ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

"ผมไม่คิดว่าคนงานระดับรากหญ้า... จะมีวาสนาได้ลิ้มลองไวน์หลักแสนขวดนี้ด้วยนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือรอยเยาะหยันจางๆ ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศในร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ที่ควรจะเงียบสงบ แต่เวลานี้ รัศมีกดดันรอบตัวกลับพุ่งสูงเสียดฟ้าจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากำแก้วไวน์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธขึง และระแวดระวัง ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของ 'ธีร์' ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มพรากหัวใจที่ดูอย่างไรก็รู้ว่าเสแสร้ง ดวงตาคู่คมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแทะโลมอย่างไม่คิดจะปิดบัง และที่น่ากลัวที่สุด... คือเงาઅทมึนที่แผ่ออกมาจากร่างของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คีรินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน และดวงตาสีเข้มที่หรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นด้าย บอกให้รู้ว่าประธานหนุ่มกำลังอดกลั้นความโกรธระดับขีดสุด มากเสียจนบรรยากาศรอบโต๊ะอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ "ถ้าร้านนี้มันคัดเกรดลูกค้าต่ำลงจนหมาข้างถนนหลุดเข้ามาเห่าหอนได้ ผมคงต้องพิจารณาซื้อกิจการแล้วเททิ้งลงถังขยะซะใหม่" คีรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่เฉียบคมบาดลึกราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ สายตาคมกริบตวัดขึ้นมองหน้าคู่ปรับตัวฉกาจโดยไม่เกรงกลัว ธีร์หัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน เขาย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วถือวิสาสะดึงเก้าอี้ตัวที่ว่างข้างกายรินรดาออก นั่งลงอย่างไร้ซึ่งมารยาทในขณะที่เจ้าของโต๊ะยังไม่อนุญาต "ใจร้อนเสียจริงครับคุณคีริน... ผมแค่วังเวงเวลาเห็นประธานบริษัทผู้ทรงเกียรติ ต้องมานั่งทานข้าวเคล้าคลออยู่กับเลขาฯ นอกเวลาทำงาน มันชวนให้คิดลึกไปไกลว่าความสัมพันธ์ของคุณกับคุณรินรดานี่ มันเป็นเรื่องของ 'งาน' หรือเรื่องบน 'เตียง' กันแน่" เพล้ง! เสียงวางแก้วไวน์กระแทกกับโต๊ะกระจกอย่างแรงจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปรอะเปื้อนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาด รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนสั่นเทา เธอไม่ใช่ตุ๊กตาให้ผู้ชายปากเสียสองคนนี้มาโยนคำพูดดูถูกใส่หัวสมองเล่นนะ "คุณธีร์! กรุณาให้เกียรติคนอื่นด้วยค่ะ... เอ๊ย... ครับ!" รินรดาเกือบหลุดคำพูดติดปาก แต่แก้กลับมาทันอย่างหวุดหวิดเมื่อตระหนักได้ว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับไอ้บ้าอำนาจสองคน "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีงานทำ ก็ควรเอาเวลาไปพัฒนาสมองส่วนหน้า ไม่ใช่มานั่งเห่าหอนสร้างความรำคาญให้โต๊ะคนอื่นแบบนี้!" คำพูดที่สวนกลับไปอย่างฉาดฉานทำเอาธีร์ชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มพรากหัวใจบนใบหน้าหล่อเหลาแข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความสนใจที่วับวามขึ้นในดวงตาคู่คม น่าสนใจ... ผู้หญิงคนนี้ช่างพยศและเผ็ดร้อนเสียจริง สมแล้วที่ทำให้เสือร้ายอย่างคีรินยอมลดตัวลงมาเล่นเกมตบตาได้ถึงเพียงนี้ ผิดกับคีรินที่ปรายตามองหญิงสาวข้างกายแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับยังคงเต็มไปด้วยโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ปากเก่งไม่เบานี่ครับคุณรินรดา" ธีร์หันมาสนใจเป้าหมายหลักอย่างเต็มตัว เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หญิงสาวมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยแตะจมูก พร้อมกับยื่นนามบัตรสีทองอร่ามมาตรงหน้า "สนใจเปลี่ยนงานไหมครับ? มาอยู่กับผม... ผมจะให้เงินเดือนที่คุณทำทั้งชาติก็หาไม่ได้ แถมไม่ต้องมารองรับอารมณ์บ้าๆ บอๆ ของเจ้านายที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่ด้วย" รินรดามองนามบัตรตรงหน้าสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของธีร์ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ มือเรียวเล็กเอื้อมออกไป... ไม่ใช่เพื่อรับนามบัตรนั้น