ของขวัญชิ้นพิเศษ

"ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยชื่อผู้ส่งค่ะ คุณรินรดา โปรดเข้าใจด้วยนะคะว่าทางร้านทำตามกฎของลูกค้าท่านนั้นอย่างเคร่งครัด" เสียงพนักงานส่งของดังลอดผ่านโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ก่อนที่สายจะถูกตัดไปทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งค้างอยู่ในความเงียบงัน ดวงตาสวยคมกริบของสถาปนิกสาวจ้องมองกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมบุด้วยกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่วางเด่นหราอยู่กลางโต๊ะเขียนแบบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอคุ้นเคยโชยออกมาจากกล่องนั่น... มันคือกลิ่นของธันวา รินรดาสูดหายใจเข้าลึก พยายามระงับความสั่นไหวในใจที่ก่อตัวขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำ เธอเพิ่งผ่านช่วงเวลาที่แสนหนักหน่วงจากการถูกรวิชญ์แทรกแซงโครงการใหญ่ในบริษัท เอกสารเสนอราคานับสิบชุดบนโต๊ะเตือนให้เธอรู้ว่าชีวิตตอนนี้มีแต่ความวุ่นวาย แต่เจ้าสิ่งของตรงหน้ากลับเป็นดั่งโอเอซิสที่เธอกลัวที่จะแตะต้อง นิ้วเรียวสวยค่อยๆ บรรจงเปิดฝากล่องออกอย่างเชื่องช้า ภายในนั้นไม่ใช่เครื่องประดับราคาแพงหรือน้ำหอมแบรนด์เนมอย่างที่ใครควรจะคาดคิด แต่มันคือโมเดลบ้านจำลองขนาดเล็กที่ถูกแกะสลักจากไม้เนื้อดี... บ้านหลังนั้น รินรดาจำได้แม่นยำ มันคือบ้านไม้หลังเก่าในความทรงจำวัยเด็กที่เธอเคยเปรยให้ธันวาฟังเพียงครั้งเดียวท่ามกลางแสงดาวในค่ำคืนที่เขาส่งเธอเข้าบ้าน ใต้ฐานโมเดลมีโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่ ลายมือหนักแน่นที่เธอคุ้นเคยเขียนเพียงสั้นๆ ว่า *‘สำหรับบ้านที่คุณอยากสร้างด้วยหัวใจ... ผมจะรอวันนั้นเสมอนะครับ’* "คุณธันวา... คุณคิดจะทำอะไรกันแน่คะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว แต่มันถูกแทนที่ด้วยความหวั่นใจทันทีเมื่อเธอนึกถึงรวิชญ์ ประตูห้องทำงานของเธอถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีการเคาะตามมารยาท รินรดารีบปิดฝากล่องลงทันควัน แต่ก็ไม่ไวพอที่รวิชญ์จะสังเกตเห็นร่องรอยของความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเธอ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก เขาวางเอกสารชุดใหม่ลงบนโต๊ะของเธอ ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองไปยังกล่องไม้ใบนั้น "ของขวัญที่ส่งมาถึงที่ทำงานอย่างนี้ ดูเหมือนเจ้าของจะใจกว้างไม่เบานะครับ รินรดา" รวิชญ์เว้นจังหวะ เขายื่นมือเข้ามาแตะขอบโต๊ะของเธอใกล้กับกล่องไม้ "หรือว่าคนส่งเขาตั้งใจจะบอกอะไรบางอย่างที่คุณไม่ควรจะรับรู้..." "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องของใช้ส่วนตัวของฉันค่ะ คุณรวิชญ์" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น เธอเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกังวลว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องที่เธอแอบติดต่อกับธันวา รวิชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชิดพนักเก้าอี้ "คนเราน่ะนะรินรดา บางครั้งของขวัญที่ดูสวยงามก็อาจจะซ่อนระเบิดเวลาเอาไว้ข้างใน... คุณแน่ใจเหรอว่าไอ้คนส่งมันรักคุณจริงๆ หรือแค่กำลังใช้คุณเป็นหมากตัวสำคัญเพื่อทำลายผม" "ฉันไม่ใช่หมากของใคร และบริษัทนี้ไม่ใช่สนามรบที่คุณจะทำอะไรก็ได้!" "งั้นเหรอครับ..." รวิชญ์ยืดตัวตรงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาเลื่อนหน้าจอให้เธอเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกแอบถ่ายจากมุมสูง เห็นธันวากำลังยืนคุยกับเลขาของเธอในร้านดอกไม้เมื่อช่วงสาย "แต่ดูเหมือนหมากตัวนี้... จะเริ่มเดินหมากของตัวเองไปไกลกว่าที่คุณคิดแล้วนะ" รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นภาพนั้น ในขณะที่ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง รวิชญ์เดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมาส่งยิ้มที่ทำให้เธอต้องหวาดหวั่นไปถึงขั้วหัวใจ "อ้อ เกือบลืมไป... เย็นนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการของบริษัทผม คุณคงต้องเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ เพราะคืนนี้... ความลับทุกอย่างที่ธันวาพยายามปกปิดคุณ จะถูกเปิดเผยออกมาให้คุณเห็นกับตา" รวิชญ์ปิดประตูห้องลงอย่างช้าๆ ทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอค่อยๆ เปิดกล่องไม้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้... เมื่อเธอหยิบโมเดลไม้ขึ้นมา แผ่นไม้ที่ฐานกลับเผยให้เห็นรอยแยกที่ผิดสังเกต เมื่อเธอแงะมันออก เธอกลับพบกับชิปขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ภายใน พร้อมข้อความที่เขียนสลักไว้ด้วยลายมือของธันวาที่ดูต่างไปจากตอนแรก *‘อย่าเชื่อใจรวิชญ์... และอย่าเปิดไฟล์ในนี้จนกว่าคุณจะปลอดภัยในที่ของตัวเอง’* ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงสัญญาณเตือนภัยของอาคารก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วทั้งชั้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เร่งรีบวิ่งผ่านหน้าห้องไป รินรดาหันมองออกไปนอกหน้าต่างกระจก เห็นรถตำรวจหลายคันวิ่งกรูเข้ามาจอดที่ด้านหน้าบริษัท... และชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาที่เธอมั่นใจว่าคือธันวา กำลังถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวเดินสวนออกมาจากฝูงชนตรงเข้าสู่ลานจอดรถด้านล่าง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและธันวาในบทนี้นะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านค่ะ