ความรู้สึกที่เริ่มชัดเจน

แฟ้มแบบแปลนโครงสร้างเหล็กถูกพับทบอย่างลวกๆ จนมุมกระดาษยับยู่ยี่—ฝีมือของวิศวกรหนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบจนน่าหมั่นไส้ แต่กลับโยนมันทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของฉันราวกับเด็กๆ กำลังประชด "ถ้าจะแก้แบบตรงคานรับน้ำหนักนี้อีกรอบ รบกวนคุณสถาปนิกช่วยไปคุยกับผู้รับเหมาด้วยตัวเองเลยดีไหมครับ จะได้ไม่ต้องมานั่งแก้ไปแก้มาเสียเวลาผม" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ภีมก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานชั่วคราวประจำไซต์งาน กวินท์เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตคมกริบมองร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตู เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนยามที่เจ้าตัวกำมือแน่นด้วยความหัวเสีย "ทำไมคะ วิศวกรภีม กลัวเปลืองหมึกปริ้นท์แบบใหม่หรือไง ถึงได้ทำหน้าเป็นตูดหมึกตั้งแต่เช้าแบบนี้" กวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมพอจะกรีดแทรกเข้าไปใต้ผิวหนังของอีกฝ่ายได้ทันที "ฉันแก้ตามหลักสถาปัตยกรรมเพื่อความงามและความปลอดภัยของตัวอาคาร ไม่ใช่ทำตามใจชอบแบบที่คุณชอบทำโครงสร้างแข็งทื่อไร้รสนิยมหรอกนะคะ" "ไร้รสนิยม?" ภีมแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนความสูงใหญ่ของเขาทำให้อากาศรอบตัวดูเบาบางลงไปถนัดตา "ถ้าตามแบบของคุณ ก่อสร้างจริงคงพังลงมาก่อนจะได้ตรวจรับงานด้วยซ้ำ คุณนี่มัน... ดื้อด้านแล้วยังชอบเถียงคำไม่ตกฟาก" "ฉันมีเหตุผลรองรับทุกเส้นที่วาดลงไปค่ะ ไม่เหมือนใครบางคนหรอก ที่เอาแต่อารมณ์เป็นที่ตั้งจนพาลใส่คนอื่น" กวินท์ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ความสูงที่ต่างกันไม่ได้ทำให้สถาปนิกหนุ่มรู้สึกด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย เขากลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือดท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต แต่ทว่า... ในจังหวะที่ภีมก้มตัวลงมาเพื่อจะชี้ให้เห็นจุดผิดพลาดบนแปลนพิมพ์เขียว ระยะห่างที่ลดลงจนแทบชิดกันก็ทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายปะทะเข้ากับแก้วิสกี้อ่อนๆ—ไม่ใช่สิ่นกลิ่นแอลกอฮอล์ แต่เป็นกลิ่นกายสะอาดๆ เจือจางด้วยกลิ่นแดดและฝุ่นปูนที่เป็นเอกลักษณ์ของภีม หัวใจของกวินท์กระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย มันแปลก... และนั่นคือสิ่งที่ทำให้กวินท์ต้องเบนสายตาหนีเสี้ยววินาทีนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวโดยไม่ได้รับเชิญ—วันที่เขานั่งทำงานจนดึกดื่นแล้วเผลอหลับคาโต๊ะ ภีมไม่ได้ปลุก ไม่ได้ต่อว่าสักคำ แถมยังถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่งมาคลุมไหล่ให้แถมวางกาแฟกระป๋องอุ่นๆ ไว้ข้างแก้ว พร้อมโพสต์อิทลายมือหวัดๆ ว่า *‘ถ้างานพังเพราะคนทำหลับ ผมไม่ช่วยแก้ให้นะ’* ทำไมตอนนั้น... เขาถึงต้องใจเต้นแรงกับแค่กระป๋องกาแฟงี่เง่ากระป๋องเดียวนะ? "นี่... คุณกวินท์ ฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย" เสียงทุ้มห้วนๆ ดึงสติของสถาปนิกปากจัดกลับมาสู่ความเป็นจริง ภีมขมวดคิ้วมุ่น มองสำรวจใบหน้าของเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย "ทำไมหน้าแดงๆ ไม่สบายรึไง หรือว่าเถียงสู้ผมไม่ได้เลยร้อนตัว?" "ใครร้อนตัวคะ! พูดจาเพ้อเจ้อ" กวินท์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง พร้อมกับถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน "ฉันแค่... รำคาญหน้าคุณต่างหาก ออกไปจากห้องฉันได้แล้วค่ะ งานฉันมีเยอะแยะ ไม่ได้ว่างมาต่อปากต่อคำด้วยทั้งวัน" ภีมไม่ยอมขยับเขยื้อน เขากลับวางมือข้างหนึ่งค้ำลงบนโต๊ะ กักตัวกวินท์ให้อยู่ในวงแขนกลายๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับดวงตาสองชั้นที่ไหวระริกอย่างปิดไม่มิด "แปลกนะครับ..." ภีมเอ่ยเสียงเบาลง น้ำเสียงไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนทุกที