ความกลัวที่ซ่อนอยู่

กระดาษแผ่นบางในมือถูกแรงบีบจากนิ้วแกร่งจนยับยู่ยี่ ตัวอักษรบนสัญญาจ้างงานฉบับชั่วคราวไม่ได้มีความหมายอะไรอีกต่อไปในสายตาของคีริน มันเป็นเพียงเศษกระดาษที่นับถอยหลังเวลาที่รินรดาจะก้าวเดินออกไปจากโลกของเขา โลกที่มีแต่ความวุ่นวาย ใบหน้าเย็นชา และหัวใจที่ด้านชามาตลอดหลายปี จนกระทั่งผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาพลิกคว่ำทุกตรรกะที่เขายึดถือ "คุณจะเก็บมันไว้ดูต่างหน้าหรือไงครับ" เสียงหวานใสที่เจือความเย้าหยวนดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของรินรดาที่โน้มตัวลงมาใกล้ แผ่นหลังของเธอเกือบแนบชิดกับอกแกร่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวที่คุ้นจมูกทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงของประธานหนุ่มแทบกู่ไม่กลับ คีรินไม่ตอบ เขาดึงข้อมือเล็กเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนรินรดาอุทานออกมาเบาๆ แล้วเซถลาลงมานั่งตักเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากอ้าพะงาบๆ จะต่อว่าแต่ก็ถูกสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความดุดันและ... ความหวาดกลัวบางอย่างตรึงไว้เสียก่อน "คีริน... ปล่อยนะ คุณเป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย" รินรดารีบใช้สองมือดันลาดไหล่กว้างเอาไว้ ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ปลายจมูกของเขากับเธอแทบจะชนกันอยู่แล้วในนาทีนี้ "ผมบ้าไปนานแล้ว รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น มันไม่ใช่เสียงดุอย่างทุกที แต่มันคือเสียงที่สั่นพร่าจนคนฟังต้องชะงัก "ตั้งแต่วันที่คุณเข้ามาปั่นป่วนในชีวิตผม... คุณรู้ไหมว่าผมเกลียดตัวเองแค่ไหนที่ต้องมานั่งนับถอยหลังรอเวลาให้สัญญาบ้าๆ นี่มันหมดลง" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความพยศในแววตาอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของชายหนุ่ม "มันก็แค่... สัญญาจ้างงานไม่ใช่เหรอคะ คุณเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โต อยากได้เลขาเก่งๆ สักกี่คนก็ได้ ทำไมต้อง..." "เพราะคุณไม่ใช่แค่เลขา!" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดจนเกือบเป็นคำราม ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นในอก "คุณคือคนที่ทำให้ผมรู้ว่าบ้านไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอน แต่คือที่ที่มีคุณอยู่ต่างหาก... รินรดา ถ้าสัญญาบ้าๆ นี่จบลง คุณจะเดินออกไปใช่ไหม คุณจะทิ้งผมไว้..." ประโยคคำถามที่ค้างคาอยู่ริมปากทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่หยิ่งผยองและปากร้ายที่สุดในสามโลก จะมีมุมที่เปราะบางถึงเพียงนี้ สายตาที่เขามองมามันฟ้องชัดเจนว่าเขากำลัง "กลัว" กลัวการสูญเสียเธอไปจนหมดฟอร์ม มือบางที่เคยดันไหล่กว้างเปลี่ยนเป็นวางทาบลงบนอกแกร่งสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติไม่ต่างจากเธอ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วช่องอก แต่นิสัยปากแข็งก็ยังคงทำงานตามสัญชาตญาณ "ถ้าฉันอยากไป ใครจะรั้งฉันได้ล่ะคะ" เธอเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว "คุณทำตัวแย่ใส่ฉันตั้งเท่าไหร่ ปากร้าย ขี้เหวี่ยง ขี้หึงอย่างไร้เหตุผล..." "แล้วผมไม่เคยทำดีกับคุณเลยหรือไง!" คีรินสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ วงแขนแกร่งตวัดรวบเอวคอดเข้าแนบชิดสนิทจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ร่างของรินรดาถูกตรึงไว้กับอ้อมอกที่ทั้งอบอุ่นและอันตรายต่อหัวใจ "ตอนที่คุณไม่สบาย ตอนที่คุณโดนไอ้ธีร์มันหาเรื่อง ใครกันที่ยืนอยู่ข้างคุณ... หん?" ชื่อของ "ธีร์" ที่หลุดออกมาจากปากคีรินทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบทันที ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกดเอาไว้ระเบิดออกมาทางแววตาคมกริบที่จ้องเขม็ง ธีร์ คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเล่นงานเขาไม่พอ ยังกล้าส่งสายตากรุ้มกริ่มและเข้ามาวนเวียนใกล้ชิดกับรินรดาเพื่อหวังจะทำลายความมั่นใจของเขา รินรดาชะงักไปเมื่อเห็นร่องรอยความริษยาและอาการคลั่งรักที่ปิดไม่มิดของคนตรงหน้า เธอยกยิ้มมุมปาก พยายามกลบเกลื่อนความไหวหวั่นในใจด้วยการแกล้งยั่วเย้า "คุณธีร์เขาทั้งสุภาพ อ่อนโยน แล้วก็พูดจาดีจะตายไปค่ะ ไม่เห็นเหมือนคุณเลยสักนิด" "รินรดา!" คีรินคำรามลั่น ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงที่พุ่งพล่าน มือหนาบีบกระชับที่เอวบางแน่นขึ้นด้วยความหมั่นไส้ "อยากลองดีกับผมใช่ไหม หืม? อยากให้ผมพิสูจน์ให้ดูใช่ไหมว่าบนโลกนี้ไม่มีใครเป็นเจ้าของรินรดาได้นอกจากคีรินคนนี้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แนบชิดริมฝีปากทำให้รินรดาหน้าร้อนผ่าว ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดแก้มทำให้สติกระเจิดกระเจิง เธอรู้ดีว่าเวลาที่ผู้ชายคนนี้หมดความอดทน ผลลัพธ์มันจะน่ากลัวแค่ไหน แต่ทว่า... เธอกลับไม่คิดจะถอยหนีเลยสักนิด ระยะห่างที่เหลือเพียงแค่คืบทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่สั่นประสาท คีรินโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ สายตาคมจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดราวกับจะกลืนกิน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตายของอารมณ์อย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คุณคีรินครับ เอกสารด่วนจาก... อ๊ะ! ขอโทษครับ ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย" เสียงทุ้มคุ้นหูของเลขาหน้าห้องที่พรวดพราดเข้ามาทำให้คีรินตวัดสายตาดุดันส่งไปแทบฆ่าคน ส่วนรินรดารีบผลكอกแกร่งออกสุดแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู คีรินขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งถึงขีดสุด ดวงตาคมเข้มหันกลับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนยิ้มแห้งๆ อยู่หน้าประตู ก่อนที่เขาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวตามเข้ามาด้านหลัง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ส่งตรงมาให้เขาอย่างท้าทาย "สวัสดีครับคุณคีริน... ผมได้ข่าวว่าโปรเจกต์สำคัญกำลังมีปัญหา ผมเลยแวะมาช่วย 'เคลียร์' ให้ถึงที่นี่เลยครับ" เสียงของ ธีร์ เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างไปจากมือของประธานหนุ่ม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 31 แล้วนะครับ หวังว่าหัวใจของทุกท่านจะยังคงเต้นแรงและพร้อมลุยไปกับความคลั่งรักของบอสคีรินในตอนต่อไปนะครับ