ภายใต้เงื่อนไขของคุณบอส

เสียงปิดประตูห้องชุดหรูหราดังขึ้นสะท้อนก้องในความเงียบ ก่อนที่กุญแจคีย์การ์ดดอกเดียวในมือจะถูกโยนลงบนโต๊ะหินอ่อนส่งเสียงกระทบกันน่ารำคาญใจ รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่กว้างเสียยิ่งกว่าห้องเช่าเดิมของเธอถึงสามเท่า กลิ่นอายของความมั่งคั่งและเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์เรียบหรูโทนสีเข้มให้ความรู้สึกกดดันเสียจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ "อย่ามองไปรอบห้องให้เสียเวลาเลยครับ คุณรินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีรินที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ประธานหนุ่มถอดสูทเนื้อดีพาดไว้บนแขน เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンที่บ่งบอกถึงความเครียดสะสมจากศึกหนักเรื่องหุ้นเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา รินรดาผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตノมัติเมื่อระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเกินความจำเป็น "คุณคีรินคะ... เอ่อ หมายถึงคุณคีรินครับ กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ... ครับ!" เธอเกือบหลุดปากผิดสำนวนเมื่อความตื่นตระหนกเข้าครอบงำ คีรินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนระยิบระยับ "หึ... ปากเก่งนักนะเมื่อตอนอยู่ในห้องประชุม แต่พอมาอยู่กันตามลำพังในพื้นที่ของผม ทำไมถึงเสียงสั่นเสียล่ะครับ?" คีรินก้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียน "ฉัน... ผมไม่ได้กลัวครับ แค่ยังไม่ชินกับการต้องมาเป็นเลขา 24 ชั่วโมงในคอนโดของคุณต่างหาก!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศ แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพลเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว "เลขา 24 ชั่วโมง... ก็หมายความว่าคุณต้องพร้อมทำตามคำสั่งของผมทุกเวลา ไม่เว้นแม้กระทั่งเวลานอนครับ" คีรินจงใจเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงภายใต้ชุดทำงานอย่างจงใจ "สัญญาจ้างระบุไว้ชัดเจนแล้วนี่ครับ ว่าคุณต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เพื่อความปลอดภัย และเพื่อป้องกันไม่ให้ไอ้ธีร์มันฉวยโอกาสเข้าหาคุณผ่านทางช่องโหว่ของบริษัท" คำว่า 'ธีร์' ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคีรินมลายหายไป แทนที่ด้วยความดุดันและประกายความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนั้น ความรู้สึกผิดบาปเล็กๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอก แม้เธอจะไม่เคยมีใจให้ธีร์ คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเล่นงานคีริน แต่เธอก็รู้ดีว่าการที่ธีร์เข้ามาวนเวียนใกล้ชิดเธอนั้นมีจุดประสงค์เพื่อใช้เป็นเครื่องมือทำลายประสาทของประธานหนุ่มจอมเผด็จการผู้นี้ "คุณธีร์เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้..." รินรดาพยายามแก้ต่างให้ "ไม่เกี่ยวข้องงั้นเหรอ!" คีรินกระแทกเสียงขัดขึ้นทันที มือหนายื่นไปทาบลงบนผนังกระจกด้านหลังหัวของเธอ เป็นการกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ "มันกำลังเทคโอเวอร์บริษัทผม มันพยายามแย่งทุกอย่างไปจากผม... และมันก็กำลังพยายามแย่งคุณไปด้วย! แบบนี้คุณยังจะกล้าบอกว่ามันไม่เกี่ยวอีกหรือครับ รินรดา!" น้ำเสียงที่ตวาดกร้าวแฝงความเจ็บปวดลึกๆ ทำให้รินรดาชะงัก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นและพบความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด คีรินไม่ใช่แค่ประธานจอมเผด็จการที่เอาแต่ใจ แต่ในเวลานี้เขากำลังแบกรับความกดดันมหาศาลจากสงครามธุรกิจที่เดิมพันด้วยอนาคตของบริษัททั้งหมด ความอ่อนโยนที่ถูกปิดตายไว้ใต้ความแข็งกระด้างค่อยๆ รั่วไหลออกมา รินรดาผ่อนลมหายใจยาว ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ "ถ้าคุณเหนื่อยนัก... ทำไมถึงไม่ยอมพักผ่อนล่ะครับ?" เสียงของเธอนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวเล็กยื่นขึ้นไปแตะเบาๆ ที่ท่อนแขนแกร่งที่กั้นเธอไว้ "เรื่องหุ้น... ฉันเชื่อว่าคุณจัดการได้" คีรินนิ่งงันไปเมื่อได้ยินน้ำเสียงและสัมผัสที่อ่อนโยนจากหญิงสาว เขามองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ความโกรธเกรี้ยวที่สุมอกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโหยหาอย่างประหลาด ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "คุณกำลังทำให้ผมใจอ่อนนะ... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ริมฝีปาก "และผมก็เกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้... โดยเฉพาะการแพ้ให้กับผู้หญิงปากเกร็งอย่างคุณ" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้สติของเธอเริ่มเลือนราง เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเสน่หาอันตรายที่ผู้ชายคนนี้จงใจหลอมละลายเธอ แต่ทว่า... *ติ๊งด่อง!* เสียงกริ่งหน้าประตูห้องชุดดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลจนแตกกระจาย คีรินชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดสุดขีดในเสี้ยววินาที รินรดาฉวยโอกาสนั้นผลอกอกเขาเบื้องหน้าเบาๆ แล้วรีบก้าวถอยหลังออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ คีรินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขากวาดสายตามองหน้าเธอด้วยความคาดโทษ ก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวไปที่ประตูหน้าด้วยความเร็วสูงด้วยความอารมณ์เสียที่ถูกขัดจังหวะ ประธานหนุ่มกระชากประตูห้องเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เตรียมจะด่ากราดแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่กล้ามา rui กวนเวลาความเป็นส่วนตัวของเขาในยามวิกาล ทว่า... ร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับทำให้คีรินต้องยืนแข็งทื่อ รอยยิ้มเยาะที่คุ้นตาพร้อมกับเอกสารในมือของแขกผู้มาเยือน ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบขึ้นมาทันที "สวัสดีครับ... ท่านประธาน พอดีผมเอา 'เอกสารสำคัญ' ที่คุณอาจจะมองข้ามไป... มาส่งให้ดูครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งดุเดือดและคลั่งรักนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