กาแฟกับคำประชด

เศษซากกระดาษไขแผ่นใหญ่ที่ปลิวว่อนลงมาคล้ายใบไม้ร่วง คือหลักฐานชิ้นดีว่าความโกลาหลเมื่อครู่ได้ทิ้งร่องรอยความเสียหายไว้มากแค่ไหน กวินท์ยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมกวาดมองความยับเยินของแบบแปลนโซน A ที่เพิ่งผ่านการเซ็นอนุมัติจากเจ้าของโครงการไปหมาดๆ ความโกรธระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าเศษกระดาษพวกนั้น กลับเป็นเจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมที่ยืนกางขาขวางทางอยู่ตรงหน้าต่างหาก "ถ้าคุณใช้สมองคิดให้มากกว่าใช้แค่ความมั่นใจ แบบแปลนชุดนี้คงไม่ต้องมานอนเป็นขยะอยู่บนพื้นแบบนี้หรอกนะคะ คุณวิศวกร" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นเอ่ยขึ้น กวินท์ไม่ได้ตวาด ไม่ได้โวยวาย แต่ทุกคำที่หลุดจากริมฝีปากบางเฉียบกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ ภีมชะەงฝีเท้าที่กำลังก้มลงเก็บกระดาษ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงข้าม ชายหนุ่มถอนหายใจพรวดใหญ่อย่างเหลืออด ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดไม่แพ้กัน แต่ลึกๆ แล้วกลับมีความกังวลบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางกวนประสาท "ปากเก่งเป็นไฟแบบนี้ น่าจะเอาเวลาไปหัดตรวจดูสเกลหน้างานจริงซะบ้างนะคะ สถาปนิกคนเก่ง" ภีมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเล็กน้อย "อย่าเอาแต่ขีดๆ เขียนๆ อยู่แต่ในห้องแอร์ แล้วคิดว่าโลกความเป็นจริงมันจะสวยงามเหมือนในเรนเดอร์สามมิติของคุณ" "นี่คุณ!" กวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องเงยหน้าสบตากันในระยะประชิด กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความร้อนจากร่างของอีกฝ่ายปะทะเข้ากับจมูก "คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกงานของฉัน แค่เพราะคุณแก้ปัญหาหน้างานเฉพาะหน้าไม่ได้แล้วพาล!" บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่าน รินรดาที่ยืนถือแท็บเล็ตอยู่มุมห้องถึงกับต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อรุ่นพี่เบาๆ แต่ไม่มีใครสนใจหล่อนเลยสักนิด สายตาของกวินท์และภีมกำลังฟาดฟันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งภีมเป็นฝ่ายเบนสายตาหนีไปมองโต๊ะทำงานรกๆ ของอีกฝ่าย แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก "ไม่ได้พาล แค่พูดความจริง..." พูดจบ ภีมก็ยื่นแก้วกระดาษสีน้ำตาลเข้มส่งให้ตรงหน้า ชายหนุ่มทำหน้าตายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อ้าว... รับไปสิ ยืนบื้ออยู่ได้ กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล ชงมาให้เผื่อสมองคุณจะตื่นจากการหลับใหลแล้วคิดโครงสร้างใหม่ให้มันรับกับหน้างานจริงได้สักที" กวินท์ก้มมองแก้วกาแฟในมืออีกฝ่าย สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทเสียจนน่าหมั่นไส้ ทิฐิในใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนอยากจะปัดมันทิ้งลงถังขยะเสียเดี๋ยวนั้น ปากบอกว่าประชดประชัน แต่ทำไมต้องเดินไปซื้อมาให้ถึงตึกบัญชาการฝั่งโน้นด้วยเล่า ผู้ชายคนนี้มันซึนเดเระจนเข้าขั้น incurable เสียจริง! "ขอบใจ... แต่ฉันไม่ชอบดื่มของขมๆ ที่เจือความเสแสร้งหรอกค่ะ" กวินท์ยื่นมือไปรับแก้วนั้นมาอย่างกระแทกกระทั้น ตั้งใจจะเมินหนีแต่จังหวะที่ปลายนิ้วเฉียดผ่านกัน ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของภีมก็ส่งผ่านความรู้สึกประหลาดเข้ามาในใจวูบหนึ่ง ภีมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเพราะเหตุผลอื่นที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ) "เสแสร้งตรงไหน ฉันอุตส่าห์เดินตากแดดไปซื้อให้เพราะกลัวคุณนั่งเครียดจนเป็นลมคาโต๊ะต่างหาก เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาแล้วดื่มเข้าไปซะ กาแฟมันช่วยลดความดันได้ เผื่ออารมณ์ฉุนเฉียวของคุณมันจะบรรเทาลงบ้าง" "ฉันไม่ได้บ้า!" กวินท์ตวาดแว้ด เสียงใสแหลมขึ้นมาทันที "แล้วก็ไม่ต้องมาทำเป็นหวังดี เก็บความหวังดีจอมปลอมของคุณไปใช้กับคนอื่นเถอะค่ะ!" "เอ้า! หวังดีแล้วยังโดนด่าอีก" ภีมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแต่สายตายังคงจ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยัก "ถ้าไม่ดื่ม งั้นก็เอามานี่... เดี๋ยวฉันป้อนให้เองดีไหมล่ะ เผื่อรสชาติมันจะหวานขึ้นมาบ้าง" "ไอ้บ้าภีม!" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของวิศวกรหนุ่มดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี ตัดกับใบหน้าบึ้งตึงของสถาปนิกตัวแสบที่ตอนนี้แก้มใสขึ้นสีแดงจัดด้วยความโมโห ทว่าท่ามกลางบรรยากาศการปะทะฝีปากที่กำลังระอุถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของกวินท์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายจังหวะ กวินท์ละสายตาจากใบหน้ากวนประสาทของภีมอย่างไม่เต็มใจนัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าของสถาปนิกหนุ่มก็เปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ภีมสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปทันที "ใครโทรมา หน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น" กวินท์เงยหน้าขึ้นสบตากับภีม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงในพริบตา "ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วล่ะค่ะ... ผู้จัดการฝ่ายบัญชีโทรมาแจ้งว่า งบประมาณก่อสร้างโซน A ที่เราเพิ่งอนุมัติไป ถูกระเบิกออกไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว... โดยที่ไม่มีลายเซ็นอนุมัติจากฝั่งเราเลยสักคนเดียว" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความละมุนและคมคายในตอนนี้นะคะ