คืนพายุฝนคนเหงา

หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบสะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของรินรดา รอยยิ้มเยาะเย้ยจากคอมเมนต์นับร้อยในโลกออนไลน์กรีดแทะความรู้สึกของเธอราวกับคมมีด ข่าวกรองวงในเรื่องโปรเจกต์มิลเลียนแนร์ถูกปล่อยออกมาโดยมีชื่อเธอเป็น ‘แพะรับบาป’ ว่าเป็นคนขายข้อมูลให้กับคู่แข่งอย่างธีร์ ปัง! เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระทบผนังปูน ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาในความมืด เขายังคงอยู่ในชุดสูทสีเข้ม เนคไทถูกคลายออกอย่างไร้ระเบียบ แววตาของประธานหนุ่มในยามนี้ไม่ได้ฉายแววเกรี้ยวกราดใส่เธอเหมือนทุกที แต่กลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าแตะต้องผู้หญิงของเขา "คุณเห็นมันหรือยัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่เขาก้าวเข้าประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจกระหน่ำเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความอัดอั้น "ฉันไม่ได้ทำค่ะ... เอ๊ย ไม่ได้ทำนะครับ... เอ๊ย ไม่ใช่!" เธอเผลออุทานเสียงหลงด้วยความลนลานเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่จ้องเขม็ง "ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ทำ" คีรินพูดแทรกขึ้นเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนเธอต้องชะงัก มือหนาเอื้อมมากดปิดฝาแล็ปท็อปของเธอดังฉับ ตัดขาดโลกโซเชียลที่กำลังบ้าคลั่งนั้นทันที "เพราะถ้าคนอย่างรินรดาจะขายข้อมูล ใครหน้าไหนก็ไม่มีปัญญาซื้อได้ทั้งนั้น... ยกเว้นว่าคุณจะยอมขายตัวให้ผมคนเดียว" "ท่านประธาน! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะคะ... นะครับ!" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห ทั้งโกรธ ทั้งอาย และใจสั่นกับคำพูดจาเอาแต่ใจของเขา "ใครเล่นลิ้นกับคุณ" คีรินโน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างยدกั้นขอบโต๊ะ กักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นของสายฝนด้านนอกลอยปะทะเข้าจมูก "คุณคิดว่าไอ้ธีร์มันจ่ายไม่อั้นเหรอถึงกล้าเอาชื่อคุณไปอ้างแบบนั้น... แต่มันคงลืมไปว่า ต่อให้มันซื้อทั้งบริษัทนี้ได้ มันก็ซื้อ ‘ความภักดี’ ของเลขาส่วนตัวผมไม่ได้หรอก" ประโยคนั้นทำเอารินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความใกล้ชิดที่ระอุขึ้นกะทันหันทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ภายนอกหน้าต่างกระจก เม็ดฝนเริ่มโหมกระหน่ำซัดสาดใส่ตึกสูงระฟ้า เสียงฟ้าคำรามลั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แต่วินาทีนี้ เสียงหัวใจของเธอกลับดังกลบทุกสรรพเสียง "แล้วคุณจะทำยังไงคะ... ทำยังไงกับข่าวนี้" เธอเปลี่ยนสรรพนามและพยายามเบี่ยงหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่กำลังแผดเผา "เราจะไปเปิดโปงมันด้วยกัน" คีรินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเหี้ยมเกรียม "ในเมื่อมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก ผมก็จะเล่นกับมันให้ถึงที่สุด... แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้น มีเรื่องหนึ่งที่เราต้องเคลียร์กันก่อน" "เรื่องอะไรคะ... ครับ!" รินรดาผับผ่าสิ เผลอตัวอีกแล้ว คีรินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา ดวงตาคู่คมของประธานหนุ่มพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน "เรื่องที่คุณทำให้ผมเป็นห่วงจนแทบคลั่ง... คุณจะชดใช้ยังไงดี รินรดา" "ฉันไม่ได้ขอให้คุณเป็นห่วงสักหน่อย..." เสียงของเธอเบาหวิวลงเรื่อยๆ เมื่อปลายนิ้วอุ่นนั้นไล้ผ่านแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้การรุกราน แต่มันกลับทำให้เข่าของเธอแทบทรุด "ปากเก่งนักนะ" คีรินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือร้ายที่ทำเอาคนมองแทบหยุดหายใจ ก่อนที่ร่างสูงจะขยับเข้ามาประชิดยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน บรรยากาศในห้องทำงานมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดส่องเข้ามาผ่านม่านหยดน้ำฝน ความเงียบงันก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝนที่โปรยปราย คีรินก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ จนหน้าผากชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ รินรดารู้สึกเหมือนถูกสะกดด้วยมนต์ตรา มือบางที่กำเข้าหากันแน่นบนตักค่อยๆคลายออกโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมผสานกับความโหยหาบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอก เธอหลับตาลงพริบหนึ่ง ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมหาศาลระหว่างกัน ริมฝีปากหยักลึกของเขากำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นคำแก้ตัวทั้งหมด ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะนรกอย่างไม่รู้เวลาก่ำเวลา พร้อมกับเสียงร้อนรนของเลขาหน้าห้องที่ตะโกนทะลุกระจกเข้ามา "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... คุณธีร์พาตำรวจมาที่บริษัทแล้วครับ บอกว่ามีหมายศาลจะมาอายัดเอกสารโปรเจกต์!" คีรินชะงักกึก ดวงตาคมกริบวาบแสงโรจน์ขึ้นมาทันที ความกรุ่นโกรธพุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม เขากัดกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ก่อนจะผละออกจากร่างบางช้าๆ อย่างเสียดาย รินรดาลืมตาขึ้น หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกและอารมณ์ที่ยังค้างคา คีรินหันไปมองประตูห้องด้วยแววตาดุดั่งพญามาร เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางเยือกเย็น ก่อนจะหันมามองเธอนิ่งๆ "อยู่รอผมตรงนี้" เขาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน "คืนนี้... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น" พูดจบ คีรินก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและหัวใจที่เต้นรัวระทึก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเธอกดรับ เสียงปลายสายกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที *“สวัสดีครับคุณรินรดา... ของขวัญต้อนรับคืนฝนตกชิ้นนี้ ถูกใจคุณหรือเปล่าครับ?”* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมยุทธ์เสื้อแพร" เสมอมานะครับ