แต่เป็นการปัดมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี! "ขอบคุณสำหรับข้อเสนอนะคะ... แต่ฉันไม่ชอบเก็บขยะขึ้นมาสะสมไว้บนโต๊ะทำงาน" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ศักดิ์ศรีของเธอมีค่ามากกว่าเงินสกปรกของคนพวกนี้ บรรยากาศในรัศมีสามเมตรเงียบกริบลงทันที ธีร์หน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มเสแสร้งแตกกระจายกลายเป็นความขุ่นเคืองที่ฉายชัดในแววตา ก่อนที่เขาจะหัวร่อออกมาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย "ฮึ... ใจเด็ดใช้ได้ สมแล้วที่คีรินถึงกับยอมลงทุนทำสงครามประสาทกับผม" ธีร์หันไปสบตากับคีรินด้วยแววตาท้าทาย "แต่เสียดายนะ... ของเล่นชิ้นโปรดชิ้นนี้ ต่อให้คุณหวงแหนแค่ไหน ถ้าวันหนึ่งผมเบื่อแล้วเขี่ยทิ้ง คุณก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี... จริงไหมครับรินรดา" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของคีรินก็พุ่งพรวดลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วสูง มือหนาคว้าคอเสื้อสูทของธีร์เข้าอย่างจังจนอีกฝ่ายเซถลาตามแรงกระชาก แรงปะทะระหว่างผู้ชายสองคนทำเอาข้าวของบนโต๊ะสั่นสะเทือน รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปยั้งแขนแกร่งของคีรินไว้ทันที "คีริน! อย่าค่ะ! ปล่อยเขานะ!" "กล้าดีนี่... อยากลองดีกับผมมากใช่ไหม ธีร์" เสียงทุ้มต่ำของคีรินลอดไรฟันออกมาทีละคำ แววตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียม รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนผู้คนที่นั่งโต๊ะใกล้เคียงต้องรีบหลบสายตาหนี ธีร์ไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่กลับแย้มยิ้มเยาะเย้ยออกมาได้อย่างน่าหมั่นไส้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะข้อมือของคีรินที่กำคอเสื้อตนไว้เบาๆ "ทำไมล่ะครับ? หรือว่าผมพูดจี้ใจดำ... ความจริงที่ว่า คุณเองก็กลัวจะ 'สูญเสีย' ผู้หญิงคนนี้ไปเหมือนกัน" คีรินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความโกรธเกรี้ยวตีรวนขึ้นมาในอกจนแทบควบคุมไม่อยู่ มือที่กำเสื้ออีกฝ่ายเตรียมจะซัดหมัดเข้าเต็มใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่รอมร่อ หากไม่ใช่เพราะแรงจับที่แขนของรินรดา "พอเถอะค่ะ... คุณคีริน ปล่อยเขาเถอะนะ" น้ำเสียงของรินรดานุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นระริกที่มองมาเต็มไปด้วยความกังวล ทำให้คีรินชะงักไป ดวงตาสีเข้มหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนเบียดอยู่ข้างกาย ก้อนเนื้อในอกที่กำลังเดือดดาลพลันสงบลงอย่างน่าประหลาด คีรินพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ก่อนจะผลักร่างของธีร์ออกไปสุดแรงจนอีกฝ่ายเซถลาไปชนกับพนักเก้าอี้ "ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วสั่งให้คนเคลียร์บัญชีกับแก" คีรินเอ่ยเสียงเยือกเย็น ปรายตามองคู่ปรับที่จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความรังเกียจ ธีร์ยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ เขาปัดเศษฝุ่นบนปกเสื้อออกเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งสายตาหวานเชื่อมให้รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลัง "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะครับคุณรินรดา... แล้วเราจะได้รู้กันว่า สุดท้ายแล้ว 'บอส' จอมเผด็จการคนนี้ จะปกป้องคุณจากผมได้นานแค่ไหน" พูดจบ ธีร์ก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ร่องรอยของความตึงเครียดคุกรุ่นอยู่กลางอากาศ รินรดาถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง ทว่า... ยังไม่ทันที่ความตึงเครียดจะจางหายไป มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอ แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกบางปะทะเข้ากับอกแกร่งของประธานหนุ่มเต็มรัก! "โอ๊ย! คุณคีริน บ้าอะไรเนี่ย!" เธอร้องประท้วงเสียงหลง เงยหน้าขึ้นมองคนเอาแต่ใจด้วยความไม่พอใจ คีรินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยประโยคที่ทำให้หัวใจของรินรดาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกรอบ "เมื่อกี้... เรียกผมว่าอะไรนะ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