แต่กลับมีความนุ่มลึกบางอย่างซ่อนอยู่จนน่ากลัว "ปกติคุณเถียงผมไฟแลบตลอด แต่วันนี้ดู... เหม่อๆ แถมเมื่อกี้ยังยอมให้ผมยืนใกล้ตั้งนานสองนานโดยไม่ผลักไส... เป็นอะไรครับ หรือว่าแอบคิดอะไรอกุศลกับผมอยู่รึเปล่า" "ไอ้...!" กวินท์อ้าปากค้าง หน้าเห่อร้อนขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู มือบางยกขึ้นเตรียมผลอกอกแกร่งให้ถอยออกไป แต่ภีมกลับไว วิศวกรหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรดหน้าผากของสถาปนิกตัวแสบออกให้อย่างเบามือ การกระทำที่อ่อนโยนขัดกับลุคดุๆ นั้นทำเอากวินท์ชะงักงัน สมองขาวโพลนไปหมด ทำไม... ภีมถึงต้องทำดีด้วยในเวลาแบบนี้? ทำไมเขาต้องคอยตามเช็ดตามล้าง คอยซื้อน้ำซื้อขนมมาวางไว้ให้ที่โต๊ะเงียบๆ ทั้งที่ปากก็บอกว่ารำคาญนักหนา? แล้วทำไม... ตัวเขาเองถึงเริ่มรู้สึกว่าช่วงเวลาที่ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้ มันช่างน่าเบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน? ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงานชั่วคราว มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้กันจนแทบจะหลอมละลายความถือดีทั้งหมดที่มี กวินท์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันชัดเจน เขากำลังตั้งคำถามกับตัวเองอย่างหนักหน่วงในวินาทีนั้น... ว่าทำไมเขาถึงต้องแคร์สายตาและความรู้สึกของวิศวกรปากร้ายคนนี้มากมายขนาดนี้ด้วยนะ? ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنอนุญาต รินรดาในชุดเซฟตี้สีส้มสะท้อนแสงก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารเต็มอ้อมแขน เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเสียงดังฟังชัดตามประสาคนร่าเริง แต่แล้วก็ต้องชะงักกึก อ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า— วิศวกรหนุ่มตัวโตกำลังกักตัวสถาปนิกปากจัดไว้ในอ้อมแขน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น "อุ๊ย... ขอโทษค่ะ! รินไม่ได้ตั้งใจมาขัดจังหวะ... เชิญพวกพี่สวีทกันต่อตามสบายเลยนะคะ รินขอตัวไปดูหน้างานก่อนค่า!" รินรดารีบหันหลังกลับแทบไม่ทัน พร้อมกับปิดประตูดังปังใหญ่เพื่อเปิดทางให้ความเป็นส่วนตัวกลับคืนมา กวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักอกภีมเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอด้วยความอับอายขายหน้า สถาปนิกหนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้น รีบหันหลังหนีเพื่อซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ ภีมเองก็ยืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างหาได้ยากยิ่ง เขากระแอมออกมาเบาๆ เพื่อแก้เก้อ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มพร่าด้วยความเขินปนถือดี "เอ่อ... คือว่า... เรื่องเมื่อกี้..." "ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะคะ วิศวกรภีม!" กวินท์หันกลับมาตวาดแว้ดใส่เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในหัวใจ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความเขินอายขั้นสุด "ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะเอาคัตเตอร์กรีดแบบแปลนของคุณทิ้งจริงๆ ด้วย!" ภีมยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น ดวงตาคู่คมมองคนปากแข็งด้วยความหมายลึกซึ้งที่กวินท์ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา "ก็ได้ครับ ผมไปก็ได้... แต่เย็นนี้ ห้ามปฏิเสธคำชวนไปกินข้าวแก้ตัวเด็ดขาดนะครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" แล้วร่างสูงก็หมุนตัวเดินฮัมเพลงเบาๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้กวินท์ยืนมือไม้สั่นอยู่คนเดียวกลางห้อง พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นหลุดออกมานอกอก...ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเขาเกินไปแล้วจริงๆ นะคะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความปากแข็งของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!