ปากเสียเป็นงานอดิเรก

“ถ้าสมองส่วนที่คิดเรื่องโครงสร้างของผมมันใช้งานได้ไม่ดีอย่างที่คุณว่า... บางทีคนสั่งกาแฟอาจจะต้องเช็คสมองส่วนที่ทำหน้าที่กรองคำพูดก่อนพูดออกมาด้วยเหมือนกันนะคะ คุณวิศวกร” กวินท์วางแก้วกาแฟกระดาษสีคราฟต์ลงบนโต๊ะทำงานไม้สนอัดลาย เสียงกระทบเบาหวิวแต่กลับดังก้องไปทั่วพื้นที่สำนักงานชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้างที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันใหม่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมคมกริบตวัดมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยรอยยิ้มมุมปาก ภีมไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับวาจาทิ่มแทงนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ไหล่กว้างที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกไหวเบาๆ คล้ายกำลังขบขันกับท่าทีพยศของสถาปนิกคนสวยที่มักจะขนหนามมาเต็มพิกัดทุกครั้งที่เข้าเขตควบคุมงาน “กาแฟราคาแพงระยับจากร้านออร์แกนิกย่านทองหล่อถูกเทลงกระเพาะคนปากเก่งไปแล้ว แต่ดูท่าว่าฤทธิ์คาเฟอีนจะไปกระตุ้นต่อมความยโสมากกว่ารอยหยักในสมองซีกซ้ายนะ กวินท์” ภีมสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท นัยน์ตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีเรื่อด้วยความโกรธอย่างเพลิดเพลิน “นี่คุณ...!” กวินท์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวสวยกำปากกาหมึกซึมในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด “ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำนอกจากมายืนวิจารณ์รสนิยมและการทำงานของคนอื่น เชิญกลับไปนั่งตรวจแบบคานรับน้ำหนักในห้องของคุณเถอะค่ะ แบบที่ผมแก้ให้เมื่อคืนน่ะ ดูให้แน่ใจด้วยนะว่าคำนวณไม่ผิดพลาดจนตึกถล่มลงมาทับคนงานเข้าจริงๆ” บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสпарส์แล่นแปลบปลาบ รินรดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเคลียร์แบบแปลนอยู่โต๊ะถัดไปถึงกับค่อยๆ เลื่อนเก้าถอยหลังหนีเงียบๆ พร้อมกับทีมงานอีกสามคนที่แสร้งทำเป็นสนใจเศษฝุ่นบนพื้นคอนกรีตทันที ไม่มีใครกล้าสบตากับคู่ปรับประจำโปรเจกต์ที่เปิดฉากสงครามประสาทกันตั้งแต่ยังไม่ทันแปดโมงครึ่งดี “เรื่องคำนวณความปลอดภัยไว้ใจวิศวกรอย่างผมเถอะครับ” ภีมโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเปปเปอร์มินต์โชยแตะจมูกจนกวินท์ต้องเผลอกลั้นหายใจ “แต่เรื่องความสวยงามตามอุดมคติที่ไร้รอยต่อกับความเป็นจริง... อันนั้นน่ะ ผมว่าคุณต่างหากที่ต้องทบทวนใหม่ทั้งหมด” “คุณหมายความว่าไง?” “หมายความว่าเสาต้นนี้... ตามดีไซน์มินิมอลที่คุณดราฟต์มาอย่างไร้ที่ติ มันจะรับน้ำหนักของระเบียงกระจกยื่นไม่ได้ถ้าไม่มีโครงสร้างเหล็กดามเสริม และผมจะไม่ยอมให้งานศิลปะบ้าบอของคุณมาแลกกับความปลอดภัยของคนงานเด็ดขาด” “ผมคำนวณมาอย่างดีแล้วค่ะ! มันมีวิธีซ่อนโครงสร้างได้ถ้าคุณมีความละเอียดรอบคอบพอ ไม่ใช่สักแต่จะใช้เสาเหล็กหนาเตอะหน้าตาอัปลักษณ์มาทำลายสุนทรียภาพของตึก!” เสียงเถียงกันฉอดๆ ดังลั่นห้องกระจกชั่วคราว จนรินรดาต้องแอบยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเอือมระอา เธอร่วมงานกับสถาปนิกและวิศวกรมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเจอคู่ไหนที่เข้าข่าย ‘เกลียดกันแต่ตัวติดกันยิ่งกว่าเงา’ เท่ากับสองคนนี้เลย สักวันหนึ่งออฟฟิศนี้คงได้ระเบิดเป็นจุลด้วยแรงปะทะฝีปากของทั้งคู่แน่ๆ กวินท์เชิดหน้าขึ้นดื้อดึง ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาด้วยความหงุดหงิด “ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเก่งนักและแบบของผมมันมีปัญหามากนัก ก็เชิญรื้อแล้วแก้ใหม่ตามใจชอบเลยค่ะ! แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าสัดส่วนความสมดุลพังเมื่อไหร่ ผมจะเขียนรายงานความรับผิดชอบแปะประจานชื่อคุณไว้หน้าออฟฟิศเลยคอยดู!” พูดจบทبات กวินท์ก็คว้าแฟ้มผลงานบนโต๊ะสะบัดหน้าหนีเตรียมเดินดุ่มๆ ออกไปจากห้องเพื่อสงบสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ทว่า... หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าหมัดไว้ด้วยมือหนาของคนที่ยืนขวางอยู่ก่อนแล้ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างบางให้หยุดชะงัก กวินท์หันขวับกลับมามองด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว “ปล่อยนะ!” “ผมยังคุยกับคุณไม่จบ” ภีมกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงเป็นจริงจังขึ้นมาจนน่ากลัว “อย่าหนีปัญหาด้วยการเดินหนีสิครับ สถาปนิกคนเก่ง” “ใครหนี! ผมแค่ไม่อยากเสวนาภาษามนุษย์กับคนหัวดื้ออย่างคุณต่างหาก!” ในจังหวะที่กวินท์กำลังจะสะบัดแขนออกสุดแรงและภีมกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนก็ดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะสงครามขนาดย่อมพอดิบพอดี “ขอโทษนะคะคุณภีม คุณกวินท์...” เสียงใสๆ ของเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับแง้มประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย “มีแขกสำคัญมารอพบที่ห้องรับรองค่ะ... ท่านประธานใหญ่จากบริษัทแม่... บินตรงมาจากต่างประเทศเพื่อมาตรวจไซต์นี้โดยเฉพาะเลยค่ะตอนนี้!” มือหนาที่กุมข้อมือของกวินท์อยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ กวินท์หันไปสบตากับภีมที่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยาะหยันที่เคยประดับอยู่บนริมฝีปากของวิศวกรหนุ่มหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาสيเรียบเฉยที่แฝงความเคร่งเครียดไว้ลึกๆ ท่านประธานใหญ่... คนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความผิดพลาดที่สุดในสามโลก และเป็นคนที่อนุมัติให้พวกเขาสองคนต้องมาร่วมหัวจมท้ายกันในโปรเจกต์นรกนี่! “ดูเหมือนว่า...” ภีมก้มลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของกวินท์ที่ยืนตัวแข็งทื่อ รอร่างสูงพูดประโยคพลิกผันสถานการณ์ที่ทำให้ลมหายใจสะดุด “สงครามระหว่างเรา... คงต้องพักไว้ก่อน เพราะตอนนี้เราสองคนกำลังจะโดนเฉหัวพร้อมกันในอีกสามวินาทีข้างหน้านี้แล้วล่ะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้หมอกไม้ไผ่เสมอนะคะ