รอยยิ้มที่คุ้นเคย

"คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าประโยคเมื่อครู่... คือคำทักทายที่เหมาะสมสำหรับพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ" รินรดากดเสียงต่ำ พยายามบังคับไม่ให้เรียวปากที่เม้มแน่นนั้นสั่นไหว เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ในเงามืดของโถงทางเดิน กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นไม้สนผสมอำพันที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา มันทำให้นัยน์ตาของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ—กลิ่นที่เธอเคยสูดดมเมื่อยี่สิบปีก่อน ในวันที่ใครบางคนโอบกอดเธอไว้ใต้แสงดาว ก่อนจะปล่อยมือเธอให้จมดิ่งลงสู่ความโดดเดี่ยวอย่างไม่มีวันหวนกลับ ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้แสงไฟสลัวจากเพดานตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมและทรงเสน่ห์ในแบบผู้ใหญ่ เขาไม่ได้มีทีท่ากระวนกระวายกับคำถามของเธอเลยสักนิด กลับกัน... เขายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เธอคุ้นเคยจนน่าเกลียด รอยยิ้มที่ดูราวกับว่าเขากำลังถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่เธอไม่เคยเต็มใจจะร่วมเล่น "ความเหมาะสมเหรอครับ... เอ่อ ขอโทษทีนะคะ ผมลืมตัวไปหน่อย" เขาเว้นวรรคเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาบางอย่าง "สำหรับผม ความหมายของงานคือการสร้างสิ่งที่ยั่งยืน และถ้าเราต้องทำงานร่วมกันในโปรเจกต์ 'เดอะ เฮอริเทจ' การทำความเข้าใจ 'รากเหง้า' ของคนทำงาน... ก็ดูจะเป็นจุดเริ่มต้นที่น่าสนใจที่สุด ไม่ใช่หรือคะคุณรินรดา" เขาจงใจเน้นคำว่า 'รากเหง้า' พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบเศษกลีบดอกไม้ที่ติดอยู่บนไหล่ของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านเนื้อผ้าไหล่ชุดเดรสของเธอทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจ เธอถอยหลังครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่เขากลับก้าวตามทันทีราวกับรู้จังหวะล่วงหน้า "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะคุณธันวา" รินรดาเชิดหน้าขึ้น "เราเป็นเพียงแค่ผู้ร่วมงาน ความลับที่ฉันเก็บไว้... มันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับแบบแปลนก่อสร้างที่คุณต้องการ และหวังว่าคุณจะแยกแยะออกว่าที่นี่คือออฟฟิศ ไม่ใช่สถานบำบัดจิตใจ" "ผมแยกแยะได้ดีเยี่ยมเลยล่ะค่ะ" ธันวาตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาเบนสายตาไปทางหน้าต่างบานสูงที่ฝนยังคงตกหนัก "ผมแค่สงสัยว่า... ทำไมสถาปนิกที่เก่งกาจอย่างคุณ ถึงยังคงวาดภาพบ้านหลังเดิมซ้ำๆ ในทุกโปรเจกต์ที่ทำ ทั้งที่คุณบอกว่าตัวเองเป็นคนยุคใหม่ที่มองไปข้างหน้าเสมอ... บ้านที่มีหน้าต่างบานเกล็ดแบบที่คนสมัยก่อนเขานิยมกัน คุณไม่ได้วาดเพื่อความสวยงามหรอกใช่ไหมคะ? คุณวาดเพื่อรอ... รอให้ใครสักคนเดินกลับมาเปิดมัน" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เธอเม้มปากจนห่อเลือด ราวกับถูกกระชากหน้ากากที่เธอสวมไว้มาตลอดหลายปีออกอย่างไม่เหลือชิ้นดี ชายคนนี้... เขาเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้อ่านใจเธอออกราวกับเขานั่งอยู่ในความทรงจำที่แตกสลายของเธอมาโดยตลอด "คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ" เธอพยายามทำน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะสั่นไหวรุนแรง "งั้นเอาไว้เราค่อยมาคุยเรื่อง 'ความไม่เข้าใจ' นี้ตอนเซ็นสัญญาพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะคะ" ธันวาหมุนตัวกลับ แต่ก่อนจะเดินจากไป เขาหันมาทิ้งท้ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ดูน่าสะพรึงกลัว "อ้อ... รอยยิ้มของคุณเมื่อครู่ตอนที่ตกใจน่ะ มันเหมือนกับเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นไม่มีผิดเลยนะคะ... รินรดา" เขาทิ้งให้เธอยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด รินรดาขาอ่อนจนต้องพิงผนังโถงทางเดิน ลมหายใจของเธอหอบถี่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาพอดี... เป็นข้อความจาก 'รวิชญ์' คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะทำลายเธอทุกวิถีทาง 'อย่าไว้ใจคนที่มีรอยยิ้มเหมือนเพื่อนเก่าคนนั้นให้มากนักรินรดา เพราะคนประเภทธันวา... คือคนที่พร้อมจะเหยียบศพคนอื่นเพื่อสิ่งที่เขาเรียกว่า 'ของรัก' และที่สำคัญ... เขาเพิ่งสั่งให้คนไปสืบเรื่องสถานสงเคราะห์ที่คุณเคยอยู่เมื่อยี่สิบปีก่อน' รินรดานิ่งงันไป ข้อความนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมา แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบยิ่งกว่า คือเสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนกลับมาจากมุมมืดของโถงทางเดิน—ฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากทางที่ธันวาเดินไป แต่มันกำลังเดินตรงมาหาเธอจากทิศทางของห้องทำงานส่วนตัวของเธอที่ล็อคไว้อย่างดี "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... รินรดา" เสียงแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างที่ปรากฏชัดขึ้นภายใต้แสงไฟกะพริบถี่ๆ เธอคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นเลขาส่วนตัวที่เธอไว้ใจที่สุด ซึ่งควรจะลาออกและกลับต่างจังหวัดไปตั้งนานแล้ว! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับภายใต้แสงดาวด้วยกันนะคะ - ละอองดาวเดือนเก้า