การหวนกลับมาพบกันอีกครั้ง

“ถ้าคุณคิดว่าการถอยห่างออกไปจะทำให้ผมลืมคุณได้ รินรดา… คุณกำลังดูถูกความอดทนของผมเกินไปหน่อยแล้วนะคะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดของมุมห้องทำงานส่วนตัว รินรดาสะดุ้งสุดตัวจนปากกาในมือแทบหลุดร่วง เธอหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ธันวานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก กระดุมคอสองเม็ดบนถูกปลดออกเผยให้เห็นผิวสีแทนจางๆ ภายใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เขามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา—มันทั้งดุดัน อบอุ่น และเต็มไปด้วยความคิดถึงที่ถาโถม “คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไงคะธันวา? นี่มันตึกสำนักงานของบริษัท…” “ไม่มีที่ไหนที่ผมเข้าไม่ได้ หากที่นั่นมีคนของผมอยู่” เขาขัดขึ้นเรียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวยาวๆ เข้ามาหาเธอช้าๆ ทว่ามั่นคง รินรดาทำได้เพียงสูดหายใจลึก เธอยันตัวขึ้นจากเก้าอี้แต่ทว่าร่างสูงกลับก้าวมาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่คุ้นจมูกผสมกับกลิ่นอายความเหนื่อยล้าของเขาทำให้รินรดารู้สึกใจสั่น ธันวาใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่ง สายตาของเขากวาดมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างละเอียดราวกับกำลังสำรวจงานศิลปะชิ้นเอกที่หายสาบสูญไปนานนับเดือน “หายไปเกือบสามเดือน… ไม่คิดจะติดต่อกลับมาบ้างเลยหรือคะ?” เขาถามเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “คุณรู้ไหมว่าการมองดูคุณพยายามทำลายตัวเองด้วยการโหมงานหนักเพื่อหนีหน้าผมน่ะ มันทำให้ผมทรมานแค่ไหน” “รินไม่ได้หนีค่ะ รินแค่… ต้องการเวลา” รินรดาหลบสายตา มือเล็กๆ พยายามผลักแผงอกกว้างของเขาออก แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงเข้าหาตัวจนช่องว่างระหว่างร่างเหลือเพียงเศษเสี้ยว “เวลา? หรือความกลัว?” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของเธอ “ริน… ผมไม่ใช่พ่อของคุณ และผมก็ไม่ใช่คนที่จะทอดทิ้งคุณไปไหนได้ง่ายๆ เลิกมองผมด้วยสายตาหวาดระแวงเหมือนลูกกวางที่พร้อมจะวิ่งหนีได้แล้วค่ะ” สัมผัสอบอุ่นที่ปลายนิ้วโป้งของเขาซึ่งลูบไล้อยู่บนหลังมือเธอทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้แทบทะลัก รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมคู่นั้น ความอ่อนแอที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดสถาปนิกสาวผู้เข้มแข็งมลายหายไปสิ้นในยามที่ได้กลับมาอยู่ในวงแขนนี้อีกครั้ง เธอไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา ปล่อยให้ความอบอุ่นของชายหนุ่มเยียวยารอยร้าวในใจ “รินคิดถึงคุณ…” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากอกของเขา ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แขนแกร่งจะโอบรัดร่างเธอแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ เขากดจูบลงบนกลุ่มผมของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับจะประทับตราจองว่านับจากนี้ไป เธอจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวอีก ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ความอบอุ่นที่เคยมอบให้กันผ่านการปลอบโยนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย้ายวนที่ยากจะหักห้ามใจ รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงผ่านหน้าอกของเขา สัมผัสจากฝ่ามือที่ไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความรักที่เคยถูกกักขังไว้ด้วยทิฐิและเหตุผลเริ่มเบ่งบานขึ้นใหม่ราวกับดอกไม้ที่ได้รับน้ำฝนหลังผ่านฤดูแล้งอันยาวนาน “คืนนี้… อย่าให้ผมต้องกลับไปคนเดียวนะคะ” ธันวากระซิบเสียงพร่า สบตาเธอด้วยประกายที่เต็มไปด้วยความเรียกร้อง “ผมรอคุณมานานเกินไปแล้ว รินรดา” ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ตามด้วยร่างของรวิชญ์ที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยเลศนัย ก่อนที่เขาจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะข้างๆ ทั้งคู่ “ขออภัยที่ขัดจังหวะช่วงเวลาสวีทนะครับ แต่ดูเหมือนว่าคุณรินรดาจะต้องมาดู ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหม่ที่ผมเตรียมไว้ให้หน่อยนะครับ… บางทีคุณอาจจะเปลี่ยนใจเรื่องการยอมจำนนต่อคนข้างๆ คุณก็ได้” รวิชญ์เปิดแฟ้มเอกสารออกเผยให้เห็นภาพถ่ายชุดหนึ่งที่ทำให้รินรดาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ในภาพนั้นคือหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงถึงความผิดพลาดในโครงการใหญ่ที่เธอเป็นผู้ดูแล และยิ่งไปกว่านั้น… ในมุมหนึ่งของภาพถ่าย ปรากฏร่างของคนคุ้นเคยที่เธอนึกไม่ถึงว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับรวิชญ์ ธันวาก้าวเข้ามาบังร่างของรินรดาไว้ทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดโกน แต่รวิชญ์กลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความเงียบลงสิ้นเชิง “คุณธันวาครับ… คุณคงไม่รู้สินะว่าจริงๆ แล้วคนที่ส่งข้อมูลนี้ให้ผม ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน แต่เป็น ‘แม่เลี้ยง’ ของคุณรินรดาเองครับ!” ขอให้ทุกท่านเพลิดเพลินกับความเข้มข้นที่กำลังจะทวีคูณขึ้นในตอนต่อไปนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า