ไปเที่ยวทะเลตามคำสั่ง

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว ผมจะอุ้มคุณขึ้นพาดบ่าให้คนทั้งชายหาดได้ดูเป็นขวัญตาจริงๆ ด้วย รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยลอดไรฟันไม่ได้เจือแววหยอกล้อแม้แต่น้อย ฝ่ามือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้จึงไม่ได้บีบรัดด้วยความรุนแรง ทว่ามันหนักแน่นมั่นคงเสียจนคนถูกดึงต้องสะดุ้งเฮือก รินรดาชะงักฝีเท้า หันกลับไปถลึงตาใส่ร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้ระเบียงบ้านพักตากอากาศริมทะเล หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม "นี่มันทริปดูงานบริษัทนะคะท่านประธาน ไม่ใช่ค่ายลูกเสือที่จะมาเดินแถวตามคำสั่งคุณ!" เธอย้อนเสียงแข็ง สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง "แล้วอีกอย่าง ฉันจะเดินช้าหรือเร็ว มันก็สิทธิ์ของฉัน งานเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์รีสอร์ทห้าดาว ฉันก็จัดการให้คุณเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ทำไมจะต้องมาตามจี้ก้นฉันแจทุกฝีก้าวด้วยล่ะคะ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงหรี่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย บีบพื้นที่ว่างบนระเบียงไม้ให้แคบลงจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับราวกันตก "ดูงาน? คุณเรียการหนีหน้าผมมาเดินรับลมทะเลคนเดียวเมื่อสี่นาทีที่แล้วว่า 'ดูงาน' งั้นเหรอครับ รินรดา" คีรินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกับกลิ่นอายแดดอ่อนๆ และกลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดโชยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ "จำสัญญาไม่ได้หรือไงว่ามาทริปนี้ ในฐานะเลขาฯ คุณต้องอยู่ใต้สายตาผมตลอด 24 ชั่วโมง" "ฉันเป็นเลขาฯ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยนะคะ!" เธอเถียงเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน "แล้วที่ฉันเดินหนี... ก็เพราะคุณนั่นแหละที่ทำตัวน่ารำคาญ เอาแต่สั่งโน่นสั่งนี่ตั้งแต่ก้าวลงจากรถตู้ จนคนงานเขามองกันหมดแล้ว!" "ผมสั่งเพราะผมอยากให้คุณอยู่ใกล้ๆ มันเข้าใจยากตรงไหน" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนรินรดาชะงัก ดวงตาคมคายที่มักจะฉายแววเผด็จการและเย่อหยิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความร้อนรุ่มที่เธอไม่อยากสบตานานนัก "ผมพยายามเคลียร์คิวงานนรกแตกนั่นให้เสร็จก่อนกำหนด ก็เพื่อจะได้พาคุณมาพักผ่อนที่นี่ สองต่อสอง... แต่ดูที่คุณทำสิ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารแถมยังเดินหนีผมไปคุยโทรศัพท์กับไอ้ธีร์มันตั้งนานสองนาน คิดว่าผมตาบอดหูหนวกหรือไงครับ" คำว่า 'ไอ้ธีร์' ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเคืองขุ่นที่ปิดไม่มิด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น นึกหมั่นไส้ความขี้หึงแบบไร้เหตุผลของประธานหนุ่มคนนี้เสียจริง ธีร์เป็นแค่คู่แข่งทางธุรกิจที่บังเอิญพักอยู่รีสอร์ทใกล้เคียงและเดินมาทักทายตามมารยาทเท่านั้น แต่คีรินกลับทำท่าเหมือนอีกฝ่ายเป็นโจรปล้นสวาทที่จะมาฉุดเธอกลางวันแสกๆ "คุณธีร์เขาแค่มาทักทายในฐานะคนรู้จักเก่าค่ะ..." รินรดาอธิบายเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มเริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ "อีกอย่าง เขาไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คุณคิดหรอกนะคะ" "สำหรับผม ผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้คุณด้วยสายตาแบบนั้น คืออันตรายระดับสิบทั้งสิ้น!" คีรินยื่นมือไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ให้ตั้งหลัก รั้งให้เธอแนบชิดกับอกแกร่งจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "จำไว้รินรดา... ถ้าไม่อยากให้ผมประกาศกร้าวให้คนทั้งรีสอร์ทรู้ว่าคุณเป็นอะไรกับผม ก็เลิกพูดถึงไอ้หน้าจืดนั่นให้ผมได้ยินอีก" คำขู่ที่มาพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นร้อนทำเอารินรดาหน้าแดงซ่าน เธอยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้แต่ก็ต้องยอมจำนนเมื่อแรงมหาศาลของชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย "คนฉวยโอกาส... ปล่อยฉันเลยนะคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะ ⁠—" "ให้เห็นไปสิครับ ผมเป็นเจ้านาย คุณเป็นเลขาฯ เรามาดูงาน... มันผิดตรงไหนที่มีความสุขร่วมกัน" คีรินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความดุดันที่ทำเอาสติของรินรดาเตลิดไปไกล สายลมพัดเอื่อยกลิ่นไอทะเลตีเข้าจังหวะกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองชุด บรรยากาศรอบกายที่ควรจะผ่อนคลายกลับร้อนระอุขึ้นมาเสียดื้อๆ ด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่คนตัวโตจงใจสร้างขึ้น ทว่า ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "บอสครับ... ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับ แต่มีเรื่องด่วนจากสำนักงานใหญ่..." เสียงของเลขานุการหนุ่มอีกคนที่ติดตามมาด้วยดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รออนุญาต คีรินสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย ผละตัวออกจากรินรดาด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุใส่ผู้มาใหม่ แต่ยังไม่ทันที่คีรินจะได้เอ่ยปากไล่ตะเพิดลูกน้อง รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังเขากลับเป็นฝ่ายหน้าถอดสี ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อมองข้ามไหล่ของเลขานุการหนุ่มออกไปที่ลานจอดรถด้านนอก รถยนต์ยุโรปสีดำคันคุ้นตาจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านพัก ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการก้าวลงมาของผู้ชายในชุดสูทเนี๊ยบ... ธีร์ ยืนยันรอยยิ้มเย็นเยียบอยู่ตรงนั้น พร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวในมือ และสายตาที่มองตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่ราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "บังเอิญจังนะครับท่านประธานคีริน..." เสียงทุ้มกังวานของธีร์ดังขึ้นแทรกผ่านประตูที่เปิดค้างไว้ "พอดีผมได้ข่าวว่ามีแขกคนสำคัญมาพักที่นี่ ผมเลยแวะเอา 'เอกสารสำคัญ' ที่คุณลืมไว้ที่ห้องประชุมใหญ่มาคืนให้... ด้วยตัวเองครับ" จอมยุทธ์เสื้อแพร ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