แผนการยื้อเวลา

ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือของคีรินถูกหมุนวนไปมาบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียง *‘คลิก... คลิก...’* ของด้ามโลหะกระทบกับผิวโต๊ะดังเป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิดสำหรับคนมอง ทว่าสำหรับชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งประธานบริหาร มันคือเครื่องมือชั้นดีในการสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ผมคิดว่าข้อเสนอในสัญญานี้ ชัดเจนและครอบคลุมทุกประเด็นแล้วนะครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวาง รินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอปรายตามองเอกสารฉบับหนาที่ถูกผลักมาตรงหน้า กระดาษแผ่นนั้นคือพันธสัญญาชิ้นสุดท้ายที่จะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระจากการเป็น ‘เลขาฯ ส่วนตัวพ่วงตำแหน่งจำยอม’ ของเขาเสียที "ชัดเจนดีค่ะ... เอ๊ย ชัดเจนดีครับ" รินรดาเผลอหลุดสรรพนามเดิมออกมาเพราะความคุ้นชิน ก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของคนตรงข้ามกระตุกขึ้นอย่างได้ใจ "หมายถึง... มันไม่มีข้อบกพร่องอะไรแล้ว ครบกำหนดสามเดือนตามกำหนดการเดิม วันนี้ฉัน... ผมก็จะขอจบหน้าที่ทั้งหมดตรงนี้ครับ" คีรินหยุดหมุนปากกา ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวตวัดขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกนั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อกำลังจะเดินเข้ากรงด้วยความสมัครใจ "จบงั้นเหรอครับ?" คีรินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันมหาศาล "คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยรึไง ว่าสามเดือนที่ผ่านมา งานทุกชิ้นมันสมบูรณ์แบบจนไม่มีอะไรต้องแก้ไข" "คุณคีริน! อย่ามาหาเรื่องกันนะครับ" รินรดาดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความลืมตัว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งใส่ร่างสูงที่ยังคงนั่งเอกเขนกพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ "งานทุกชิ้น โปรเจกต์ทุกโปรเจกต์ ฉันจัดการตามที่คุณสั่งจนครบถ้วน ไม่มีตกหล่นแม้แต่นิติกรรมเดียว สัญญาก็คือสัญญา หมดเวลาสามเดือนนี้ เราต่างคนต่างไปตามข้อตกลงสิคะ... เอ๊ย ครับ!" ความหงุดหงิดทำให้เธอเผลอหลุดเสียงสูงใส่เขาอยู่เรื่อย รินรดากัดริมฝีปากตัวเองด้วยความเจ็บใจ เกลียดนักเวลาที่ผู้ชายคนนี้ทำหน้าลอยชายราวกับถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู คีรินไม่โกรธสักนิด เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความระรื่นที่ทำเอาคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "สัญญาเหรอครับ..." คีรินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ผมจำได้ว่าในสัญญาข้อที่เก้า ระบุไว้ชัดเจนว่า หากมีโปรเจกต์ใดที่ยังอยู่ในระหว่างการประเมินผลต่อเนื่องจากความรับผิดชอบของคุณ ทางบริษัทมีสิทธิ์ขยายระยะเวลาการจ้างงานออกไปได้อีก... จนกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจ" "ไม่มีทาง!" รินรดาโพล่งขึ้นทันควันโดยไม่ต้องเปิดเอกสารดู "ฉันจำข้อสัญญาได้ทุกตัวอักษร ไม่มีข้อเก้าบ้าบออะไรนั่นหรอก คุณแต่งมันขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ น่ะสิ!" "ฉลาดดีนี่ครับ..." คีรินกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ "แต่เสียดายที่คุณอ่านตกไปหน้าหนึ่ง... หน้าที่ผมเพิ่งผนวกเพิ่มเข้ามาเมื่อเช้านี้เอง" "คุณมัน... เจ้าเล่ห์ที่สุด!" รินรดาเม้มปากแน่น กำมือทั้งสองข้างเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอรู้ดีว่าต่อให้เถียงจนคอแตก คีรินก็ต้องหาทางพลิกแพลงเพื่อรั้งเธอไว้ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันประการเสมอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ตัวว่าเขากำลังทำอะไร... แววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเผด็จการนั้นมันชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรดี