การปะทะกับลูกค้าขาโหด

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะเปลี่ยนโครงสร้างคานรับน้ำหนักในจุดที่ผมดีไซน์ไว้เพียงเพราะมัน 'ขัดฮวงจุ้ย' ตามคำบอกเล่าของหมอดูหน้าปากซอย ผมแนะนำให้คุณไปจ้างบริษัทรับเหมาสร้างศาลพระภูมิแทนการสร้างอาคารสำนักงานห้าชั้นเถอะค่ะ" กวินท์วางปากกาเคมีลงบนโต๊ะประชุมด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะ เสียงกระทบกันของมันดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด มือเรียวสวยของสถาปนิกหนุ่มกอดอกแน่น ดวงตาเรียวรีคมกริบจ้องเขม็งไปที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า ซึ่งเป็นเจ้าของโครงการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจ "นี่คุณ! พูดจาให้เกียรติกันบ้าง ผมเป็นคนจ่ายเงินนะ!" เจ้าของโครงการกระแทกแฟ้มงานลงกับโต๊ะจนเอกสารกระจัดกระจาย "เงินซื้อความสวยงามได้ แต่ซื้อกฎฟิสิกส์ไม่ได้ค่ะ" ภีมที่ยืนพิงผนังอยู่มุมห้องก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว วิศวกรหนุ่มในชุดลุยไซต์งานดูสมบุกสมบันขัดกับบุคลิกที่นิ่งขรึมของเขา ภีมดึงเอกสารที่กระจัดกระจายขึ้นมา ก่อนจะจ้องมองลูกค้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "คุณกวินท์ออกแบบตามหลักวิศวกรรมโครงสร้างที่ผมรับรองผลไว้แล้ว ถ้าคุณจะเปลี่ยนก็เชิญเซ็นชื่อรับผิดชอบความปลอดภัยเองในฐานะเจ้าของโครงการ เพราะผมจะไม่เอาใบประกอบวิชาชีพไปเสี่ยงกับเรื่องไสยศาสตร์ที่ไม่มีตรรกะรองรับแน่นอน" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ภีมไม่ได้ตะคอก แต่การเน้นคำที่ชัดเจนและแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวทำให้ผู้มีอำนาจล้นฟ้าถึงกับชะงัก กวินท์ลอบมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเขาไว้อย่างลืมตัว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนจากเสื้อช็อปของภีมทำให้เขารู้สึกใจเต้นผิดจังหวะ ทั้งที่เพิ่งจะทะเลาะเรื่องแบบแปลนกันมาแท้ๆ แต่ในเวลาที่ต้องเผชิญกับ 'ศัตรูร่วม' ภีมกลับกลายเป็นโล่กำบังที่พึ่งพาได้เสมอ "คุณวิศวกร... นี่คุณกำลังขู่ผมเหรอ" เจ้าของโครงการพยายามเค้นเสียงแข็ง "ไม่ได้ขู่ค่ะ" ภีมก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบประชิด "แต่กำลังเตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนร่วมงานที่เคารพวิชาชีพตัวเอง ถ้าวันนี้คุณยังไม่จบเรื่องนี้ ผมจะถอนตัวจากโครงการนี้ทันที และเชื่อเถอะว่าไม่มีวิศวกรคนไหนในวงการนี้กล้าเซ็นรับงานโครงสร้างที่คุณดัดแปลงเองตามใจชอบแน่" กวินท์แอบยิ้มมุมปาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าไอ้คนปากแข็งที่ชอบด่าเขาทุกครั้งที่ขีดเส้นดีไซน์แปลกๆ จะกลายเป็นคนที่เด็ดขาดได้ถึงเพียงนี้ หลังจากความพยายามปะทะคารมอยู่ร่วมชั่วโมง ลูกค้าจอมโวยวายก็ยอมจำนนด้วยเงื่อนไขที่รัดกุมจนกระดิกตัวไม่ได้ ภีมรีบเก็บกระเป๋าพิมพ์เขียวและก้าวฉับๆ ออกจากห้องประชุมโดยไม่หันมามอง