คำปลอบประโลมจากเขา

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานของเขาจริงๆ หรือคะ รินรดา?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคมมีดของรวิชญ์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แม้ร่างสูงสง่าของเขาจะเดินจากไปทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางกลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในล็อบบี้โรงแรมหรู มือบางที่กำแฟ้มเอกสารโครงการไว้แน่นสั่นระริกจนสันกระดาษยับย่น ความมั่นใจที่เธอเคยมีพังทลายลงเพียงเพราะคำพูดจี้จุดที่เธอกลัวที่สุด—ว่าแท้จริงแล้ว เธอเป็นเพียงเครื่องมือที่ธันวาใช้เพื่อเอาชนะศัตรูหัวใจ รินรดาเดินออกมาที่สวนดาดฟ้าของโรงแรมอย่างคนไร้จุดหมาย แสงไฟจากเมืองหลวงเบื้องล่างระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ตกลงมาอยู่บนพื้นดิน แต่ในใจของเธอกลับมืดมิดและหนาวเหน็บ เธอพยายามบอกตัวเองว่าธันวาไม่ใช่คนแบบนั้น แต่คำถามของรวิชญ์กลับทำหน้าที่เหมือนสนิมที่คอยกัดกร่อนความเชื่อใจให้ผุกร่อนทีละน้อย “มาหลบอยู่ตรงนี้เอง ผมเดินหาคุณแทบแย่” เสียงทุ้มอบอุ่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่พาดผ่านไหล่บาง ธันวาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาที่ผสมกับกลิ่นไอความเย็นของค่ำคืนทำให้รินรดาเผลอหลับตาลง เธอไม่อยากให้เขาเห็นดวงตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอในตอนนี้ “ริน... เป็นอะไรไปคะ?” ธันวาเปลี่ยนตำแหน่งมายืนขวางหน้าเธอ มือหนาเชยคางมนขึ้นอย่างนุ่มนวล บังคับให้เธอต้องสบตาเขา แววตาของเขาไม่ได้มีความสงสัย หรือความคาดหวังใดๆ นอกจากความห่วงใยที่บริสุทธิ์ “รวิชญ์เขาบอกว่า... ทุกอย่างที่เกิดขึ้น การที่เลือกฉันมาทำโครงการนี้ การที่ใกล้ชิดกัน... มันเป็นแค่เกมที่คุณวางไว้เพื่อทำลายเขา” รินรดากลั้นใจพูดออกไป แม้มันจะสั่นเครือ “ฉันอยากรู้ว่า... ถ้าไม่มีโครงการนี้ ถ้าฉันไม่ใช่สถาปนิกที่คุณหมายตาไว้ คุณจะยังมองเห็นฉันไหมคะ?” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนคนมองแทบละลายลงกับพื้น มือที่เคยเชยคางค่อยๆ เปลี่ยนมาประคองใบหน้าเธอไว้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา “รินฟังผมนะ” เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นราวกับคำสาบาน “ถ้าโลกนี้ไม่มีโครงการนั้น ผมก็จะหาวิธีอื่นเพื่อที่จะได้รู้จักคุณ ผมเลือกคุณ ไม่ใช่เพราะตำแหน่งหน้าที่ ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ที่บริษัทจะได้รับ แต่เพราะทุกครั้งที่ผมมองคุณ ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้มแข็ง อ่อนโยน และมีความเป็นตัวของตัวเองสูงจนน่าหลงใหล คุณไม่ใช่หมากที่ผมเดิน แต่คุณคือคนเดียวที่กุมหัวใจผมไว้จนผมเดินเกมต่อไม่ได้ต่างหาก” ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งผาก รินรดาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ความกลัวที่เกาะกินใจเริ่มมลายหายไปภายใต้ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ ธันวาโอบกอดเธอไว้แนบอก เสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่าเขาไม่ได้โกหก เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก้มลงซบใบหน้ากับไหล่ของเธอ สัมผัสถึงไออุ่นที่ถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้า “อย่าให้คำพูดของคนที่ไม่ได้รักคุณมาทำลายความเชื่อมั่นที่มีต่อผมเลยนะริน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ตรงนี้... ข้างๆ คุณเสมอ” รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่ง สูดกลิ่นกายของเขาจนเต็มปอด ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ลึกซึ้ง เธอเริ่มเชื่อแล้วว่าความรักไม่ใช่แค่การเลือก แต่คือการยอมรับในตัวตนของกันและกัน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและอ่อนหวาน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็ดังขัดจังหวะขึ้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที รินรดาผละออกจากอกเขาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง ธันวานิ่งค้างไปครู่ใหญ่ก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ริน... ผมต้องไปจัดการอะไรบางอย่างเดี๋ยวนี้” เขาหมุนตัวก้าวเดินไปได้เพียงสองก้าว ก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมามองเธออีกครั้งด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังปิดบังความลับบางอย่างที่ใหญ่หลวงเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ “ถ้ามีใครโทรหาคุณหรือส่งข้อความอะไรมา... ไม่ว่าจะดูน่าเชื่อถือแค่ไหน ได้โปรด... อย่าเพิ่งเชื่อจนกว่าจะได้ยินจากปากผม” ก่อนที่เขาจะลับหายไปในความมืด รินรดาก็ได้รับข้อความเข้าในโทรศัพท์มือถือของเธอเอง หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นภาพถ่ายของเธอและธันวาในมุมที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคู่ค้าทางธุรกิจ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น *‘ธันวาไม่ได้เล่าเรื่องที่เขากำลังจะสูญเสียทุกอย่างให้คุณฟังใช่ไหม... รินรดา?’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ตัวละครของ "ละอองดาวเดือนเก้า" เสมอมานะคะ