วันหยุดพักร้อนที่ปารีส

“ถ้าคุณยังไม่เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมอาจจะเปลี่ยนใจจากการเดินชมเมือง เป็นการขังคุณไว้ในห้องพักแทนนะคะ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาที่เอ่ยกระซิบชิดใบหู ทำให้รินรดาที่กำลังจดจ้องอยู่กับภาพสเก็ตช์อาคารเก่าแก่ริมแม่น้ำแซนต้องชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ชายหนุ่มในชุดลำลองกึ่งทางการที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้งที่พบกันในออฟฟิศ ยืนพิงระเบียงไม้ด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย รินรดาแสร้งเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบคู่นั้น มือเรียวบางสั่นเล็กน้อยขณะจัดกระเป๋าสเก็ตช์ “คุณธันวาคะ นี่มันปารีสนะคะ ไม่ใช่ห้องทำงานที่บริษัท อย่ามาขู่กันด้วยเรื่องแบบนี้สิคะ” “ใครบอกว่าผมขู่?” ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของเมืองหลวงแห่งความรักทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ “ผมแค่บอกความต้องการ... ที่ผมพยายามกดมันไว้ตลอดทริปที่ผ่านมา เพราะอยากให้คุณมีความสุขกับการพักผ่อนจริงๆ” มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา บังคับให้เธอต้องสบตาเขากันตรงๆ รินรดาเห็นความอ่อนโยนที่ฉาบทับอยู่บนแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการนั้น เธอไม่เคยชินกับความใส่ใจของเขา แม้จะรู้ดีว่าความรักครั้งนี้เปรียบเสมือนการเดินบนเส้นด้ายที่รอวันขาดสะบั้นจากปมปัญหาที่รวิชญ์ทิ้งไว้ให้ “รินกลัวค่ะ” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจางหายไปในเสียงลมที่พัดผ่านระเบียง “กลัวว่าความสุขในวันนี้จะเป็นเพียงแค่ความฝัน... หรือเป็นกับดักที่ทำให้รินไม่กล้าเผชิญความจริงเมื่อเรากลับไปถึงไทย” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างทะนุถนอม “ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้ คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ความรักของผมไม่ใช่กับดัก และปารีสก็ไม่ใช่ฉากในละครที่ตั้งใจจะจบลงเพียงแค่สัปดาห์นี้ ผมวางแผนอนาคตที่มีคุณไว้แล้ว รินรดา... มากกว่าที่คุณจะคาดคิดเสียอีก” ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นท่ามกลางความเงียบที่อบอวลไปด้วยความหวานชื่น หากแต่ในใจของรินรดายังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ ลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่ารวิชญ์ไม่มีทางปล่อยให้โครงการนี้ผ่านไปได้ง่ายๆ และทริปนี้ที่เธอหนีมากับธันวาก็แทบจะเป็นการประกาศสงครามแบบเงียบๆ ระหว่างเขากับศัตรูทางธุรกิจคนนั้น “เราไปหาอะไรทานกันเถอะค่ะ” รินรดาเปลี่ยนเรื่องด้วยการก้าวถอยออกมา “รินเริ่มหิวแล้ว ถ้าคุณยังไม่เลิกทำสายตาแบบนั้น รินคงได้กินข้าวไม่ลงพอดี” ธันวาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้ามือเธอมากุมไว้แล้วเดินออกจากห้องพักไป ทว่าบรรยากาศที่แสนโรแมนติกกลับถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อพวกเขาเดินลงมาถึงล็อบบี้โรงแรม เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาดังขึ้นอย่างเร่งเร้า เขามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นฉับพลัน ธันวาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะกดรับสาย “ว่าไง” รินรดายืนรออยู่ห่างๆ สังเกตเห็นใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนสีไปมาจากการฟังคู่สนทนา ไม่กี่อึดใจ ธันวาก็ลดโทรศัพท์ลง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดเกินกว่าจะเป็นเรื่องงานปกติ “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” รินรดาถามด้วยความกังวล ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ริน... คุณจำเอกสารที่รวิชญ์เคยพยายามเอามาให้คุณเซ็นก่อนเราจะออกเดินทางได้ไหม” รินรดาพยักหน้า “จำได้ค่ะ ทำไมหรือคะ?” “มันไม่ได้อยู่ในแฟ้มงานทั่วไปอย่างที่เขาบอก” ธันวาเว้นจังหวะ “มีคนในบริษัทของผมส่งข่าวมาว่า รวิชญ์เพิ่งนำเอกสารชุดนั้นเข้าที่ประชุมบอร์ดบริหารเมื่อชั่วโมงที่แล้ว โดยอ้างว่า... มันคือเอกสารแสดงความยินยอมในการโอนสิทธิ์โครงการให้ฝั่งเขา พร้อมลายเซ็นของคุณ” รินรดาหน้าซีดเผือด “ไม่จริงค่ะ! รินไม่เคยเซ็นอะไรแบบนั้น รินแค่...” “ผมรู้ว่าคุณไม่เคยเซ็น” ธันวาแทรกขึ้น เสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว “แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ คนที่อยู่เบื้องหลังการปลอมแปลงเอกสารชุดนี้ในที่ประชุม ไม่ใช่รวิชญ์... แต่เป็นคนที่คุณไว้ใจที่สุดในโปรเจกต์นี้” ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดดูรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาผ่านแอปพลิเคชัน รินรดาชะโงกหน้าไปมอง ก่อนที่โลกทั้งใบของเธอจะหมุนคว้างเมื่อเห็นภาพใบหน้าของบุคคลที่อยู่ในภาพนั้น มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเลขาฯ ส่วนตัวของเธอเองที่กำลังจับมือกับรวิชญ์ท่ามกลางรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสะใจ ขณะที่เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นบนหน้าจอของธันวา เป็นข้อความจากรวิชญ์ที่ส่งตรงถึงเขา *‘ขอบคุณสำหรับทริปพักร้อนนะธันวา แต่ดูเหมือนว่าที่ปารีสของคุณ... จะไม่มีอะไรเหลือให้คุณกลับไปบริหารแล้วล่ะ’* ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่าคุณจะยังไม่ทิ้งนักเขียนคนนี้ไปไหน แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ารินรดาจะแก้เกมอย่างไรนะคะ