จุดเปลี่ยนของความรู้สึก

“ถ้าสเปกงานงวดนี้ยังไม่ได้เรื่อง คุณก็ควรพิจารณาตัวเองไปขายน้ำเต้าหู้แทนการเขียนแบบเถอะ กวินท์” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงปะทะดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรหนักในไซต์งาน ภีมโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ชั่วคราวเสียงดังปึกจนฝุ่นฟุ้งกระจาย สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจเช็กแปลนผังโครงสร้างเสาหลักชะงักมือทันที เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาที่กำลังยืนกอดอกจ้องเขม็งอยู่ข้างตัว แต่เลือกที่จะขยับปากตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นที่แฝงความหยามหยัน “คนขายน้ำเต้าหู้ยังต้องใช้ความละเอียดในการตวงส่วนผสมให้พอดีเลยนะภีม แต่ดูวิศวกรหน้าไซต์งานอย่างคุณสิ... วันๆ เอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสินโครงสร้างแทนหลักการทางวิศวกรรม ผมว่าคนที่ควรพิจารณาตัวเองน่ะ คือคนที่ไม่มีความอดทนพอจะรับฟังดีไซน์ที่ซับซ้อนมากกว่า” กวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวสวยคู่คมกริบปะทะกับแววตาดุดันของอีกฝ่ายโดยไม่หลบเลี่ยง บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงทันทีแม้แดดบ่ายจะแผดเผาจนเหงื่อซึมตามไรผม “อ๋อเหรอ? ไอ้ดีไซน์ที่ว่าซับซ้อนน่ะ มันคือความอาร์ตที่ทำลายความปลอดภัย หรือแค่ความเอาแต่ใจของสถาปนิกที่ชอบวางมาดกันแน่?” ภีมก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนกวินท์ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “มันคือศิลปะที่คุณไม่มีวันเข้าถึง” กวินท์สวนกลับทันควัน ขณะที่มือก็หยิบสมุดบันทึกเตรียมจะเดินหนีเพื่อเลี่ยงการปะทะที่เริ่มจะบานปลาย แต่จังหวะที่หมุนตัว ก้าวเท้าที่เร่งรีบทำให้ส้นรองเท้าเซฟตี้ของเขาสะดุดเข้ากับเศษเหล็กเส้นที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้นปูน “เฮ้ย!” ร่างของกวินท์เสียหลักหงายหลังลงไปตามแรงโน้มถ่วง ความรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้างชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าคือความว่างเปล่าก่อนที่เขาจะรู้สึกว่าแผ่นหลังต้องกระแทกกับกองวัสดุอุปกรณ์ที่วางซ้อนกันอยู่อย่างแน่นหนา ทว่า... ความเจ็บปวดที่คาดว่าจะได้รับกลับไม่เกิดขึ้น อ้อมแขนแกร่งคว้าเข้าที่เอวสอบของเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงกระชากอย่างแรงจากภีมทำให้ร่างกายของกวินท์ปะทะเข้ากับอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นดินและปูนที่ให้ความรู้สึกดิบเถื่อนแบบผู้ชายทำงานปะทะเข้าที่ปลายจมูก สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่กดแน่นลงบนบั้นเอวสั่นสะท้านไปถึงหัวใจ ความเงียบเข้าปกคลุมรอบบริเวณ ทั้งสองคนหยุดหายใจไปชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นๆ ของภีมรดรินอยู่เหนือกลุ่มผมของกวินท์ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกัน “ปากดีนักนะ... เดินยังไงให้ล้มท่าเดิมซ้ำซากแบบนี้” เสียงของภีมแหบพร่าและสั่นเล็กน้อย แทนที่จะผลักออก เขากลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเหมือนกลัวว่าคนในอ้อมแขนจะหลุดลอยไป กวินท์เม้มปากแน่น หัวใจที่ควรจะโกรธกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ความเงียบที่เขาพยายามสร้างเป็นกำแพงป้องกันตนเองดูเหมือนจะพังทลายลงในชั่ววินาทีนี้ “ปล่อย... ผมยืนเองได้” “อย่าดื้อ” ภีมกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงดุแต่แฝงด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด “ถ้าเป็นอะไรไปขึ้นมา แล้วไอ้โครงการบ้าๆ นี่จะเสร็จทันเวลาไหม” กวินท์หัวเราะในลำคอเบาๆ ทั้งที่นัยน์ตาไหวระริก “ปากแข็งแบบนี้... ระวังจะไม่มีใครเอาคุณนะภีม” มือหนาเลื่อนจากเอวขึ้นมาเชยคางให้กวินท์สบตา ดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มในยามนี้ไม่มีแววของความเกลียดชัง เหลือเพียงความต้องการที่ซ่อนอยู่ลึกๆ และความห่วงใยที่เขามักจะใช้มันห่อหุ้มด้วยคำด่าทอเสมอมา กวินท์รู้สึกว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในดวงตาคู่นั้น จังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปในทิศทางที่หัวใจเรียกร้อง... *ปัง!* เสียงประตูกั้นไซต์งานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วของรินรดาที่ดังแทรกเข้ามา “พี่ภีมคะ! พี่กวินท์! แบบแปลนโครงสร้างชั้นสองมีปัญหา...” รินรดายืนนิ่งค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สถาปนิกปากจัดและวิศวกรสายคุมงานที่กำลังยืนประจันหน้ากันในระยะประชิดจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน ภีมรีบปล่อยมือจากเอวของกวินท์ราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าคมเข้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว ส่วนกวินท์ก็หันขวับไปทางอื่น พยายามจัดเสื้อผ้าให้เรียบกริบเพื่อซ่อนอาการตื่นตระหนกของตัวเอง “มีอะไร?” ภีมแสร้งถามเสียงเข้ม พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติที่สุด “เอ่อ... คือ...” รินรดาชะงัก สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยสลับมองทั้งสองคนก่อนจะอมยิ้มที่มุมปาก “รินว่ารินมาผิดจังหวะหรือเปล่าคะ? แต่ว่า... หัวหน้าไซต์งานคนใหม่เพิ่งมาถึงค่ะ เขาบอกว่าได้รับคำสั่งด่วนให้มาตรวจสอบการทำงานของสถาปนิกและวิศวกรหลักเป็นการส่วนตัว” หัวใจของกวินท์กระตุกวูบ ภีมหันมาสบตากับเขา แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในทันที เพราะเขาและกวินท์ต่างก็รู้ดีว่า ‘หัวหน้าคนใหม่’ ที่รินรดาพูดถึงนั้น คือคนที่พวกเขาไม่อยากพบมากที่สุดในเวลานี้ ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย หรือพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้าสู่ไซต์งานกันแน่ที่ทำให้สถานการณ์ตอนนี้ดูเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม หมอกไม้ไผ่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