สัญญาณของความรัก

กลิ่นอายจาง ๆ ของกาแฟเอสเพรสโซ่คั่วเข้มผสมผสานเข้ากับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นในห้องทำงานประธานบริษัท... แต่บรรยากาศรอบตัวคีรินในเวลานี้กลับเย็นเยียบราศีกำลังแผ่ซ่านความกดอากาศต่ำจนน่าอึดอัด เอกสารรายงานการประชุมถูกผลักไสออกห่างด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวจ้องมองร่างบางที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องโต๊ะทำงาน รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอไม่มีทางยอมจำนนต่อสายตาดุดันคู่นั้นเด็ดขาด "คุณจะเซ็นดีลนี้ด้วยตัวเอง หรือจะให้ผมไปเซ็นแทนคุณที่ปารีสครับ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง คีรินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง รอยยิ้มมุมปากของเขามีความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก บอกไม่ถูก "ฉันไม่ใช่เลขาฯ ส่วนตัวของคุณแล้วนะคีริน ทำไมฉันต้องบินตามคุณไปเซ็นสัญญาถึงฝรั่งเศสด้วยล่ะคะ... เอ้ย... ครับ" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำพูดเคยชินออกไป เธอรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นประกายตาวาววับของชายหนุ่มตรงหน้า "อ้าว ลืมไปแล้วหรือครับว่าในสัญญาจ้างพิเศษฉบับล่าสุดที่คุณเพิ่งจรดปากกาเซ็นไปเมื่อวานระบุไว้ชัดเจนว่า... 'ที่ปรึกษาพิเศษด้านกลยุทธ์' ต้องเดินทางร่วมกับประธานทุกครั้งที่มีภารกิจต่างประเทศ" คีรินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ทีละก้าวอย่างจงใจสร้างแรงกดดัน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกเอกสารในมือขึ้นบังหน้าอกตัวเองโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่เคลื่อนเข้ามาประชิด "คุณเล่นตุกติกในสัญญาใช่ไหม! ตอนที่ฉันเซ็น ฉันไม่ได้อ่านข้อนี้..." "ความผิดพลาดเกิดจากความสะשלของตัวคุณเองครับ คุณรินรดา คนฉลาดอย่างคุณไม่น่าพลาดเรื่องง่ายๆ แบบนี้เลยนะ" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟเป่ารดเข้าที่ข้างแก้มเนียน รินรดาผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับตู้กระจกด้านหลังเสียแล้ว นี่คือวิถีของคีริน... ประธานหนุ่มจอมเผด็จการผู้ไม่เคยปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปได้ง่ายๆ เมื่อเขาต้องการสิ่งใด เขาจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อดึงรั้งมันไว้ใกล้ตัว และตอนนี้... สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดก็คือผู้หญิงคนนี้ "คุณทำแบบนี้ทำไม..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูบอร์ดบริหาร หรือ... ถ้าคุณธีร์รู้เข้า เขาคงเอาไปพูดสนุกปากแน่ว่าประธานคีรินใช้อำนาจในทางมิชอบเพื่อเรื่องส่วนตัว" ชื่อของ 'ธีร์' หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม บรรยากาศรอบตัวที่คุกกรุ่นด้วยความเสน่หาพลันเปลี่ยนเป็นอุณหภูมิ ติดลบในทันที คีรินหรี่ตาลง รังสีความหึงหวงแผ่พุ่งออกมาจากนัยน์ตาคู่นั้นอย่างไม่คิดจะปิดบัง มือหนาเอื้อมไปทาบลงบนกระจกตู้ข้างศีรษะของหญิงสาว กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "คุณกล้าเอ่ยชื่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผม ในระยะประชิดขนาดนี้เชียวหรือครับ รินรดา" เสียงของเขาต่ำพร่า เต็มไปด้วยความอันตรายที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ ในเมื่อคุณธีร์เขาก็แค่..." "แค่คนที่พยายามจะแย่งคุณไปจากผมไงครับ!" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดจนรินรดาชะงักไป ดวงตาคู่คมของเขาแดงก่ำเล็กน้อยด้วยความกรุ่นโกรธผสมผสานความอัดอั้นตันใจ "คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือครับว่ามันส่งดอกไม้มาให้คุณทุกวัน พยายามเข้าหาคุณทุกครั้งที่มีโอกาส... แต่จำใส่สมองของคุณเอาไว้เลยนะรินรดา ว่าคุณเป็นผู้หญิงของผมคนเดียว!" คำว่า 'ผู้หญิงของผม' พ่นออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างหนักแน่นและจริงจัง มันไม่ใช่แค่คำพูดเล่นลิ้นเพื่อเอาชนะ แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของที่เด็ดขาดจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแสดงความหึงหวง แต่ทุกครั้งที่คีรินระเบิดความรู้สึกนี้ออกมา มันมักจะมาพร้อมกับความดิบเถื่อนและอ่อนโยนที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว จนเธอตั้งรับไม่ทัน "ฉันไม่ใช่สิ่งของนะคีริน... ฉันมีสิทธิ์ที่จะเลือก..." "ถ้าคุณเลือกมัน ผมจะพังบริษัทของมันให้ราบคาบภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง!" คีรินพูดแทรกขึ้นทันที น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความล้อเล่น "ผมพูดจริง และผมทำจริงแน่นอนครับ" รินรดาเบิกตากว้าง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นและพบแต่ความมุ่งมั่น บ้าคลั่ง และ... ความรักที่ล้นปรี่จนน่ากลัว ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ เขาพร้อมจะทำลายทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้เพียงเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง "คุณมันคนเผด็จการ..