญิงสาวแนบติดกับบานกระจกใสของห้องทำงานบนชั้นห้าสิบ ลมหายใจอุ่นร้อนของประธานหนุ่มจอมเผด็จการปะทะเข้ากับซอกคอขาวเนียนอย่างจงใจ คีรินไม่ได้เพียงแค่ต้อนเธอจนมุม แต่เขากำลังสร้างกรงขังไร้ร่องรอยด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งที่ค้ำยันกรอบกระจกทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ระหว่างแผ่นอกกว้างกับโลกภายนอกที่มองลงไปเห็นตึกรามบ้านช่องเป็นเพียงมดปลวก รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือเรียวเล็กที่กำแฟ้มเอกสารในมือจนยับยู่ยี่พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายออก ทว่าความพยายามนั้นช่างไร้ความหมายเมื่อเทียบกับแรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่า "ฉันไม่ได้เอาตัวเข้าแลกอะไรทั้งนั้นค่ะ... เอ๊ย! ผม... ผมหมายถึงดิฉันไม่ได้ทำแบบนั้น!" รินรดาเผลอหลุดคำสามัญสำนัญเดิมออกมาด้วยความลนลาน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างแก้มออกให้อย่างถือวิสาสะ "หึ... ปากเก่งนักนะ ตอนอยู่ในห้องประชุมกล้าเถียงฉอดๆ แต่พอมาอยู่กันสองต่อสองทำไมเสียงสั่นถึงเพียงนี้เล่า" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มใส รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะในเชิงธุรกิจ แต่มันคือรอยยิ้มของเสือร้ายที่กำลังสนุกสนานกับการหยอกล้อเหยื่อในกรง "หรือว่า... หัวใจดวงเล็กๆ ในอกข้างซ้ายของคุณตอนนี้ มันกำลังเต้นดังจนกลัวว่าผมจะได้ยินกันแน่ รินรดา" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ รินรดาชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่ง เธอปฏิเสธไม่ได้เลย... ไม่ใช่เพราะกลัวเขาในฐานะเจ้านาย แต่เป็นเพราะจังหวะการเต้นของหัวใจเธอมันรัวเร็วผิดมนุคมนาตั้งแต่วินาทีที่ถูกเขาดึงตัวเข้ามาในห้องนี้แล้ว ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขต ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา ทำให้เธอลืมเลือนแม้กระทั่งเหตุผลที่ตัวเองก้าวเข้ามาในห้องทำงานนี้แต่แรก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกายเฉพาะตัว ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอปั่นป่วนจนแทบแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความเป็นจริง สิ่งไหนคือภาพลวงตา "ปล่อยฉันนะคะ... คุณคีริน" เธอพยายามเค้นเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าน้ำเสียงนั้นจะสั่นพร่าเสียจนน่าสมเพช "เรากำลังคุยกันเรื่องงาน กรุณาkeep distance ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องด้วยค่ะ" "เจ้านายกับลูกน้องงั้นเหรอ?" คีรินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาให้สาสม "เวลาอยู่นอกเวลางาน หรือเวลาที่ผมอยากจะทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ... คำว่าเจ้านายมันใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ" คำว่า 'เจ้าของ' กระแทกเข้าโสตประสาทจนรินรด้ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธอไม่ใช่ตุ๊กตา ไม่ใช่สิ่งของ และแน่นอนว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาตีตราจองตามอำเภอใจ แม้ว่าในความเป็นจริง... หัวใจเจ้ากรรมจะเริ่มทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาสบตาเธอก็ตาม "ฉันไม่ใช่ของใครทั้งนั้น!" เธอย้อนเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นสู้แม้ขาสองข้างจะเริ่มอ่อนแรง "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะ ถึงคุณจะรวยล้นฟ้า หรือมีอำนาจแค่ไหน แต่รินรดาคนนี้ไม่มีวันสยบให้ผู้ชายเผด็จการอย่างคุณเด็ดขาด!" คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายในแววตาคมกริบวับวาวขึ้นอย่างอันตราย