คนซึนที่ดูแลไม่เลิก

"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมารับ กลับเองได้ คอนโดผมไม่ได้อยู่หลังเขา ย่านอารีย์รถติดจะตาย ทำไมวิศวกรโครงสร้างสมองเพชรถึงว่างงานจนต้องมาเป็นสารถีส่วนตัวให้สถาปนิกปากจัดอย่างผมล่ะครับ คุณภีม" กวินท์กระแทกประตูรถยนต์อเนกประสงค์คันโตปิดดังปัง สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดอั้นมาตลอดทางจากงานเลี้ยงฉลองความคืบหน้าโปรเจกต์ใหญ่ แสงไฟนีออนริมถนนสีส้มสลับแดงในช่วงเวลาเร่งด่วนสาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสาร เผยให้เห็นใบหน้าเรียวคมที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตราวกับแมวเปอร์เซียจ้องเขม็งไปยังคนขับที่นั่งนิ่งสนิทอยู่หลังพวงมาลัย ภีมไม่แม้แต่จะหันมามองทันที นิ้วเรียวหนาเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กวินท์เห็นแล้วอยากจะคว้าแฟลชไดรฟ์ฟาดหัวสักทีสองที "ปากดีแบบนี้ แรงยังเหลือสินะ นึกว่าจะสลบคาโต๊ะจีนตั้งแต่คอร์สปูอลาสก้าแล้วเสียอีก" ภีมสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบประสาท "อีกอย่าง... ผมไม่ได้ว่าง แต่ผมแค่ไม่อยากเห็นสถาปนิกแถวนี้เมาแอ๋แล้วเดินตกท่อกลางกรุงจนงานหน้าไซต์สะดุด ใครจะรับผิดชอบโครงสร้างที่ผมคำนวณแทบตายล่ะครับ คุณกวินท์" "ผมไม่ใช่เด็กสามขวบนะ!" กวินท์ตวัดเสียงใส่ หันไปมองค้อนจนตาแทบคว่ำ "แล้วเลิกทำตัวเป็นพ่อคนที่สองสักทีเถอะ ผมดูแลตัวเองได้" บรรยากาศภายในรถออบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาผสมกลิ่นสะอาดเฉพาะตัวของคนขับ มันเป็นความคุ้นเคยที่เริ่มเกาะกุมพื้นที่ส่วนตัวของสถาปนิกหนุ่มทีละน้อยตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่วันแรกที่งานเลี้ยงจบลงจนถึงค่ำคืนนี้... คืนที่เจ็ดพอดิบพอดีที่รถคันนี้มารอรับเขาที่หน้าออฟฟิศ ไม่ว่ากวินท์จะพยายามเลี่ยง หลบหนี หรือแม้แต่แกล้งทำโอทีดึกดื่นแค่ไหน วิศวกรหนุ่มเจ้าปัญหาก็ยังคงจอดรถนิ่งสนิทรออยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาบังคับกลายๆ ภีมถอนหายใจเบาๆ เอื้อมมือไปปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้ร่างโปร่งที่นั่งทำแก่งอนอยู่ข้างๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวกวินท์ปะปนกับลมหายใจอุ่น กวินท์ชะوะงัก เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงของอีกฝ่ายเฉียดผ่านพ้นโครงหน้าคม "ดื้อด้าน" ภีมพึมพำเบาๆ ใกล้ใบหู น้ำเสียงไม่ได้ดุดันอย่างที่คิด แต่กลับเจือความอ่อนโยนบางเบาที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ถ้าไม่ให้ผมดูแล แล้วจะให้หมาที่ไหนมาดูแลคุณล่ะ หึ" "คุณ...!" กวินท์เม้มปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จากงานเลี้ยงแน่นอน แต่เป็นเพราะระยะประชิดและสายตาดุที่เวลานี้ฉายแววคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังต่างหากที่ทำให้เขาเสียอาการ มือบางยกขึ้นดันไหล่กว้างให้ออกห่าง ทว่าภีมกลับอาศัยจังหวะนี้รวบข้อมือของเขาไว้หลวมๆ ไม่ได้บีบรัดจนเจ็บ แต่กักขังไว้ในพื้นที่ระหว่างเบาะโดยสาร กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่ทั้งดิบเถื่อนและอบอุ่นในเวลาเดียวกันแผ่ซ่านจนกวินท์ต้องเบือนหน้าหนีไปมองกระจกข้างเพื่อซ่อนความประหม่า "ปล่อยเลยนะ ดึกแล้ว ผมจะขึ้นห้อง" กวินท์เสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความพยายามที่จะแข็งข้อเริ่มละลายหายไปกับสัมผัสอุ่นที่ข้อมือ "ขึ้นไปสิ ผมไม่ได้ห้าม" ภีมตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาสีนิลกลับทอประกายพราวระยับ "แต่ก่อนขึ้น มีข้อตกลงใหม่" "ข้อตกลงอะไรอีกของคุณ" "พรุ่งนี้วันหยุด... ไปตรวจไซต์งานโซน C กับผมแต่เช้า ห้ามปฏิเสธ เพราะผมจองคิวคุณไว้แล้ว" ภีมยื่นคำขาด รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนมุมปากหนา "เตรียมตัวไว้เลย คุณสถาปนิก... ผมจะมารับแปดโมงตรง" กวินท์อ้าปากค้าง จะอ้าปากปฏิเสธแต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ประตูฝั่งของเขาก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือของวิศวกรจอมเผด็จการที่ลุกอ้อมมาเปิดให้เรียบร้อย ร่างโปร่งก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกหงุดหงิดปนหมั่นไส้ เดินปึงปังเข้าสู่ตัวคอนโดมิเนียมโดยไม่หันกลับมามอง ทว่าเมื่อขึ้นมาถึงห้องพักชั้นบนสุด ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มพร้อมถอนหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มบางๆ กลับผุดขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ ปากบอกว่ารำคาญ... แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงเต้นแรงทุกทีที่คิดถึงพรุ่งนี้กันนะ กวินท์ส่ายหัวให้กับความคิดตัวเอง เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุก ทว่าหน้าจอกลับสว่างวาบขึ้นมาก่อนด้วยข้อความไลน์จากคนที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่ *ภีม: "อย่าลืมกินยาแก้แฮงก์ที่วางไว้ตรงคอนโซลหน้ารถด้วยล่ะ เป็นห่วง..."* ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์ แต่กลับทำให้คนที่นั่งอยู่คนเดียวในห้องกว้างถึงกับต้องซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวลงกับฝ่ามือ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า! ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำด้วยความเขินอาย เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากระเบียงห้องพักชั้นสูงลิบก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดทุกอย่าง กวินท์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจ เพราะห้องของเขาระเบียงติดกับห้องมุมฝั่งตรงข้ามที่ไม่มีใครอยู่... และยิ่งกว่านั้น ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนของใครบางคนกำลังยืนพิงราวระเบียง ยิ้มมุมปากส่งตรงเข้ามาผ่านกระจกใส พร้อมกับชูถุงโจ๊กอุ่นๆ ในมือให้เห็นเต็มตา *ภีมปีนระเบียงห้องข้ามมาจากฝั่งห้องชุดตัวอย่างโครงการที่ยังไม่เปิดขายงั้นเหรอ?!* ขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความละมุนและปะทะคารมไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!