ความลับที่สวยงาม

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำสายตาแบบนั้นใส่ผม เราคงไม่ได้ออกไปทานมื้อค่ำกันตามกำหนดการแน่ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสวีทหรู ณ กรุงเวียนนา เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ แต่รอยยิ้มมุมปากที่แตะแต้มอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั่นกลับชัดเจนเสียจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วลำคอ หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแต่ยื่นนิ้วเรียวไปแตะที่ขอบแก้วไวน์แดงที่ยังคงมีหยดน้ำเกาะพราว ก่อนจะลากมันช้าๆ ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนา "คุณนั่นแหละที่ดึงจังหวะธันวา" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ดวงตาคู่สวยกลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "เราควรจะไปดูสถานที่ก่อสร้างโครงการที่สองกันตั้งแต่บ่าย แต่คุณกลับเอาแต่ขลุกอยู่กับกองเอกสารพวกนั้น... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้กันแน่" ธันวาวางเอกสารลงทันที เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอ ระยะห่างที่ลดน้อยลงเรื่อยๆ ทำให้รินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาที่ผสมกลิ่นอายของฤดูหนาวในต่างแดนช่างกระตุ้นความรู้สึกอบอุ่นในใจจนน่าประหลาด มือหนาเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาไม่ได้มีความดุดันอย่างที่ศัตรูคนไหนเคยได้รับ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเงื่อน "ผมไม่ได้ซ่อนงาน แต่ผมกำลังซ่อน 'ความลับ' ที่สำคัญที่สุดไว้เพื่อคุณต่างหาก ริน... บางครั้ง การที่เราหนีจากรวิชญ์มาไกลถึงออสเตรีย ไม่ใช่แค่เพื่อมาดูไซต์งาน แต่มันคือการหาที่ที่ปลอดภัยที่สุดเพื่อจะบอกความจริงบางอย่างที่ผมไม่อยากให้คุณต้องแบกรับผ่านตัวอักษร" รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ เธอรู้ดีว่าความขัดแย้งกับรวิชญ์ในกรุงเทพฯ นั้นหนักหนาสาหัสเพียงใด แต่ในวินาทีนี้ บนผืนแผ่นดินที่ไม่มีใครรู้จักเธอทั้งคู่ ความลับที่ธันวากำลังจะบอกกลับดูน่ากลัวกว่าผลประโยชน์ทางธุรกิจหลายเท่า "คุณกำลังจะบอกว่า... เรื่องการประมูลครั้งนั้น มันมีมากกว่าที่ฉันเห็นใช่ไหมคะ?" รินรดากระซิบถาม แววตาของเธอสั่นระริก ธันวาไม่ตอบ แต่เขาหยิบซองจดหมายสีครีมที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานโคมไฟบนโต๊ะออกมาวางลงตรงหน้าเธอแทน "เปิดดูสิครับ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมถึงพยายามเป็นเงาปกป้องคุณมาโดยตลอด" รินรดามือสั่นขณะหยิบซองนั้นขึ้นมา ในขณะที่ธันวาก้าวถอยหลังไปยืนมองทิวทัศน์ยามเย็นผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นยอดโดมโบสถ์เก่าแก่ในย่านเมืองเก่า แสงไฟสีส้มสลัวเริ่มเปิดขึ้นทีละดวง สะท้อนเข้ากับใบหน้าของเธอที่กำลังค่อยๆ ดึงแผ่นกระดาษออกมา ทันทีที่สายตาปะทะกับลายเซ็นด้านล่างของเอกสาร ลมหายใจของรินรดาก็แทบจะหยุดชะงัก มันไม่ใช่เอกสารการประมูล แต่มันคือบันทึกข้อตกลงการโอนสิทธิ์ที่ดินในย่านเศรษฐกิจที่รินรดาเป็นคนออกแบบ... และผู้ที่ถือสิทธิ์ครอบครองในตอนนี้ ไม่ใช่บริษัทของรวิชญ์อย่างที่ทุกคนเข้าใจ แต่มันกลับเป็นชื่อของ 'มูลนิธิเด็กกำพร้าบ้านแสงดาว' สถานที่ที่เธอเคยอาศัยอยู่ก่อนจะถูกรับอุปการะ "นี่มัน... หมายความว่ายังไง?" เธอเงยหน้าถามด้วยความสับสน ธันวาหันกลับมา แววตาของเขามีความอ่อนโยนฉายชัดจนเธอเกือบจะร้องไห้ "รวิชญ์พยายามจะฮุบที่ดินผืนนั้นเพื่อทำโครงการหรู แต่เขาไม่รู้ว่าคุณแอบร่างพินัยกรรมฉบับลับเอาไว้ให้มูลนิธิก่อนที่พ่อคุณจะเสียชีวิต และเอกสารฉบับนี้... คือหลักฐานที่พิสูจน์ว่ารวิชญ์ปลอมแปลงเอกสารเพื่อชิงสิทธิ์มาตั้งแต่แรก" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่ได้แค่สู้กับคู่แข่งทางธุรกิจ แต่เธอกำลังสู้กับคนที่ทำลายความทรงจำวัยเด็กของเธออย่างเลือดเย็นที่สุด ในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถามถึงขั้นตอนต่อไป ประตูห้องสวีทก็ถูกเคาะด้วยจังหวะที่ฟังดูผิดปกติ เสียงเคาะสามครั้งหนักๆ ที่ทำให้บรรยากาศโรแมนติกในห้องจางหายไปในพริบตา ธันวาเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาทันที เขาเดินเข้าไปหยิบปืนพกที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่ว สายตาของเขาบอกให้รินรดาถอยไปอยู่มุมห้องที่ปลอดภัยที่สุด "รินรดา อย่าเพิ่งเปิดประตู" เขาเตือนเสียงต่ำ ก่อนจะขยับตัวไปยืนพิงกำแพงข้างประตู ทว่าเสียงที่ดังตอบกลับมาจากฝั่งตรงข้ามของประตู ไม่ใช่เสียงเจ้าหน้าที่โรงแรมหรือพนักงานทำความสะอาด แต่เป็นเสียงคุ้นหูที่ทำให้รินรดาถึงกับหน้าถอดสี... มันคือเสียงของรวิชญ์ ที่หัวเราะเบาๆ อย่างผู้ชนะ "ธันวา... นายลืมไปหรือเปล่าว่าตั๋วเครื่องบินที่นายจองมาน่ะ ฉันเป็นคนถือหุ้นสายการบินนั้นอยู่? เปิดประตูเถอะ ก่อนที่ฉันจะพังมันเข้ามาพร้อมกับความลับทั้งหมดที่คุณเพิ่งมอบให้รินรดาอ่านเมื่อกี้" ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่าตอนที่ 26 นี้จะทำให้คุณนักอ่านตื่นเต้นและติดตามความสัมพันธ์ของรินรดากับธันวาไปจนถึงบทสรุปนะคะ