ฝนตกกับรถที่สตาร์ทไม่ติด

เสียงฟ้าร้องคำรามครั่นครื้นจนกระจกบานใหญ่ของลานจอดรถใต้ดินสั่นสะเทือน กวินท์ถอนหายใจยาวเหยียดขณะพยายามบิดกุญแจรถคันเก่งเป็นรอบที่ห้า แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียง ‘แชะ แชะ’ แห้งแล้งจากเครื่องยนต์ที่ดื้อดึงไม่ยอมตื่น บ้าเอ๊ย... รถมาพังอะไรตอนนี้ ท่าเรือก็อยู่ไกล เอกสารสำคัญก็อยู่ในเบาะหลัง แถมฝนข้างนอกยังเทกระหน่ำลงมาอย่างกับฟ้าจะรั่ว “อย่าพยายามให้เสียเวลาเลยคุณ ถ้าไดสตาร์ทมันพัง ต่อให้คุณสวดมนต์ขอพรจากเทพเจ้าองค์ไหน เครื่องมันก็ไม่ติดหรอค่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านข้าง พร้อมกับร่างสูงในชุดเสื้อช็อปชุ่มน้ำฝนบางส่วนที่เปิดประตูเข้ามานั่งประจำที่เบาะข้างคนขับอย่างไร้ ภีมไม่รอให้กวินท์ได้อ้าปากเถียง เขากดเปิดระบบทำความร้อนและโยนผ้าขนหนูผืนเล็กใส่มือสถาปนิกปากเก่งทันที “ใครอนุญาตให้คุณขึ้นมาบนรถฉันไม่ทราบ” กวินท์หันไปตวัดสายตาใส่ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนแนบไปกับลาดไหล่เพราะละอองฝนยิ่งทำให้เจ้าตัวดูหงุดหงิดกว่าเดิม ทว่าภีมกลับทำเพียงแค่เหลือบมองด้วยหางตา รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นนั้นมีความเย้าแหย่ระคนเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด “ถ้าไม่ขึ้นมาแล้วจะปล่อยให้คุณนั่งทำหน้าเป็นปลาทูตากแห้งรอรถลากอยู่ตรงนี้หรือไงคะ งานที่ท่าเรืออีกสิบนาทีข้างหน้าถ้าเราไปไม่ทัน ค่าปรับโปรเจกต์คงวิ่งชนหน้าผาพอดี... ขยับไปค่ะ เดี๋ยวฉันขับเอง” “ฉันขับเองได้น่า รถฉันนะ” กวินท์ยังคงรั้น ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สนใจข้ออ้างนั้น ภีมเอื้อมตัวข้ามมาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้ามารุกล้ำพื้นที่หายใจ กวินท์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วแกร่งสัมผัสโดนแนวเข็มขัดนิรภัยเพื่อดึงมันคาดให้ ในพื้นที่แคบๆ ของห้องโดยสารที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยม่านฝน ความเงียบสงบชั่วขณะทำให้เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังยิ่งกว่าเสียงพายุข้างนอก ภีมค้างตัวอยู่ใกล้จนเกินความจำเป็น ใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างเพียงคืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นก้มมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะไล่สายตาขึ้นสบตาตรงๆ “ปากดีจังนะเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่พอรถเสียทำไมถึงหน้าซีดเป็นไก่ต้มล่ะคุณสถาปนิก” ภีมเอ่ยกระซิบ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนกวินท์รู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหูอย่างไม่มีสาเหตุ “ฉันไม่ได้กลัว... ฉันแค่รำคาญคุณ” กวินท์สวนกลับ เสียงสั่นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ทว่ามือเรียวกลับไม่ได้ผลักไส ทิฐิที่มีถูกความใกล้ชิดหลอมละลายจนเหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ระคนไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก ภีมหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่สั่นพร่าและทรงพลังเหลือเกินในความมืดสลัวของรถ “รำคาญหรืออย่างอื่นกันแน่คะ... กวินท์” บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงEดและอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น สายตาที่ประสานกันสื่อความหมายเกินกว่าคำพูดใดๆ ภีมขยับเข้ามาอีกนิด ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้วในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของใครสักคนจะเผลอข้ามเส้นแบ่งความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ไป เสียงเคาะกระจกตึงตังจากภายนอกก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศโรแมนติกพังไม่เป็นท่า กวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกแล้วหันไปมองผ่านกระจกที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ร่างเพรียวของรินรดากำลังยืนตากฝนอยู่ข้างรถ มือถือร่มสีแดงสดพร้อมกับทำหน้าตื่นตระหนกสุดขีดราวกับเจอผีกลางวันแสกๆ ภีมสบถเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะกดกระจกรถลงครึ่งหนึ่งด้วยสีหน้าหงุดหงิดขั้นสุด “พี่ภีม! พี่กวินท์! แย่แล้วค่ะ เอกสารสัญญาล็อตสุดท้ายที่ท่าเรือเกิดปัญหาใหญ่ มีคนจงใจสลับซองประมูล หน้างานตอนนี้ชุลมุนกันใหญ่แล้วค่ะ!” คำพูดของรินรดาดึงพวกเขากลับสู่โลกความเป็นจริงในเสี้ยววินาที ภีมขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันเฉียบคมแบบวิศวกรผู้คุมเกม กวินท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ คืนความเย่อหยิ่งและมาดมั่นกลับสู่ใบหน้าอย่างรวดเร็ว แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ตาม “เรื่องนั้นค่อยว่ากัน... เหยียบมิดไมล์สิคุณภีม เรามีงานต้องไปชำระบัญชีกันแล้วค่ะ” กวินท์หันไปสั่งเสียงเฉียบ ขยับปปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ ภีมมองคนข้างกายด้วยแววตาลุ่มลึกชวนมอง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างมีความหมาย ก่อนที่เขาจะบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง—และคราวนี้เครื่องยนต์กลับคำรามก้องรับคำสั่งอย่างราบรื่นราวกับรู้ใจ รถยนต์พุ่งทะยานฝ่าสายฝนออกไปทันที โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า... ปลายทางข้างหน้านั้นมีเกมการแข่งขันที่อันตรายกว่าเดิมรออยู่ หรือหัวใจของใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายยอมจำนนก่อน ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!