กลิ่นอายความเย้ายวน

แก้วไวน์คริสตัลก้านยาวถูกวางลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนสีดำสนิทด้วยแรงที่หนักกว่าปกติเล็กน้อย สะท้อนแสงไฟนีออนดัดสีนวลตาจากระเบียงร้านอาหารชั้นดาดฟ้าที่มองเห็นมหานครยามค่ำคืนราวกับผืนผ้าใบปักด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ รินรดาถอนหายใจออกมาเบาๆ พยายามปัดภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญจากปลายสายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนให้ออกไปจากห้วงคำนึง แม้ธันวาจะพยายามซ่อนความกังวลไว้ใต้รอยยิ้มอบอุ่นและท่าทีสุภาพบุรุษตลอดมื้อค่ำนี้ แต่นัยน์ตาคู่คมที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นกลับมีร่องรอยของความกระวนกระวายใจฉาบอยู่จางๆ "อาหารจานนี้รสชาติถูกปากคุณรินไหมคะ? หรือว่าคุณกำลังกังวลเรื่องแบบแปลนโครงการรีสอร์ททางใต้กันแน่" ธันวาเอ่ยทัก น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเสมอในยามนี้กลับเจือความอ่อนล้าเล็กน้อย เขาเลื่อนจานเนื้อแกะตุ๋นซอสไวน์แดงที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำมาไว้ตรงหน้าเธออย่างเอาใจใส่ นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ รินรดาสบตาเขา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความซาบซึ้งในความใส่ใจที่เสมอต้นเสมอปลาย และความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอก เธอยื่นมือไปแตะหลังมืออุ่นของเขาเบาๆ เป็นการปลอบประโยคที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูด "ฉันทานอร่อยทุกอย่างค่ะธันวา... แต่คนที่ควรถูกถามว่าทานอะไรลงบ้าง น่าจะเป็นคุณมากกว่านะคะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นัยน์ตากลมโตฉายแววห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง "ตั้งแต่รับโทรศัพท์สายนั้นตอนตีสอง สีหน้าของคุณก็ไม่ค่อยดีเลย มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่บ้านหรือเปล่าคะ? ถ้ามันหนักหนา... คุณบอกฉันได้เสมอนะคะ" ธันวาชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วขณะก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่รินรดารู้ดีว่ามันถูกสร้างขึ้นเพื่อไม่ให้เธอกลุ้มใจ เขาพลิกฝ่ามือขึ้นมากุมมือเธอไว้แน่น ราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจท่ามกลางพายุที่กำลังก่อตัว "ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกค่ะริน... คุณพ่อแค่อาการกำเริบนิดหน่อยตามประสาคนสูงวัย แม่โทรมาตื่นตระหนกไปเอง ไม่มีอะไรเกิน ศาสตราจารย์มือหนึ่งดูแลอยู่แล้ว" เขาโกหกได้อย่างแนบเนียน น้ำเสียงมั่นคงแต่แฝงความสั่นพร่าที่รินรดาจับสังเกตได้ไม่ยาก กลิ่นอายความเย้ายวนของค่ำคืนนี้—ที่ควรจะเป็นบรรยากาศอันแสนหวานของคนสองคนใต้แสงดาวเดือนเก้า—กลับถูกโรยไว้ด้วยละอองความเงียบงันและเงาปริศนาที่ธันวาจงใจซ่อนเร้น ธันวาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นไวน์ชั้นดีลอยเข้ามาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและชวนให้เคลิบเคลิ้มจนแทบลืมเรื่องราวรอบตัว "รินคะ..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมหู รินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ ทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นลุกชันด้วยความวาบหวาม ธันวาโน้มตัวเข้ามาจนแทบจะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน สายตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความปรารถนาล้ำลึกและความโหยหา ราวกับกลัวว่าหากเผลอละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวตรงหน้าจะสลายหายไปกับสายลม "ค่ะ?" เธอตอบรับในลำคอ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเริ่มไล้ขึ้นมาตามกรอบหน้าอย่างเชื่องช้า ลูบไล้แก้มเนียนแผ่วเบาราวกับกำลังทะนุถนอมสิ่งของที่เปราะบางที่สุดในโลก "ถ้าวันหนึ่ง... เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา จนทำให้ผมต้องหายไปจากชีวิตคุณชั่วขณะ คุณจะยังรอผมอยู่ไหมคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงมากลางผืนน้ำนิ่งสนิท แรงกระเพื่อมสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ รินรดานิ่งงัน นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ความหวาดกลัวจากการถูกทอดทิ้งในวัยเด็กที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกถูกกระชากขึ้นมาหายใจรดต้นคออีกครั้งในเสี้ยววินาทีนั้น "ทำไมคุณถึงถามแบบนี้ล่ะคะธันวา?" เธอถามกลับ น้ำเสียงสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด มือเล็กๆ ที่กุมมือเขาอยู่เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นบีบแน่นด้วยความไม่มั่นคง ธันวาไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากนุ่มนวลลงบนหน้าผากมนเนิ่นนาน ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดผ่านสัมผัสที่อบอุ่นและเย้ายวนใจ เพื่อสะกดกลั้นความลับอันหนักอึ้งที่กำลังจะทำลายโลกทั้งใบของเขาและเธอลงในไม่ช้า ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเงียบงัน หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นในความมืดสลัว ปรากฏชื่อที่ทำให้ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด—*“รวิชญ์”* ธันวากัดฟันกรอด สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขากดตัดสายทันทีด้วยความรำคาญใจ แต่ไม่ถึงสามวินาทีต่อมา ข้อความตัวอักษรก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจออย่างเย้ยหยัน รินรดาบังเอิญเหลือบไปเห็นข้อความนั้นเข้าพอดิบพอดี และข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวจากคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก็ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงทันที *“คุณพ่อของคุณอยู่ที่ห้องไอซียู... และเอกสารโอนหุ้นบริษัททั้งหมด เซ็นเรียบร้อยแล้วนะครับคุณธันวา”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวความรักบทนี้ด้วยกันนะคะ