เมื่อคนซึนสารภาพ

“ถ้าคุณจะจ้องหน้าผมให้ทะลุแบบนี้ ก็ช่วยสั่งเครื่องดื่มเพิ่มอีกสักแก้วเถอะครับ แทนที่จะนั่งปั้นหน้าราวกับวิศวกรผู้คุมงานกำลังจะสั่งระงับการก่อสร้างโปรเจกต์ใหญ่” กวินท์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนา เสียงกระทบกันของแก้วเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า เขาส่งยิ้มบางๆ แบบที่ใช้รับมือกับพวกจ้องจับผิดในไซต์งาน ทว่าในใจกลับเต้นผิดจังหวะ ภีมไม่ได้จ้องด้วยความโกรธเกรี้ยวเหมือนตอนอยู่ในไซด์งาน แววตาคมเข้มคู่นั้นกลับฉาบด้วยความมึนเมาและ... บางสิ่งที่กวินท์ไม่อยากจะตีความ “หยุดยิ้มแบบนั้นซะที” ภีมกระแทกแก้วของตัวเองลงบ้าง เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึก “ยิ้มที่เหมือนจะบอกว่าคุณคุมเกมได้ทุกอย่างน่ะ... เกลียดชะมัด” “อ้อ งั้นเหรอคะ?” กวินท์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับตัวเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังนุ่ม ขาเรียวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปไขว้ห้างอย่างมั่นใจ “งั้นถ้าผมบอกให้คุณเลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังกลั้นหายใจเพื่อจะรอระเบิดลงบ้าง คุณจะทำไหมล่ะ วิศวกรภีม” บรรยากาศรอบโต๊ะที่เพิ่งผ่านพ้นการปะทะคารมกับแขกไม่ได้รับเชิญเมื่อครู่ ดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดจางหายไป แต่มันกลับบีบคั้นให้ความรู้สึกส่วนตัวที่ถูกกดทับไว้พุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม ภีมจ้องมองลำคอระหงของอีกฝ่ายที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำลาย แอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนในกระแสเลือดทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์เกินไป ภีมโน้มตัวเข้ามาใกล้จนกวินท์สัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ระยะห่างลดลงจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง หัวใจของสถาปนิกปากร้ายเริ่มประท้วงด้วยจังหวะที่รัวหนักราวกับกลองรบ “คุณชอบแบบนี้ใช่ไหม... การที่ต้องคอยไล่บี้คอยดัดนิสัยผมให้เป็นอย่างที่คนอย่างคุณต้องการ” เสียงของภีมเบาลง แฝงไปด้วยความตัดพ้อที่ซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว “ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณก็แค่... เป็นคนเดียวที่ทำให้ผมเสียสมาธิได้มากที่สุด” “ถ้าเสียสมาธิมากนัก ก็ไปคุมงานที่อื่นสิคะ” กวินท์ตอบโต้ แต่เสียงของเขากลับสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ เขาพยายามเบนสายตาหนี แต่ปลายนิ้วอุ่นจัดของภีมกลับเอื้อมมาเชยคางเขาให้หันกลับไปเผชิญหน้า สายตาที่จ้องมองมาไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความอัดอั้นที่มากล้นจนแทบล้นปรี่ออกมาจากดวงตาคู่นั้น ภีมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกวินท์ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบในสิ่งที่เขาเองก็เพิ่งตระหนักได้ในคืนนี้ “คุณคิดว่าผมทำแบบนั้นได้จริงๆ เหรอ?” ภีมแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาแดงก่ำจากการดื่มหนักเกินไป “ผมคุมงานมาเป็นร้อยเป็นพันไซต์งาน ไม่เคยมีที่ไหนที่ทำผมปวดหัวจนแทบคลั่งได้เท่าคนตรงหน้า... กวินท์ คุณนี่มันตัวปัญหาชัดๆ ตัวปัญหาที่ทำให้ผม... ทำให้ผมแม่ง...” คำพูดขาดช่วงไป ภีมชะงักดวงตาไหวระริก เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่เกินเลยกว่าคำว่า 'เพื่อนร่วมงาน' หรือ 'คู่กัด' ที่เคยเป็นมา ภีมสูดหายใจลึก ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะแตะกัน “ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้อยากเป็นแค่วิศวกรที่คอยคุมงานให้คุณ แต่ผมอยากจะคุม... อยากจะดูแล... อยากจะ...” ภีมพึมพำ น้ำเสียงที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างประหลาด เขาเหมือนคนที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความลับ กวินท์รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงาน กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของภีมทำให้เขามึนหัวไปหมด แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วของภีมบนคางเขาช่างชัดเจนและเร่าร้อนเกินกว่าจะปฏิเสธ “คุณจะพูดอะไร ภีม?” กวินท์กระซิบ ท้าทายทั้งที่ใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “ผมบอกว่า... ผม...” ภีมหลับตาลงแน่น มือที่เชยคางกวินท์เปลี่ยนมาประคองใบหน้าของอีกฝ่ายไว้มั่น “ผมไม่ได้ชอบที่คุณปากจัด แต่ผมชอบ... ชอบเวลาที่คุณ—” *เคร้ง!* เสียงแก้ววิสกี้ที่ร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อนใกล้ๆ โต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่หยุดกึกอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กวินท์และภีมสะดุ้งสุดตัวและผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เงาร่างของรินรดาที่ยืนอ้าปากค้างถือถาดเครื่องดื่มอยู่กลางความมืดของมุมบาร์ดูเหมือนจะกลายเป็นภาพหลอนที่น่าขนลุกที่สุดในชีวิตของทั้งคู่ ดวงตากลมโตของสถาปนิกรุ่นน้องเบิกกว้างจนแทบถลน เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าของหัวหน้างานทั้งสองคนที่ดูเหมือนจะ 'เกินเลย' กว่าเรื่องงานไปไกลโข "เอ่อ... คือ... ขอโทษนะคะ พอดีเห็นว่านานแล้ว เลยเอาน้ำมาเติม..." รินรดาลนลานจนทำแก้วที่เหลือในถาดสั่นไหวไปมา ภีมสบถเบาๆ ในลำคอ สายตาเขากลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่รอยแดงที่หูและแววตาที่ยังคงค้างคาความรู้สึกบางอย่างทำให้กวินท์รู้ดีว่า... คืนนี้มันยังไม่จบง่ายๆ และคำสารภาพที่ค้างคาอยู่ในลำคอของภีมเมื่อครู่ มันกำลังจะกลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของคนปากร้ายแต่ใจคลั่งรักนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! หมอกไม้ไผ่