คำถามที่ไม่มีวันตอบ

กลิ่นอายความอับชื้นของปูนซีเมนต์ผสมกับฝุ่นผงจากการเจาะผนังคอนกรีตเมื่อครู่ ยังไม่ระเหยหายไปจากบรรยากาศรอบตัว แต่สิ่งที่หนาแน่นยิ่งกว่าคือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของกวินท์ สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือน เขายืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานชั่วคราวในไซต์งาน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะปากกาแล็ปท็อปเบาๆ เป็นจังหวะจะโคน ทว่าดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตากลับคมกริบราวกับกำลังผ่าตัดหัวใจคนมอง "ตกลงว่าเราเป็นอะไรกัน... ภีม" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงเครื่องมือกลไกจากชั้นล่างเงียบหายไปในโสประสาท ภีมที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบโครงสร้างในแท็บเล็ตถึงกับชะงัก นิ้วที่เลื่อนหน้าจอหยุดก้างค้าง ปากที่เตรียมจะอ้าเถียงเรื่องค่าพิกัดเหล็กเสริมคานถูกกลืนหายลงคอไปอย่างไร้ร่องรอย วิศวกรหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่ไม่ใช่คำถามเชิงประชดประชันแบบที่กวินท์ชอบใช้เวลาดีไซน์งานไม่เป็นดั่งใจ แต่มันคือคำถามจริงจังที่ไร้ซึ่งเกราะกำบังใดๆ ห่อหุ้ม ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ท่ามกลางโครงเหล็กเปลือยเปล่าและสายไฟที่ระโยงระยาย "คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ กวินท์ งานตรงนี้ยังแก้ไม่เสร็จ อย่ามาเพ้อเจ้อแถวนี้" ภีมเลือกที่จะเบี่ยงหลบสายตา แสร้งทำเป็นจดจ่ออยู่กับตัวเลขมหาศาลบนหน้าจอ ทั้งที่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบจะกระֹดกระโดดออกมานอกอก เขาขยับตัวเตรียมจะหมุนตัวเดินหนีไปยังโซนระเบียงเพื่อหลบเลี่ยงสถานการณ์อันตรายนี้ แต่มีหรือที่สถาปนิกจอมเจ้าเล่ห์จะยอมปล่อยเหยื่อให้หลุดมือไปง่ายๆ พรึบ! กวินท์ก้าวเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแรงยกขึ้นเท้ากับผนังปูนเปลือยด้านหลังของภีมโดยอัตโนมัติ กักขังร่างสมส่วนของวิศวกรหนุ่มไว้ให้อยู่ในอาณัติ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดเจือจางด้วยกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ จากการเดินตรวจไซต์ทำให้ประสาทสัมผัสของภีมปั่นป่วนจนแทบเสียศูนย์ "เพ้อเจ้อเหรอ?" กวินท์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้ม เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู "คนที่นอนร่วมเตียงกันทุกคืน คนที่คอยสั่งกาแฟลดหวานให้ตอนเช้า คนที่วิ่งวุ่นหาซัพพลายเออร์มาแก้ปัญหาให้ผมยามวิกาล... เขาเรียกสถานะแบบนี้ว่าอะไรเหรอครับ วิศวกรภีม" หัวใจของภีมกระตุกวูบ คำพูดทุกคำพุ่งตรงเข้าจุดเปราะบางอย่างแม่นยำ ความซึนเดเระที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลงไม่เป็นท่า เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกวินท์มันเกินเลยคำว่าเพื่อนร่วมงานหรือคู่กัดไปไกลลิบลิ่วแล้ว แต่การจะให้เอ่ยปากยอมรับออกไปโต้งๆ ว่าพวกเขากำลัง 'คบหา' กันอยู่นั้น มันขัดกับศักดิ์ศรีของคนปากแข็งอย่างเขาเสียเหลือเกิน "มันก็แค... แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวแบบผู้ใหญ่ที่ทำงานร่วมกัน" ภีมเชิดหน้าขึ้นฝืนสบตากรามขบเข้าหากันแน่นเพื่อสร้างกำแพงความแข็งกร้าว "คุณอย่าคิดไปเองสิครับ สถาปนิก" กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความระAchระอาและความเจ็บลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง มือข้างหนึ่งละจากผนังเลื่อนขึ้นมาแตะปลายคางมนของภีมบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับความจริง บังคับให้สบตากับความผิดหวังที่ฉายชัดอยู่ในแววตานั้น "ความสัมพันธ์ชั่วคราว?" กวินท์ทวนคำ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ "หึ... ถ้ามันเป็นแค่เรื่องชั่วคราว ทำไมทุกครั้งที่คุณกอดผม คุณถึงแสดงออกเหมือนกับว่าโลกใบนี้มีแค่เราสองคนล่ะ ภีม" ปลายนิ้วอุ่นจัดที่ไล้กรอบคางทำให้ภีมสะท้านเฮือก ร่างกายทรยศด้วยการสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก "กวินท์... ปล่อยนะ คนอื่นมองอยู่" ภีมกระซิบเสียงลอดไรฟันเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของคนงานที่กำลังเดินผ่านมาทางโถงทางเดิน แม้จะไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้โซนนี้ แต่ความหวาดระแวงก็ทำให้เขาต้องออกแรงผลักอกกว้างเบาๆ "ปล่อยเหรอ? ให้ผมปล่อยมือจากคุณเนี่ยนะ..." กวินท์ยิ้มหยัน ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับปลายจมูกของคนตรงหน้าอยู่แล้ว ระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "คุณเก่งแต่ปากแบบนี้ทุกที ภีม ไม่เคยกล้าพอที่จะซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองเลยสักครั้ง" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนภีมหน้าร้อนผ่าว ความโกรธเจือความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขาเกลียดนักเวลาที่กวินท์อ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่งแบบนี้ เกลียดที่อีกฝ่ายรู้ดีว่าเขาพ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มและสายตาคู่นั้นมากแค่ไหน "แล้วคุณล่ะ เคยมีความชัดเจนให้ผมบ้างไหมล่ะ!" ภีมสวนกลับเสียงดังลั่นโดยลืมตัว ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้ออย่างไม่ปิดบัง "วันๆ เอาแต่ประชดประชัน สั่งงานโน่นสั่งงานนี่ ทำตัวเป็นคุณชายเอาแต่ใจ แล้วจู่ๆ ก็มาคาดคั้นหาความสัมพันธ์ คุณคิดว่าผมเป็นตัวตลกในโปรเจกต์นี้ของคุณหรือไง!" บรรยากาศรอบตัวนิ่งงัดลงทันที กวินท์ชะงักไป ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นความเปราะบางที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของวิศวกรหนุ่ม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่ยังไม่ได้ติดกระจกเข้ามาหวีดหวิว ภีมเม้มปากแน่น รู้สึกตัวว่าเผลอพูดความในใจออกไปมากเกินไปแล้ว เขาเบือนหน้าหนีเตรียมจะสะบัดตัวเดินหนีจริงจัง แต่ทว่า... "ถ้าผมชัดเจนกว่านี้... คุณจะกล้าจับมือผมต่อหน้าทุกคนไหมล่ะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่จริงจังอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้ภีมต้องหยุดชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ เขารีบหันกลับไปมองหน้ากวินท์ ทว่ายังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาแก้ตัว แกร็ก! เสียงเปิดประตูเหล็กชั่วคราวดังขึ้นที่ทางเข้า พร้อมกับเสียงใสๆ ของรินรดาที่ตะโกนแทรกเข้ามาทันควัน "พี่ภีม! พี่กวินท์! แย่แล้วค่ะ! ฝ่ายจัดซื้อโทรมาแจ้งว่าหินอ่อนล็อตพิเศษที่สั่งจากอิตาลีเกิดปัญหาใหญ่แล้วค่ะ!" รินรดารีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นระยะห่างอันตรายและบรรยากาศที่คุกรุ่นราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตอยู่ระหว่างคนทั้งสองเลยแม้แต่น้อย ภีมสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกจากกวินท์ทันที ใบหน้าขึ้นสีแดงจัดด้วยความกระอักกระอ่วนใจ เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ ขณะที่กวินท์ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดาย ดวงตาคมกริบตวัดมองสถาปนิกรุ่นน้องที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญได้อย่างพอดิบพอดี รินรดาชะงักกึก กวาดสายตามองหน้าภีมที่แดงก่ำกับสีหน้าบึ้งตึงของกวินท์สลับกันไปมาด้วยความงุนงง ก่อนจะกระพริบตาปริบๆ แล้วหัวเราะแห้งๆ ออกมา "เอ่อ... คือ... หนูมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย..." ภีมรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เขากระแอมเบาๆ แล้วก้าวเดินผ่านหน้ารินรดาไปทางบันไดทันทีโดยทิ้งท้ายประโยคสั้นๆ ไว้ให้กวินท์ที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ "เรื่องหินอ่อน... ไว้ค่อยเคลียร์กันทีหลัง... รวมถึงเรื่องที่คุณถามด้วย!" กวินท์มองตามแผ่นหลังของวิศวกรปากเก่งที่เดินหนีหายลับไปจากชั้น ก่อนมุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ประกายตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ในเมื่อภีมเปิดช่องให้ตามตื๊อขนาดนี้แล้ว... มีหรือที่คนอย่างกวินท์จะยอมปล่อยให้คำถามนี้ไร้ซึ่งคำตอบไปตลอดกาล! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!