คีรินปกป้องคนของเขา

"ถ้าคุณจะให้ผมเป็นได้แค่ตัวเลือกเพื่อความบันเทิง หรือเป็นเพียงตุ๊กตาที่ตั้งโชว์ไว้เรียกแขกเวลาคุณเบื่อ... ผมว่าเราควรจบเรื่องนี้ตั้งแต่วินาทีนี้เลยดีกว่าครับ" รินรดาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของคีรินด้วยแรงทั้งหมดที่มี แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่แววตาของเธอกลับแน่วแน่ไม่มีสั่นคลอน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของมหาเศรษฐีหนุ่มที่กำลังแผ่รังสีคุกคามไปทั่วห้องทำงานหรู คีรินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ราวกับถูกตบหน้าด้วยความจริงที่เขาไม่เคยนึกถึง กรามแกร่งบดเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือที่ว่างอยู่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธเกรี้ยวที่เคยม่านบังตาเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นวิตกที่เขารังเกียจที่จะยอมรับ "คุณเข้าใจผิดไปไกลแล้วรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงไปด้วยความกดดันที่บีบคั้นอากาศในห้องจนหายใจลำบาก "ที่ผมทำ... ที่ผมแสดงออก... เพราะผมทนไม่ได้ที่เห็นคุณไปยิ้มให้มัน มันคนเดียวเท่านั้นที่ผมไม่ยอมให้เข้าใกล้คุณ ไม่ใช่เพราะคุณเป็นของเล่น แต่เพราะคุณคือ 'ของผม' เพียงคนเดียว" "ของเล่นมันมีราคาค่างวด แต่ 'ของของคุณ' มันไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรเลยใช่ไหมคะ?" รินรดาถามกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความคมคาย "คุณขังผมไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ แต่ในขณะเดียวกันคุณก็เปิดประตูต้อนรับใครต่อใครเข้ามาในชีวิตคุณด้วยข้ออ้างทางธุรกิจ... แบบนี้เหรอครับที่คุณเรียกว่าปกป้อง?" คีรินก้าวเข้าหาเธอในระยะประชิด กดดันให้แผ่นหลังของรินรดาแนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนหอมฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ "ถ้าคุณหมายถึงไอ้ธีร์... คุณก็ควรรู้ว่ามันไม่ได้เข้ามาเพื่อธุรกิจ มันเข้ามาเพื่อกระตุกหนวดเสือ" คีรินเหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตาคู่คมจ้องลึกราวกับจะสแกนเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอ "ผมไม่ได้ต้องการกรงทอง และผมไม่ได้ต้องการเห็นคุณเป็นตุ๊กตา แต่โลกที่ผมอยู่มันอันตรายเกินกว่าจะให้คุณไปยืนประจันหน้ากับหมาป่าพวกนั้นเพียงลำพัง" "ฉันไม่ใช่นางเอกในนิยายที่รอคอยอัศวินมาช่วยนะครับคีริน" รินรดาเชิดหน้าสู้ แววตาดื้อรั้นสะท้อนความกล้าหาญที่ทำให้คีรินถึงกับชะงัก "ถ้าคุณกลัวว่าเขาจะทำร้ายคุณ หรือทำลายธุรกิจของคุณ ก็จัดการด้วยวิธีของคุณ แต่อย่าเอาฉันไปเป็นข้ออ้างในการแสดงความเป็นเจ้าของที่น่าอึดอัดแบบนี้อีก" คีรินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ เขาค่อยๆ เลื่อนมือไปลูบไล้กรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ผิดกับท่าทีเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ราวกับคนละคน "ถ้าผมบอกว่าผมหึงจนแทบคลั่ง... คุณจะเชื่อไหม?" เขาถามเบาๆ แต่มันกลับดังก้องในความรู้สึกของเธอ "ผมไม่เคยต้องปกป้องใคร เพราะไม่เคยมีใครที่มีค่าพอให้ผมต้องแลกด้วยทุกอย่าง... จนกระทั่งคุณเดินเข้ามาในชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายของผม" รินรดาชะงักไป ความอบอุ่นวาบหวามแล่นพล่านผ่านผิวหนังที่ถูกสัมผัส หัวใจที่เคยตั้งป้อมต่อต้านเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะหลอมละลายลง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับประตูบานหรูที่ถูกผลักเข้ามาทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณคีริน แต่ดูเหมือนว่าดีลที่คุณเพิ่งเซ็นไปเมื่อเช้าจะมีปัญหาใหญ่... และคนที่ถือไพ่เหนือกว่าตอนนี้ ก็ยืนรอพบคุณอยู่ข้างนอกนี่เอง" เสียงของธีร์ดังกังวานเข้ามาในห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ เขายืนยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่ทำให้แววตาของคีรินเปลี่ยนเป็นดุดันดุจสัตว์ร้ายทันทีที่เห็น คีรินละมือจากรินรดาอย่างช้าๆ แต่สายตาที่เขามองธีร์นั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน เขาหันมาหาคนรักเพียงเสี้ยววินาที สบตาเธอด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย "อย่าเพิ่งไปไหน... รอกินมื้อเย็นกับผมตรงนี้" เขาพูดสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต "นายมาถึงถิ่นฉันเร็วกว่าที่คิดนะธีร์ แต่ก็นะ... ของที่นายกำลังจะแย่งไป มันไม่มีทางตกอยู่ในมือคนไร้ค่าอย่างนายหรอก" ทว่าธีร์กลับหัวเราะร่วนพลางขยับเนคไทอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมาสบตารินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความนัย แล้วเขาก็พูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีรินเย็นเฉียบจนเกือบหยุดไหล "คุณคีรินครับ... ผมไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องดีลธุรกิจหรอกนะ แต่ผมมาเพื่อบอกคุณว่า ความลับที่รินรดาปิดบังคุณไว้เรื่อง 'เงินจำนวนห้าสิบล้าน' ที่หายไปจากบัญชีบริษัทเมื่อสัปดาห์ก่อนน่ะ... ผมรู้แล้วนะว่าใครเป็นคนโอนมันไป" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครเหล่านี้มาถึงตอนนี้นะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพรขอสัญญาว่าจะรังสรรค์ตอนถัดไปให้ดุเดือดและสะใจยิ่งกว่าเดิมครับ!