การปะทะฝีปาก

"ถ้าคิดว่าเงินหลักล้านจะซื้อศักดิ์ศรีของฉันได้ คุณก็ประเมินคนต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษที พอดีลืมไปว่าคนอย่างคุณ ธีร์ วัดค่าทุกอย่างเป็นตัวเงินจนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความเป็นมนุษย์" เสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องรับรองพิเศษในโรงแรมหรูใจกลางเมือง รินรดาไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากส่งผลให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวยิ่งดูทรงพลังเข้าไปอีก ธีร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองร่างบางที่ยืนหยัดสู้ยิบตาด้วยความรู้สึกประสมปนเป ระหว่างความฉุนเฉียวที่ถูกผู้หญิงระดับพนักงานตอกหน้าหงาย กับความเร้าใจที่ประเด็นความท้าทายนี้มันช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน "ปากเก่งใช้ได้นี่รินรดา สมแล้วล่ะที่คีรินมันถึงได้หวงนักหวงหนา แต่ระวังตัวหน่อยเถอะ คนอย่างมันน่ะ... รักใครไม่เป็นหรอก นอกจากผลประโยชน์และความสะใจ" ธีร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้ากับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก แต่รินรดากลับไม่แสดงอาการสะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแค่ขยับตัวถอยห่างอย่างมีระยะ เพื่อแสดงให้เห็นชัดเจนว่ารังเกียจสัมผัสของเขาแค่ไหน "เรื่องนั้นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ และต่อให้คีรินจะเป็นคนยังไง เขาก็ยังมีความเป็นมนุษย์มากกว่าคนที่ใช้แผนสกปรกซื้อหุ้นบริษัทเพื่อบีบคนอื่นลับหลังอย่างคุณก็แล้วกัน" เพลียะ! ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนกระจกโต๊ะกาแฟอย่างแรงจากฝีมือของธีร์ที่หมดความอดทน รอยยิ้มสุภาพเมื่อครู่อันตรธานหายไป เหลือเพียงใบหน้าบึ้งตึงที่น่ากลัว "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งสอนฉัน!" ธีร์ตวาดเสียงต่ำ ขบกรามแน่นจนสันนูน "ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่คุณพยายามจะเหยียบย่ำไงคะ... เอ๊ย ขอโทษที ติดปากไปหน่อย... ที่คุณพยายามจะเหยียบย่ำไงครับ" รินรดาจงใจยิ้มเยาะกวนประสาท "พอดีสมองมันรวนเวลานפקเจอคนหน้าตาดีแต่ไร้สมองน่ะครับ" บรรยากาศในห้องคุกกรุ่นขึ้นจนแทบจะจุดไฟติด แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งคู่ รินรดารู้ดีว่าเธอกำลังเล่นกับไฟกองโต การเดินทางมาพบธีร์ตามลำพังเพื่อเคลียร์เรื่องเอกสารลับของบริษัทเป็นความบ้าบิ่น แต่หากเธอยอมจำนนแต่โดยดี เธอก็จะไม่ใช่รินรดาคนนี้อีกต่อไป ในวินาทีที่ธีร์ยื่นมือหมายจะกระชากแขนเรียวด้วยความโกรธจัด ประตูห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก! ปัง! ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีอำนาจที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นภาพคนทั้งคู่ยืนประชิดกัน "มือแก... วางไว้ตรงไหนไม่ทราบ ธีร์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ คีรินไม่ได้รอให้ใครตอบคำถาม ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวรินรดาก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็วและหวงแหน ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของให้โลกประจักษ์ ขณะที่สายตาดุดันจ้องเขม็งไปยังคู่แข่งทางธุรกิจตรงหน้าชนิดที่จะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่งที่กระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงหายใจ ฮอร์โมนความโกรธและกลิ่นอายความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวคีรินมันรุนแรงเสียจนเธอเกือบจะลืมหายใจ กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยระคนความเย็นชาแบบฉบับของเขาโชยเข้าจมูก พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวอย่างไร้เหตุผล "กลับบ้าน... เดี๋ยวนี้ แล้วเธอค่อยไปเคลียร์กับฉันเรื่องกล้าดียังไงมาพบไอ้เวรนี่ตามลำพัง!" ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอแม้จะเผชิญหน้ากับรังสีอำมหิตของคีริน "ใจเย็นน่าคีริน แค่คุยธุรกิจกันเอง เธอเป็นคนเดินมาหาฉันถึงที่นี่เองนะ นายควรจะถามเด็กในคาถาของนายมากกว่าว่ามาทำไม" คีรินหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความเหี้ยมเกรียม "เรื่องของเด็กฉัน... ฉันจัดการเอง แต่เรื่องของแก..." คีรินเว้นจังหวะ ปรายตามองเอกสารบนโต๊ะด้วยหางตา "...เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาคุกคามและพยายามฮุบกิจการโดยมิชอบได้เลย เพราะฉันจะไม่มีทางปล่อยแกไว้แน่" พูดจบคีรินก็ไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ เขาคว้าข้อมือเล็กของรินรดาแล้วออกแรงดึงให้เดินตามออกไปทันทีโดยไม่สนว่าเธอจะทรงตัวทันหรือไม่ รินรดาได้แต่ก้าวตามแรงลากด้วยความงุนงุนปนหมั่นไส้ แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องนั้นเอง เสียงทุ้มแหบพร่าของธีร์ก็ดังไล่หลังขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จงใจกระตุ้นต่อมระเบิดของประธานหนุ่มโดยเฉพาะ "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะคีริน... ของเล่นชิ้นโปรดของนายชิ้นนี้ ดูท่าทางจะไม่ได้รักนายจริงหรอกนะ เผลอๆ... เธออาจจะแอบขายความลับบริษัทให้ฉันไปหมดแล้วก็ได้ใครจะรู้" กึก! ฝีเท้าของคีรินหยุดชะงักกึกทันที ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง รินรดาเกือบจะชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาหากไม่เบรกไว้เสียก่อน เธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในตัวของชายหนุ่มที่พุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา คีรินค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองไปที่ธีร์ แต้มความเย็นชาและคมกริบไว้เต็มเปี่ยม ก่อนที่เขาจะก้มลงมองหน้าหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้ซีดเผือดลงเล็กน้อยด้วยความตกใจ "เธอ... ว่ายังไงนะ" คีรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เบาโหวง แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำราม รินรดาสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วแกร่งที่บีบต้นแขนเธอแน่นขึ้นทีละน้อย พร้อมกับแววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยและบาดลึกจนหัวใจเธอร้าวราน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะครับ (จอมยุทธ์เสื้อแพร)