แต่ปัญหาคือศักดิ์ศรีมันค้ำคอ จะให้เยอมก้มหัวยอมรับข้อเสนอหน้าไม่อายนี้โดยง่ายได้อย่างไร "ผมไม่ได้เรียกว่าเจ้าเล่ห์ครับ เขาเรียกsกยภาพในการบริหารความสัมพันธ์ต่างหาก" คีรินยืดตัวขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองเธอมันไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ย "คุณก็รู้ดีรินรดา... ว่าบริษัทนี้ หรือแม้กระทั่งตัวผม ขาดคุณไม่ได้หรอก" คำพูดนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของชีพจรในอกข้างซ้ายรัวเร็วจนน่ากลัว รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอบอกตัวเองให้แข็งใจไว้ อย่าได้หลงกลคำหวานเคลือบยาพิษของผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด "เลิกพูดจาเลี่ยนๆ แบบนี้สักทีเถอะครับ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีมาประจันหน้า "ไม่ว่าคุณจะหาข้ออ้างอะไรมาต่อสัญญา ฉัน... ผมก็ไม่เซ็นทั้งนั้น! วันนี้ผมจะเก็บของออกไปจากที่นี่ และเราจะไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีก!" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเตรียมสาวเท้าเดินหนีไปยังประตูห้องทำงานทันที แต่ทว่า... *พรึบ!* ข้อมือเรียวถูกคว้าไว้ด้วยมือหนาที่ทรงพลัง คีรินดึงเธอกลับเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปชนกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความอบอุ่นเฉพาะตัวโอบล้อมเธอไว้ในเสี้ยววินาที "ปล่อยนะ!" รินรดาโวยวาย พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผมแล้วนะ คีริน!" "ผมมีสิทธิ์... ในฐานะที่ผมยังเป็นเจ้านายของคุณ" คีรินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นจนคนฟังรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเธอต้องหดคอหนี "และในฐานะ... ผู้ชายคนเดียวที่ครอบครองหัวใจคุณอยู่ตอนนี้" "หลงตัวเองที่สุด!" รินรดาเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่าเขาให้หนำใจ แต่ทว่า... คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อดวงตาคมกริบคู่นั้นอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ สายตาที่เขามองเธอมันไม่ได้มีแค่ความดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่มันเต็มไปด้วยความเว้าวอนและความจริงจังที่หนักแน่นจนเธอไม่กล้าสบตาตรงๆ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกัน คีรินยกมืออีกข้างขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนและทะนุถนอมจนรินรดาเผลอหลับตาลงรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว "ต่อสัญญาเถอะนะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับอ้อนวอนดังขึ้นข้างริมหู "แล้วผมจะยอมทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ..." รินรดาลืมตาขึ้น หัวใจกำลังจะอ่อนยวบตามคำพูดนั้นอยู่รอมร่อ ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันเอปากปฏิเสธหรือตกลงอะไร... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คุณคีรินครับ เอกสารด่วนจาก... เอ๊ะ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มคุ้นเคยของ ‘ธีร์’ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงในชุดสูทเนี๊ยบที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ดวงตาคมกวาดตามองภาพคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก คีรินตวัดสายตาคมกริบมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานหนุ่มทันที มือหนาที่กุมข้อมือรินรดาอยู่กระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร หัวใจที่เต้นรัวด้วยความเขินอายเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เฉพาะหน้าอันแสนอึดอัดนี้ --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 32 แล้วนะครับ หวังว่าหัวใจของทุกท่านจะยังคงเต้นแรงและพร้อมลุยไปกับความคลั่งรักของบอสคีรินในตอนต่อไปนะครับ