รอยจูบที่ทิ้งไว้

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของหยาดฝนที่ยังคงเกาะพราวอยู่บนกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ถูกกลบด้วยความร้อนระอุจากลมหายใจที่เป่ารดรินอยู่ใกล้แค่คืบ คีรินไม่ได้ถอยห่างหลังจากประโยคคำถามท้าทายนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนื้อดีที่ยับย่นเล็กน้อยจากการเผชิญหน้า กลับยิ่งโน้มตัวคุกคามเข้าหาหญิงสาวจนแผ่นหลังบางแทบจะจมหายไปกับพนักโซฟาหนังสีเข้ม รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนดื้อรั้น เธอพยายามยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่ขวางกั้นอิสรภาพของเธอไว้ แต่สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปะทะกับเนื้อผ้าและกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า กลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระδเด็นออกมานอกอก "คุณคีริน ถอยไปเลยนะ... ของขวัญบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่รับ!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะพยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวแค่ไหน แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงก็ทรยศเธอจนหมดสิ้น "ไม่รับไม่ได้หรอกครับ..." คีรินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าระคนเอ็นดูระคนเอาแต่ใจ ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเฉียดผ่านแก้มนุ่มเนียนไปเพียงนิด จนรินรดาต้องรีบเอียงหน้าหนีด้วยความตกใจ "เพราะผมอุตส่าห์เตรียมมันไว้ให้คุณ... ตั้งแต่คืนที่เราเริ่มเกมนี้ด้วยกันแล้ว" รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นร้ายกาจและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่รู้ว่าเหยื่อในกำมือไม่มีทางหนีรอด คีรินจงใจทิ้งระยะห่างให้เธอได้หายใจ แต่ไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดพ้นจากพันธนาการวงแขนที่กักขังเธอไว้ระหว่างพนักโซฟากับร่างของเขา รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ สมองพยายามประมวลผลหาทางหนีทีไล่ "คุณมัน... บ้าที่สุด! นี่มันห้องทำงานคุณนะ ถ้ามีใครเปิดเข้ามาเห็นเข้า..." "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกครับ ถ้าผมยังไม่อนุญาต" คีรินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอนิ่ง "อีกอย่าง... ต่อให้มีคนเห็น ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ผมกำลังทวงของที่ควรจะเป็นของผมคืนต่างหาก" "ของของคุณอะไรกัน ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ!" รินรดาตวาดแหว ดวงตาเปล่งประกายความโกรธเคืองที่ถูกปฏิบัติราวกับเป็นสมบัติส่วนตัว "ไม่ใช่สิ่งของ... แต่เป็นคนของผม" คีรินเน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงจริงจังจนรินรดาชะงักไป ดวงตาคู่คมของประธานหนุ่มไม่มีแววของการล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความปรารถนาที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิง ซึ่งพร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาขวางทาง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนาชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ คีรินค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดคาดนี้ทำให้รินรดาถึงกับขนลุกซู่ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" รินรดาเบือนหน้าหนีความอบอุ่นจากปลายนิ้วคู่นั้น เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้พูดเล่น รินรดา" คีรินเรียกชื่อเธอเต็มเสียง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มและจริงจังขึ้น "คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง อยากได้อะไรก็ต้องได้... และสำหรับคุณ ผมไม่ได้แค่อยากได้ แต่ผม... กำลังจริงจัง" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่กลางอก ความดื้อรั้นที่สะสมมานานนับสัปดาห์พังทลายลงในพริบตา เธอมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตกใจ ไม่เชื่อ และหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน ผู้ชายปากร้าย เย่อหยิ่ง และเผด็จการอย่างคีรินเนี่ยนะ จะมาพูดจาหวานเลี่ยนชวนเลี่ยนแบบนี้ "คุณคงไม่ได้กินยาผิดมาหรอกนะ..." เธอพึมพำเสียงเบา พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา "ถ้ากินแล้วได้บอกความรู้สึกตัวเองแบบนี้ ผมคงกินมันทุกวัน" คีรินตอบกลับหน้าตาย ก่อนจะฉวยโอกาสที่เธอกำลังเผลอโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความทะนุถนอม รินรดานิ่งค้างไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ความอุ่นซ่านจากสัมผัสรุกรานเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ สร้างความรัญจวนใจจนเธอต้องหลับตาลงเพื่อตั้งสติ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและเคมีระหว่างคนทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* คีรินขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาผละออกจากร่างบางอย่างไม่สมานฉันท์นัก รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกเขาออกแล้วรีบจัดเสื้อผ้าและทรงผมของตัวเองให้เข้าที่อย่างลิบลับ "เข้ามา!" คีรินตะโกนสั่งเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ ประตูห้องทำงานเปิดผางออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพง รอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนใบหน้าของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "ขอโทษทีครับท่านประธาน... ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลา 'สวีท' ของคุณกับคุณรินรดาหรอกนะ พอดีผมมีเรื่องด่วนที่ต้องเคลียร์กับ 'ว่าที่คู่หมั้น' ของผมซะหน่อย" ธีร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมปลาบกวาดมองคีรินที่ยืนหน้าตึงเปรี๊ยะสลับกับรินรดาที่กำลังยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่ที่มุมห้อง รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของคู่แข่งคนสำคัญ คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดสนิทราวกับพายุที่กำลังก่อตัว "แกกล้ามากนะธีร์ ที่กล้าเดินเข้ามาเหยียบถ้ำเสือแบบนี้" รินรดามองหน้าธีร์สลับกับคีริน หัวใจที่สงบลงเมื่อครู่กลับมาเต้นระรัวด้วยความตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อสงครามประสาทครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความคลั่งรักของบอสคีรินด้วยกันนะครับ