แทนที่จะโกรธเคือง เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา มือข้างหนึ่งละจากกรอบกระจกเลื่อนขึ้นมาจับคางคางมนของเธอไว้เบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ "ปากดีแบบนี้สินะ... ถึงได้ทำให้แมลงวันน่ารำคาญอย่างไอ้ธีร์มันคอยตามตื๊อไม่เลิก" ชื่อของ 'ธีร์' หลุดออกมาจากปากของคีรินพร้อมกับอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงทันตาเห็น ความหึงหวงที่ถูกปิดตายไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม คีรินเกลียดรอยยิ้มที่มันส่งให้เธอ เกลียดท่าทีสนิทสนมเกินงาม และที่สำคัญที่สุด... เขาเกลียดความคิดที่ว่ามีผู้ชายคนอื่นกล้าอาจหาญมาแย่งชิงผู้หญิงของเขาไป รินรดาชะงักไปเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอกับธีร์เป็นเพียงแค่พันธมิตรทางธุรกิจที่บังเอิญมีเป้าหมายเดียวกันในการล้มโปรเจกต์ของคีริน แต่ดูเหมือนว่าประธานหนุ่มจอมเผด็จการจะมองมันเลยเถิดไปไกลโขแล้ว และความเข้าใจผิดนี้... ก็ดูเหมือนจะเป็นอาวุธชิ้นดีที่เธอสามารถใช้ยั่วโมโหเขาได้เช่นกัน "คุณธีร์เขาทั้งสุภาพ ใจดี และให้เกียรติฉันมากกว่าคุณตั้งเยอะ..." รินรดาแกล้งแย้มยิ้มเย้าแหย่ แม้จะรู้ดีว่ากำลังเล่นกับไฟกองโต "ถ้าฉันจะเลือกใครสักคนมาดูแลหัวใจ... ผู้ชายแบบคุณธีร์ก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยนะคะ" *เพล้ง!* (เสียงในจินตนาการของความอดทนที่ขาดผึ่ง) ดวงตาของคีรินวาวโรจน์ขึ้นทันที แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ร้อนเสียจนผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ปากหนากระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธ "กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าผม... อยากลองดีนักใช่ไหม รินรดา" เขากล่าวจบก็ก้มลงหมายจะปิดกั้นเรียวปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงไม่ยอมหยุด ความหึงหวงบดบังทัศนคติทั้งหมด เหลือไว้เพียงสัญชาตญาณดิบที่ต้องการจะแสดงความเป็นเจ้าของให้เธอจำนน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลน หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอกำลังจะเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็ช้ากว่าอุ้งมือหนาที่ประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น ทว่า— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างริมฝีปากที่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "ท่านประธานครับ... เอกสารด่วนจาก— เฮ้ย! ผมขอโทษครับ!" เลขาหนุ่มหน้าห้องที่เปิดประตูพรวดพราดยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มจอมเนี๊ยบกำลังคร่อมทับลูกน้องสาวคนสนิทติดกับกระจกหน้าต่างในท่าทางล่อแหลมสุดขีด คีรินผละออกจากร่างบางอย่างหัวเสีย ใบหน้าคมคายบึ้งตึงสนิทด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ เขากวาดสายตาดุร้ายมองเลขาหนุ่มจนเจ้าตัวแทบจะกลืนร่างหายไปกับพื้นห้อง รินรดายืนหอบหายใจโยน หน้าแดงก่ำ หัวใจยังคงเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เธอฉวยจังหวะชุลมุนนั้นผลักอกคีรินเต็มแรงแล้ววิ่งพรวดพราดผ่านหน้าเลขาหนุ่มออกไปจากห้องทันing โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย แต่ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะปิดลงสนิท เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคีรินก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเธอ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ตรงมุมทางเดินด้านนอก... บุคคลที่ทำให้หัวใจที่เพิ่งเต้นผิดจังหวะของเธอต้องสะดุดกึกยิ่งกว่าเดิม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนระทึกใน2024นี้ด้วยกันนะครับ