กวินท์รีบก้าวยาวๆ ตามไปจนทันกันที่โถงทางเดินว่างเปล่า "เดี๋ยวสิ" กวินท์รั้งแขนอีกฝ่ายไว้ "ทำไมรีบไปล่ะ วันนี้คุณเล่นบทดุได้ใจมากนะ โดยเฉพาะตอนพูดเรื่องใบประกอบวิชาชีพ" ภีมหยุดเดินแล้วหันกลับมามองใบหน้าสวยหวานที่กำลังเชิดขึ้นด้วยความถือดีของอีกฝ่าย เขาถอนหายใจยาว พลางขยับเนคไทที่ดูจะแน่นเกินไป "จะให้ยืนยิ้มให้เขาเอาเปรียบคุณหรือไง? งานคุณเป็นแบบไหนผมรู้ดีที่สุด กวินท์... ถ้าคุณยอมตามใจเขา งานสวยๆ ของคุณก็จะเละไม่เป็นท่า" "ปากแข็งนะเราน่ะ" กวินท์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของภีม ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใกล้กันจนคนถูกกระทำต้องชะงัก "ไม่ได้ปากแข็ง แค่พูดตามเนื้อผ้า" ภีมเบนสายตาหนี แต่กวินท์กลับเชยคางให้เขากลับมาสบตา "ขอบใจนะ... สำหรับการปกป้อง" คำขอบคุณแผ่วเบาที่มาพร้อมกับแววตาวาวระยับทำเอาหัวใจวิศวกรสายคุมงานเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมาจากอก ภีมพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องโถงกั้นเสียแล้ว "กวินท์... ถอยไป" "ถ้าไม่ถอยล่ะ? จะทำไม?" กวินท์โน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก แสงไฟสลัวจากเพดานตกกระทบลงบนใบหน้าของทั้งคู่ สร้างเงาที่ทาบทับจนแยกกันไม่ออก ภีมจ้องมองริมฝีปากที่ขยับพูดจิกกัดเขาอยู่ทุกวันด้วยความรู้สึกที่อยากจะหยุดมันด้วยวิธีของตัวเอง แต่ก่อนที่บทสนทนาอันร้อนแรงจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงส้นสูงก็ดังกระแทกพื้นทางเดินใกล้เข้ามา "พี่กวินท์! พี่ภีม! แย่แล้วค่ะ!" รินรดาพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เธอมองเห็นภาพความใกล้ชิดที่ดูหมิ่นเหม่ของทั้งสองคนแล้วก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบพูดรัวด้วยความร้อนใจ "มีปัญหาใหญ่ที่หน้าไซต์งานค่ะ... คนงานเพิ่งโทรมาบอกว่า 'เขา' มาถึงแล้ว และเขากำลังสั่งให้คนงานรื้อเสาเอกที่พวกเราเพิ่งหล่อปูนไปเมื่อวาน!" กวินท์กับภีมผละออกจากกันทันที ใบหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนเป็นสีซีดขาวโดยฉับพลัน ความโกรธแค้นและสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงพุ่งทะยานเข้าใส่ "ใคร?" ภีมถามเสียงต่ำ ดวงตาคมปลาบดุดันกว่าทุกครั้ง "คุณอรรถพลค่ะ... หุ้นส่วนใหญ่ที่ไม่เคยโผล่หน้ามาเลยตั้งแต่วันเริ่มโครงการ เขาบอกว่าถ้าวันนี้ไม่รื้อ ก็เตรียมตัวถูกฟ้องฐานผิดสัญญาจ้างได้เลยค่ะ!" รินรดาพูดจบเพียงเท่านั้น ภีมก็กระชากแขนกวินท์ให้รีบวิ่งไปที่ลิฟต์ทันที แต่ในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ชายในชุดสูทสีเข้มที่ดูทรงอำนาจและมีรอยยิ้มเยือกเย็นก็ก้าวแทรกตัวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนที่... พร้อมกับแววตาที่จ้องมองมายังกวินท์อย่างหิวโหย หมอกไม้ไผ่หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกใจเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!