ปากจัดแต่ใจสั่งให้รุก

กองเอกสารสูงท่วมหัวบนโต๊ะทำงานของรินรดานั้นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ HR แต่มันคือผลงานชิ้นโบแดงของ "ท่านประธาน" จอมเผด็จการที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่หลังโต๊ะทำงานกระจกใสฝั่งตรงข้าม "คุณรินรดา... กาแฟแก้วนี้รสชาติแย่ยิ่งกว่าน้ำล้างจาน ไปชงมาใหม่ครับ... เอาแบบคั่วกลาง เมล็ดพันธุ์จากบราซิล อุณหภูมิน้ำต้องพอดีแปเป๊ะ ห้ามร้อนเกินแป The devil is in the details นะครับ คุณน่าจะรู้ดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นผ่านอินเตอร์คอม น้ำเสียงเรียบสนทนาแต่แฝงความกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของหญิงสาวกระตุกยิบๆ รินรดากัดฟันกรอด มือเรียวสวยกำปากกาในมือแน่นจนแทบหักเป็นสองท่อน นี่คือรอบที่สี่ของวัน! รอบแรกเอกสารตัวเลขผิดพลาด (ซึ่งเธอเช็คสามรอบก่อนส่ง) รอบที่สองฟอนต์ตัวอักษรไม่ตรงตามบรีฟ (ซึ่งเป็นฟอนต์มาตรฐานของบริษัท) และรอบที่สาม... กาแฟจืดไป ให้ตายเถอะ! นี่เขาเป็นประธานบริษัทหรือผู้ตรวจการแผ่นดินจอมเรื่องมากกันแน่ รินรดาผุดลุกขึ้นยืน คว้าแฟ้มเอกสารหนาปึกติดมือเดินดุ่มๆ ไปยังห้องทำงานส่วนตัวของคีรินโดยไม่แม้แต่จะเคาะประตูขออนุญาต เธอกระแทកแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานของเขาเสียงดังลั่นจนกาแฟในแก้วกระฉอก "ท่านประธานคีรินคะ... เอ่อ คีรินครับ!" รินรดาเกือบหลุดคำลงท้ายเดิมออกไปตามความคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนเสียงแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์ขึ้นในดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม "นี่มันเลยเวลางานปกติมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เอกสารพวกนี้ฉันตรวจสอบอย่างรอบคอบไม่มีผิดพลาด และกาแฟแก้วนั้นก็ชงตามสูตรมาตรฐานสากล ถ้าคุณยังมีปัญหาเรื่องรสนิยมการดื่มหรือความผิดปกติทางสายตา แนะนำให้ไปพบจิตแพทย์หรือจักษุแพทย์เถอะค่ะ... เอ้ย เถอะครับ!" คีรินไม่โกรธสักนิด ซ้ำยังหัวנסในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สองมือประสานกันไว้ระดับอก สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่ยืนหายใจหอบสะท้านด้วยความโกรธ ความดื้อรั้นและท่าทีไม่ยอมคนนี่แหละที่ทำให้เขาละสายตาไม่ได้ ยิ่งเธอยืนเถียงคอเป็นเอ็น เขากยิ่งอยากแกล้งให้เธอโมโหจนตัวสั่น "ผมสายตาปกติครับ และสุขภาพจิตก็ดีเยี่ยม... ดีจนกระทั่งได้กลิ่นอายความหัวร้อนของคุณนี่แหละที่ทำให้ผมกระปรี้กระเปร่า" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว รินรดาผถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของเขา หนทางหนีถูกปิดตายเมื่อวงแขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นค้ำยันโต๊ะ กักขังเธอไว้ตรงกลางระหว่างแผงอกกว้างและขอบโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาพุ่งปะทะจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นรำผิดจังหวะ "ทะ... ทำอะไรของคุณ ถอยไปนะ" รินรดาเสมองทางอื่น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าระยะประชิดนี้มันอันตรายต่อหัวใจเกินไป "ผมไม่ได้ทำอะไร แค่จะตรวจดูว่า... คุณตั้งใจทำงานจริงหรือเปล่า หรือเอาแต่คิดถึงผมจนไม่มีสมาธิ" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มพร่ากระซิบอยู่ข้างใบหูขาวผ่องที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ "ปากบอกว่าเกลียดผม แต่เวลาคุณโมโห หน้าคุณจะแดงแจ๋... น่ารักดีนะว่าไหม" "ใครน่ารักกัน! ประธานบ้าอำนาจ โรคจิต นิสัยไม่ดี!" รินรดาตอกกลับเสียงสั่น พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าแรงของเธอกลับเหมือนมดคันไฟสำหรับเขา คีรินไม่เพียงไม่ขยับ แต่เขากลับรวบเอวบางไว้ด้วยมือข้างเดียว กระชับร่างเธอให้เข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง "ถ้าผมโรคจิต... ก็คงเพราะคุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมอยากอาการหนักขนาดนี้" ดวงตาสีเข้มฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด ความซึนเดระที่เคยพยายามซ่อนไว้ถูกความใกล้ชิดหลอมละลายจนหมดสิ้น คีรินจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกอยากปิดปากดื้อๆ นี้ให้รู้แล้วรู้รอด บรรยากาศรอบตัวอุ่นวูบวาบราวกับอุณหภูมิในห้องปรับอากาศเสียกระทันหัน หัวใจสองดวงเต้นโครมครามแข่งกันจนแทบทะลุออกมานอกอก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดตอนนี้ขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีบินหายไปไหนหมดไม่รู้เมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับบุคลิกเผด็จการทำให้เธอเผลอเคลิ้มตามอย่างน่าอับอาย ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์ในห้องทำงานอย่างไม่รู้เวลากล่าวอ้าง รินรดาสดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต รีบใช้สองมือผลอกอกคีรินสุดแรงจนเขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความลิบลับ "เข้ามา" คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ดวงตาคมตวัดมองไปยังบานประตูด้วยแววตาพิฆาต ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงโปรดของ "ธีร์" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ในมือถือช่อดอกไม้ช่อโต และสายตาพินิจพิเคราะห์ที่มองตรงมายังรินรดาด้วยความสนอกสนใจเป็นพิเศษ "ขอโทษที่ขัดจังหวะเวลาสวีทนะครับท่านประธานคีริน... พอดีผมมีเรื่องด่วนคุยกับคุณรินรดาเรื่องโปรเจกต์ใหม่พอดี หวังว่าคงไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณนะ" ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มของเขาฉาบด้วยความท้าทายที่พุ่งเป้ามายังคีรินโดยตรง คีรินแค่นAเสียงในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเกมรักเกมนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