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ แต่คีรินกลับคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง แล้วกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาประคองคางอิ่มให้เงยขึ้นรับสัมผัส "ใช่ครับ ผมมันคนเผด็จการ... และเผด็จการคนนี้ก็รักคุณจนคลั่งจะเป็นบ้าอยู่แล้ว คุณยังไม่รู้ตัวอีกหรือครับรินรดา" ประโยคสารภาพรักที่พรั่งพรูออกมาอย่างดิบเถื่อนและจริงใจ ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาราวกับหยุดหมุน ลมหายใจของเธอสะดุดก ความโกรธเคือง ขัดขืน หรือทิฐิก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้นในพริบตา เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในทรวงอก คีรินไม่รอให้เธอได้เอื้อนเอยคำใดออกมาอีก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันที เป็นจูบที่ไม่มีการลังเล เป็นการรุกรานที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความหึงหวง และความรักที่อัดอั้นมานานแสนนาน รินรดาพยายามจะเบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาที่ประคองกรามเธอไว้กลับบังคับให้เธอต้องรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างจำยอม ไม่ส... ไม่ใช่จำยอมด้วยความฝืนใจ แต่เป็นเพราะเรียวแรงทั้งหมดของเธอถูกสูบหายไปกับจูบที่แสนจะชวนฝันนี้ต่างหาก รสจูบจากความดุดันค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวาน นุ่มนวล และลึกซึ้ง คีรินผ่อนแรงลงอย่างรู้ทัน เขากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือข้างที่ตรึงข้อมือเธอไว้ก็คลายออก เปลี่ยนมาโอบกอดเอวบางให้แนบชิดติดกับร่างกายของเขามากยิ่งขึ้น จนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน รินรดาเผลอหลับตาพริ้ม มือเล็กที่เคยผลักไสเปลี่ยนมาขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาโดยไม่รู้ตัว เธอยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอีกครั้ง... ยอมรับว่าผู้ชายปากร้ายคนนี้ได้เข้ามามีอิทธิพลเหนือความรู้สึกของเธอไปเสียแล้ว ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรา เสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำในอ้อมแขนของเขา ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะมารยาทงามอย่างกะทันหัน! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* คีรินชะงักเล็กน้อย แต่เขายังไม่ยอมผละริมฝีปากออก จนกระทั่งเสียงเปิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณคีรินคะ... ดิฉันเอาเอกสารด่วนมาให้... อุ๊ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้น พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่เบิกตากว้างด้วยความช็อกเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มกำลังบดขยุมริมฝีปากอยู่กับที่ปรึกษาคนเก่งคาตา รินรดาสติหลุดกระเจิง เธอออกแรงผลักอกคีรินสุดแรงด้วยความตกใจจนร่างสูงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รีบยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองป้อยๆ ด้วยความเขินอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง เขากวาดสายตาคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อไปยังผู้บุกรุกที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู ก่อนที่คีรินจะได้เอ่ยปากไล่ตะเพิดใครออกไป เสียงทุ้มคุ้นเคยอีกเสียงก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของเลขานุการสาว พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เคลือบไปด้วยความเยียบเย็น "ดูเหมือนผมจะมาผิดจังหวะสินะครับ... ประธานคีริน ถึงได้เห็นฉากรักอันแสนเร่าร้อนแบบนี้" รินรดาหันขวับไปมองตามเสียง และหัวใจของเธอก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าผู้ชายที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ตรงประตูนั้น... คือ **'ธีร์'** คู่ปรับตัวฉกาจของคีริน ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนคมมีดเอาไว้เต็มเปี่ยม! โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนจอมยุทธ์เสื้อแพรด้วยดีเสมอมาครับ