ขอบเขตที่เริ่มพร่าเลือน

แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น แรงสะเทือนนั้นมากพอจะทำให้กาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกมารดลวกนิ้วเรียวของรินรดาเล็กน้อย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยืดตัวขึ้นตรงเผชิญหน้ากับร่างสูงตระหง่านของประธานหนุ่มที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยแววตาแข็งกร้าวไม่แพ้กัน "คุณคีรินครับ ผมว่าคุณกำลังใช้อารมณ์เหนือเหตุผล" เธอกดเสียงต่ำ พยายามระงับโทสะที่พุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่นเทา คีรินแค่นเสียงในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกราบกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความโกรธเกรี้ยวกับบางสิ่งที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่า "อารมณ์เหรอ? รินรดา..." เขาโน้มตัวลงมาประชิด ขอบโต๊ะทำงานกลายเป็นอาณาเขตจำกัดที่บีบให้เธอต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ "คุณเอาสมองส่วนไหนคิด ถึงกล้าเอาโปรเจกต์สำคัญไปพรีเซนต์ให้ไอ้ธีร์มันฟังก่อนส่งตรวจบอร์ดบริหาร" "ฉันไม่ได้ทำ!" รินรดาโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "โปรเจกต์นั้นอยู่ในระบบแลกเปลี่ยนข้อมูลกลาง ใครในแผนกก็เข้าถึงได้ ทำไมคุณถึงปรักปรำฉันว่าเป็นคนขายความลับบริษัท แค่เพราะฉันไปทานข้าวกับคุณธีร์เมื่อวานนี้อย่างนั้นเหรอ?" คำว่า 'ทานข้าวกับไอ้ธีร์' พุ่งเข้ากระแทกโสตประสาทของคีรินราวกับน้ำมันราดลงบนกองเพลิง สันจรามของเขาขยับนูนขึ้นด้วยความขัดแย้งรุนแรงภายในอก ความหึงหวงที่พยายามกดทับไว้ตลอดทั้งคืนระเบิดออกมาเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่น่าหมั่นไส้ที่สุด "หึ... ยอมรับแล้วสินะว่าไปกับมัน" คีรินเหยียดยิ้ม แววตาคมกริบฉายแววตัดพ้อที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความหยิ่งผยอง "ไปกินข้าว ดูแลเอาใจใส่กันจนเกือบจะลืมไปแล้วกระมั้ง ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายของคุณ และใครกันแน่ที่เซ็นอนุมัติเงินเดือนให้คุณใช้หนี้หัวโตอยู่ทุกวันนี้" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้รินรดาหน้าชาดิก ความน้อยเนื้อต่ำใจผสมปนเปกับความโกรธจนจุกอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หยาดน้ำใสคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ "ใช่! ฉันมันแค่พนักงานจนๆ ที่มีหนี้สินล้นพ้นตัว ไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้าจนเอาเงินมาฟาฟันหัวใจคนอื่นเล่นแบบคุณนี่!" เธอตะคอกใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด "ถ้าคุณคิดว่าฉันไร้ค่าและคดโกงนัก ก็ไล่ฉันออกสิ! ฉันจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าผู้ชายเผด็จการไร้เหตุผลอย่างคุณอีกต่อไป!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ คีรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาคู่สวยนั้น หัวใจที่กำลังเดือดดาลด้วยความหึงหวงกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกทันทีที่เห็นท่าทางสั่นเทาของหญิงสาว แต่ทว่าอีโก้และความปากแข็งของประธานหนุ่มกลับสั่งให้เขาทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม หมับ! ก่อนที่รินรดาจะทันได้เบือนหน้าหนี มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ พุ่งเข้าปะทะจมูกจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึก "ปล่อยนะ!" เธอทุบกำปั้นลงบนอกเขา แต่มันกลับไร้ผลเมื่อแขนแกร่งอีกข้างยกขึ้นโอบเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บังคับให้เธอแนบชิดติดกับตัวเขาจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ "ใครอนุญาตให้คุณพูดคำว่าลาออก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนผิวเนื้อของรินรดาลุกชันเป็นเม็ดทราย "จำไว้รินรดา... คุณเป็นคนของผม เป็นหนี้ผม และไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าผมจะเบื่อ" "คุณมันบ้า... คีริน คุณมันโรคจิต!" เธอเงยหน้าขึ้นด่าทอ แต่ระยะห่างที่ใกล้ชิดกันจนเกินไปทำให้ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกันในทุกครั้งที่ขยับ ดวงตาสีเข้มของคีรินก้มลงมองเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ สายตาของประธานหนุ่มเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความลึกล้ำบางอย่างที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่าเดิม รินรดาชะงักงัน ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาคู่นั้นเปลี่ยนไป โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกันอยู่ในอกของคนทั้งคู่ เขตแดนระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง ระหว่างความเกลียดชังกับความเสน่หา เริ่มพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็นเส้นแบ่ง คีรินโน้มใบหน้าลงช้าๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากสั่นระริกนั้นราวกับถูกสะกดจิต ปลายนิ้วโป้งของเขาละจากข้อแขนขึ้นมาเกลี่ยไล้พวงแก้มเนียนนุ่มแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนกะทันหันนี้ทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก "ถ้าผมโรคจิต... ก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้ผมต้องเป็นแบบนี้" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังขึ้นชิดริมฝีปาก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันราวกับทำลายมนต์สะกด และก่อนที่ทั้งคู่จะได้ผละออกจากกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต "คุณคีรินครับ เรื่องเอกสารข้อตกลงร่วมทุนกับทาง... เอえ..." เสียงทุ้มของ ธีร์ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจพลันสะดุดกึก ดวงตาคมของคู่แข่งทางธุรกิจเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังโอบกอดรินรดาแนบชิดติดโต๊ะทำงานในท่าทางที่ฟ้องชัดเจนว่าเกือบจะเกิดอะไรขึ้น คีรินขบกรามแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีที่เป็นตายเท่ากัน เขากระชากตัวรินรดาให้มาหลบอยู่ด้านหลังตนเองอย่างหวงแหน ก่อนจะตวัดสายตาดุดั่งคมมีดพุ่งตรงไปยังผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า "ใครใช้ให้แกเข้ามาโดยไม่เคาะขออนุญาต... ไอ้ธีร์!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