รอยร้าวในความสัมพันธ์

"คุณรื้อผนังโซน B ออกไปครึ่งหนึ่งโดยไม่ปรึกษาผมเนี่ยนะ ภีม!" เสียงกระแทกแฟ้มแบบแปลนสถาปัตยกรรมลงบนโต๊ะทำงานสนามดังสนั่น จนรินรดาที่นั่งคีย์ข้อมูลอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้งสุดตัว กวินท์ยืนจังก้า ดวงตารีเรียวคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นอย่างถือดี ความโกรธระอุอยู่ใต้ผิวขาวจัดจนขึ้นสีแดงระเรื่อ ภีม ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยอยู่ห่างไปไม่ถึงสามก้าว ไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย วิศวกรหนุ่มปรายตามองกระดาษแผ่นนั้นด้วยหางตา ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างเหลืออด "ถ้าผมไม่รื้อ แล้วรอให้คุณมานั่งคิดถึงแต่เรื่องสุนทรียะบ้าบออะไรนั่น คานตรงนั้นมันคงร่วงลงมาทับหัวคนงานตายห่าไปแล้วค่ะ คุณสถาปนิก" ภีมเน้นเสียงประชดประชัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนกวินท์ต้องผถอยหลังไปชนขอบโต๊ะโดยอัตโนมัติ "โครงสร้างมันรับน้ำหนักส่วนเกินไม่ไหว ผมเป็นวิศวกร หน้าที่ผมคือความปลอดภัย ไม่ใช่ทำตามใจศิลปินงี่เง่าของคุณ" "ปากจัด!" กวินท์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละสายตา "ถ้าคุณมีความรู้วิศวกรรมที่ดีพอกับอีโก้ของคุณ คุณควรจะหาทางแก้โดยที่เส้นสายของแบบแปลนผมไม่พัง ไม่ใช่ใช้วิธีดิเถื่อนทุบมันทิ้งแบบนี้!" บรรยากาศในสำนักงานชั่วคราวกลางไซต์งานร้อนระอุยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอก รินรดาลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ รีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงหายออกไปจากห้องเงียบๆ ปล่อยให้เสือสองตัวซัดกันเองตามลำพอง กวินท์อกกระทกระทั้นด้วยความโมโห ไม่ใช่แค่เรื่องผนังโซน B ที่ถูกทำลายโดยพละการ แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยเห็นค่าในงานออกแบบที่เขาทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายวาดมันขึ้นมาทีละเส้นด้วยซ้ำ "มองหน้าผมแบบนี้ อยากจะหยุมหัวผมหรือไงครับ" ภีมโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มสถาปนิกหนุ่ม ความใกล้ชิดที่ฉาบด้วยความเกรี้ยวกราดนี้ทำหัวใจกวินท์กระตุกวูบอย่างน่ารำคาญ "ถอยไป!" กวินท์ยกมือขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้กับขอบโต๊ะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงปะทะจากการยื้อยุดทำให้ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ดวงตาสคมเข้มของวิศวกรหนุ่มฉายแววซับซ้อนบางอย่าง มันวาวโรจน์ด้วยความโกรธแต่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย ภีมก้มลงมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนด้วยสายตาดุดัน "คุณคิดว่าผมอยากทุบมันทิ้งนักเหรอ กวินท์" เสียงของภีมเบาลง ทว่ากลับทรงพลังจนคนฟังชะงัก "คุณคิดว่าผมนอนไม่หลับมาสามคืนเพราะอะไร... เพราะผมต้องมานั่งแก้งานที่คุณวาดฝันลมๆ แล้งๆ โดยไม่ดูความเป็นจริงไง!" "ถ้างานผมมันแย่นัก ทำไมคุณไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรกเล่า!" กวินท์ตวาดกลับ เสียงสั่นด้วยความอัดอั้น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ ทิฐิสูงส่งทำให้เขาต้องฝืนกลืนมันกลับลงไป ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นเด็ดขาด ภีมชะงักไปเมื่อเห็นประกายน้ำใสในดวงตารีเรียวนั้น ความแข็งกร้าวในแววตาของวิศวกรหนุ่มวูบไหวลงเสี้ยววินาที มือที่ตรึงข้อมือบางไว้ค่อยๆ คลายแรงบีบลงอย่างลืมตัว นิ้วหนาเผลอยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างลืมตัว "ผมไม่ได้บอกว่ามันแย่..." ภีมพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "แต่ผมไม่อยากให้คุณ... หรือใครหน้าไหน... ต้องเจ็บตัวเพราะความดื้อรั้นของคุณเองเข้าใจไหม" กวินท์นิ่งอึ้ง หัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกจังหวะการเต้นของอีกฝ่ายสั่นคลอนจนรวนเร สายตาที่ภีมใช้มองเขาตอนนี้... มันเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดร้ายกาจ ซึ่งมันอันตรายต่อหัวใจของสถาปนิกปากแข็งคนนี้เหลือเกิน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสกัน กวินท์ลืมหายใจ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นขณะที่สายตาเผลอทอดมองริมฝีปากหยักของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ภีมเองก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แววตาคลั่งรักที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ความซึนเดเระเริ่มเอ่อล้นออกมาจนปิดไม่มิด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันแค่เพียงลมหายใจกั้น... *แอ๊ด—!* ประตูกระจกห้องทำงานถูกผลเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่น พร้อมกับร่างของหัวหน้าผู้ควบคุมโครงการอาวุโสที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารกองโตในมือ "ไอ้ภีม! ไอ้กวินท์! เรื่องแบบแปลนโซน B ที่เทศบาลทักท้วงมาเมื่อกี้นี้... เฮ้ย! พวกแกทำอะไรกันวะ!" หมอกไม้ไผ่หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกใจเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!