ความหวั่นไหวที่ห้ามไม่อยู่

“คุณพูดว่าอะไรนะ... ธีร์” น้ำเสียงของคีรินต่ำลึก ทุบทำลายความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวจนแหลละเอียด ดวงตาคมกราดดุจเหยี่ยวจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่กะพริบ รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่มือหนากำแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว ท่าทีสุขุมนุ่มลึกของประธานหนุ่มจอมเผด็จการไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือนิ่งสงบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ รินรดาที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับสะดุดลมหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก สายตาสั่นระริกมองสลับระหว่างคีรินกับธีร์ คู่แข่งทางธุรกิจที่จงใจเข้ามาเหยียบถ้ำเสือในยามวิกาลเพื่อสร้างความร้าวฉาน “หูของคุณไม่ได้ฝาดหรอกครับ คีริน” ธีร์ยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ เดินทอดน่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง ดวงตาแพรวพราวฉายแววเจ้าเล่ห์ “เงินห้าสิบล้านที่หายไปจากบัญชีลับของบริษัทเมื่อสัปดาห์ก่อน... คนที่กดยืนยันการโอน หาใช่คนนอกที่ไหน แต่เป็นคนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุดต่างหากล่ะ” “ธีร์!” รินรดาอุทานเสียงหลง ทนดูการใส่ร้ายป้ายสีต่อหน้าต่อตาไม่ไหว เธอรีบก้าวเท้าเข้ามาขวางกั้นระหว่างชายหนุ่มทั้งสองทันที “คุณหยุดพูดจาใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นได้แล้วนะ! หลักฐานก็ไม่มี แถมยัง...” “หลักฐานงั้นเหรอครับ รินรดา?” ธีร์หันมาเลิกคิ้วใส่หญิงสาวด้วยรอยยิ้มเยาะ เขาหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะกดหน้าจอไม่กี่ครั้งแล้ววางลงบนโต๊ะทำงานของคีริน “นี่คือสลิปการโอนเงินและ IP Address ที่ตรงกับคอมพิวเตอร์ส่วนตัวในห้องพักของเธอ... คุณผู้หญิงคนเก่งของคุณนี่แหละ ที่เป็นคนเซ็นอนุมัติยอดเงินก้อนนี้ด้วยตัวเอง” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อหันกลับไปสบตากับคีริน เธอกลับไม่พบร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวหรือความระแวงในดวงตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกและน่ากลัวยิ่งกว่า คีรินไม่ได้ก้มลงมองสมาร์ตโฟนบนโต๊ะแม้แต่น้อย ดวงตาคมกريบยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เคลื่อนสายตากลับมาสบตากับธีร์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก “นายคิดว่าตื้นเขินแค่นี้ จะทำให้ฉันหูเบาเชื่อคนนอกอย่างนายงั้นเหรอ ธีร์” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนธีร์ชะงัก รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจบนใบหน้าของคู่แข่งหนุ่มเริ่มกระตุกวูบ “คุณหมายความว่ายังไง... หรือว่าคุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว?” ธีร์หรี่ตาลงอย่างไม่ไว้วางใจ “ทำไมฉันจะไม่รู้” คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน รัศมีอำนาจกดดันจนธีร์ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “ในเมื่อบัญชีลับบอร์ดบริหารนั่น เป็นบัญชีที่ฉันจงใจเปิดขึ้นมาเพื่อล่อปลาตัวใหญ่อย่างนายให้ติดเบ็ดต่างหากล่ะ” รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคีรินด้วยความตกตะลึง นี่หมายความว่า... เรื่องเงินห้าสิบล้านและการใส่ร้ายเธอ เป็นแผนการที่คีรินวางไว้ล่วงหน้าทั้งหมดแล้วอย่างนั้นหรือ? “คุณ... คุณบ้าไปแล้วเหรอ!” รินรดาเผลอหลุดปากต่อว่าด้วยความลืมตัว “เอาชื่อเสียงของบริษัทมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้เนี่ยนะ!” “ถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันจะกระชากหน้ากากหนอนบ่อนไส้ที่คอยแอบส่งข้อมูลบริษัทให้คู่แข่งอย่างนาย ออกมาได้ยังไงล่ะครับ รินรดา” คีรินหันมาเอ่ยเสียงนุ่มกับเธอ สายตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาหญิงสาวแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่สถานการณ์ตรงหน้ากำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ธีร์หน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น กลายเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “แก... แกหลอกใช้ฉัน!” “เปล่าเลย ฉันไม่ได้หลอกใช้นาย... ฉันแค่เปิดทางให้นายเดินตกลงมาในหลุมพรางที่นายขุดไว้เองต่างหาก” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกดอินเตอร์คอมบนโต๊ะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย “เชิญคุณธีร์ออกไปจากบริษัทของผมได้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุกและพยายามกรรโชกทรัพย์” ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสามคนกรูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว สีหน้าของธีร์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เขากัดฟันกรอด ชี้หน้าคีรินสลับกับรินรดาด้วยความอาฆาตมาดร้าย “ฝากไว้ก่อนเถอะคีริน แกคิดว่าเกมนี้แกชนะแล้วงั้นเหรอ? ยังห่างไกลนัก!” สิ้นเสียง ร่างของธีร์ก็ถูกการ์ดเชิญตัวออกไปจากห้องอย่างไร้เยื่อใย ประตูห้องปิดลง ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง เหลือเพียงคนทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย รินรดายืนกอดอก เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังปะทุขึ้นในอก “คุณสนุกมากไหมคะ... เอ๊ย! คุณสนุกมากหรือไง ที่ปล่อยให้ฉันต้องตกใจกลัวจนหัวหดเมื่อกี้!” คำพูดที่เกือบจะหลุดปากใช้สรรพนามผิดทำให้น้ำเสียงเธอยิ่งสะบัดด้วยความเขินอายปนโมโห คีรินไม่ตอบ เขาก้าวช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันจนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “นาย... จะทำอะไร ถอยไปเลยนะ” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างรวบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย “ใครบอกให้เธอเรียกฉันด้วยความห่างเหินแบบนั้นล่ะครับ รินรดา” คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนหญิงสาวขนลุกซู่ “จำไม่ได้แล้วหรือไง ว่าเราสองคนยังมี ‘สัญญา’ สำคัญที่ยังเคลียร์กันไม่จบ” “สัญญา... สัญญาบ้าบออะไรของคุณอีกเล่า ฉันไม่เคยทำสัญญาอะไรกับคุณทั้งนั้น!” รินรดาหน้าแดงก่ำ พยายามเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่มองมาดั่งจะกลืนกิน “อ้อ ลืมไปแล้วสินะ งั้นฉันคงต้องเตือนความจำเธอหน่อยแล้วล่ะ...” คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสวาบหวามทำให้รินรดาลืมหายใจ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก ในจังหวะที่หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก และริมฝีปากหยักลึกกำลังจะโน้มลงมาประทับจูบลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อทวงสัญญานั้นเอง— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่ผลักประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้อภัย “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... บัญชีธนาคารหลักของบริษัทถูกแฮก และเงินสำรองทั้งหมดกำลังถูกโอนออกไปยังบัญชีต่างประเทศครับ!” คีรินชะงักกึก ดวงตาสีเข้มหันขวับไปมองหน้าเลขาหนุ่มทันที ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเหลือบไปเห็นหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาด... **[จอมยุทธ์เสื้อแพร]**