ความอบอุ่นที่ไร้คำพูด

"ดื้อนักนะริน... รู้ตัวไหมว่าตัวร้อนเหมือนเตาไฟขนาดไหน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนอนสีครีม รินรดาที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาพยายามปรือตาขึ้นมองเงาร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขา สถาปนิกสาวผู้เก่งกาจและเข้มแข็งในโลกการทำงาน บัดนี้กลับเหลือเพียงหญิงสาวที่เปราะบางและอ่อนแรง "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ งานที่ค้างอยู่..." "หยุดพูดเรื่องงานเดี๋ยวนี้" ธันวาแทรกขึ้นพลางวางฝ่ามืออุ่นจัดลงบนหน้าผากเนียนละเอียดที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "ถ้าคุณยังไม่เลิกคิดเรื่องงาน แล้วปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ ผมคงต้องเป็นคนพิจารณาเอาโครงการนั่นออกจากมือคุณเอง" รินรดาพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่ความมึนงงที่จู่โจมทำให้เธอซวนเซจนเกือบตกจากเตียง ทว่าแขนแกร่งของธันวากลับโอบรั้งแผ่นหลังเธอไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายและไออุ่นจากกายเขาทำเอาหัวใจที่อ่อนแอของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาประคองให้เธอนอนลงอย่างเบามือ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนนุ่มที่ชุบน้ำอุ่นมาซับตามใบหน้าและลำคออย่างแผ่วเบา ทุกสัมผัสของเขาเปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นเครื่องแก้วเจียระไนที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "ทำไมต้องดูแลฉันขนาดนี้คะ..." รินรดาถามเสียงแหบพร่า สบตาเขานิ่ง "เรา... เราก็แค่..." "แค่คนรู้จัก? หรือแค่พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ?" ธันวาวางผ้าลงแล้วเปลี่ยนมาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไรผมที่ปรกลงมาบนใบหน้าเธอช้าๆ "ริน... คนอย่างธันวาไม่เคยทำอะไรให้ใครโดยไม่มีเหตุผล และเหตุผลเดียวที่ผมนั่งอยู่ที่นี่ แทนที่จะไปจัดการกับรวิชญ์ที่พยายามจะปั่นหัวคุณ ก็คือคุณสำคัญเกินกว่าจะให้ผมปล่อยให้นอนป่วยอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง" รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะ ยามนึกถึงความพยายามของรวิชญ์ที่ต้องการขัดขวางงานของเธอ และการที่ธันวาเลือกจะละทิ้งสมรภูมิการแข่งขันเพื่อมาเฝ้าไข้เธอเช่นนี้ มันคือการกระทำที่เงียบเชียบแต่ดังกึกก้องในความรู้สึก เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "หลับตาซะริน ผมจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าไข้ของคุณจะลดลง... ไม่ต้องกลัวว่าตื่นมาแล้วจะไม่เจอผม" คำพูดนั้นเสมือนยาชูกำลังชั้นดีที่ซึมลึกเข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ รินรดาหลับตาลงปล่อยให้ความเหนื่อยล้าพัดพาเข้าสู่ห้วงนิทราภายใต้การเฝ้ามองอย่างใกล้ชิดของชายหนุ่มที่เธอเริ่มตระหนักแล้วว่า เขาไม่ใช่เพียงแค่คนในสถานะเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืน รินรดาตื่นขึ้นมาเพราะความรู้สึกอุ่นวาบที่ฝ่ามือ เธอพบว่าธันวากุมมือเธอไว้แน่นขณะที่เขานั่งฟุบหลับอยู่ที่ข้างเตียง ใบหน้าคมคายยามหลับสนิทดูผ่อนคลายและไร้ซึ่งกำแพงที่เขาใช้ป้องกันตัวเองจากโลกธุรกิจ ขณะที่เธอกำลังจะขยับมือเพื่อเช็ดเหงื่อบนขมับให้เขา เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เสียงเคาะประตูที่รัวและไม่เป็นจังหวะทำให้ธันวาสะดุ้งตื่นทันที "ธันวา! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น รินรดาเป็นยังไงบ้าง... บอกผมทีว่าไอ้คนอย่างคุณไม่ได้กำลังฉวยโอกาสตอนที่เธออ่อนแอแบบนี้!" เสียงของรวิชญ์แผดดังเข้ามาภายในห้อง ธันวาผุดลุกขึ้น แววตาที่เคยอบอุ่นกลับเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาหันมามองรินรดาด้วยสายตาขอโทษ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออก "รวิชญ์... นายล้ำเส้นเกินไปแล้ว" ธันวากดเสียงต่ำ แต่ก่อนที่การปะทะคารมจะเริ่มขึ้น สายตาของธันวาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่รวิชญ์ถืออยู่ในมือ ชายหนุ่มคู่แข่งไม่ได้มามือเปล่า ทว่าในมือของเขากลับมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับสุดยอดของบริษัทคู่แข่งหลักของพวกเขาทั้งคู่ และที่สำคัญไปกว่านั้น... ในซองนั้นมีรูปถ่ายของรินรดาในสถานที่ที่ไม่ควรจะอยู่เมื่อวานนี้ "คุณคงอยากรู้ใช่ไหมธันวา ว่าทำไมรินถึงป่วยหนักขนาดนี้..." รวิชญ์แสยะยิ้มที่มุมปาก "บางทีเธออาจจะไม่ได้ป่วยเพราะไข้หวัด แต่เธออาจจะกำลังกลัวความลับที่เธอปิดบังคุณไว้เรื่องโครงการนี้กำลังจะถูกเปิดโปง!" รินรดาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือดเมื่อเห็นรูปถ่ายในมือนั้น ความอบอุ่นที่เคยมีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดหวั่นที่เกาะกินใจเมื่อธันวาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบของหัวใจไปพร้อมกับรินรดาและธันวานะคะ