กอดกันในพายุ

"คุณจะให้รวิชญ์เขาเข้ามาปั่นหัวเราได้นานแค่ไหนกันคะ ธันวา?" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นในห้องทำงานส่วนตัวของเขา มือบางที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คหนาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอัดอั้นที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์หลังจากเอกสารสัญญาโครงการนั้นรั่วไหลออกไปสู่มือคู่แข่ง ธันวาที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ริมหน้าต่างบานสูง เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขามืดมนดั่งท้องฟ้ายามพายุตั้งเค้า มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกคนรักตั้งแง่ใส่ "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยริน... ผมพยายามปกป้องคุณจากการขุดคุ้ยเรื่องครอบครัวของคุณที่ไอ้รวิชญ์มันใช้เป็นเครื่องมือต่อรอง แล้วนี่คือสิ่งที่ผมได้รับงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะ "ปกป้อง? คุณเรียกการเก็บงำความลับแล้วปล่อยให้ฉันตกเป็นเป้าโจมตีว่าการปกป้องเหรอคะ?" เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต "ฉันต้องการความเชื่อใจ ไม่ใช่เกราะกำบังที่ฉันไม่เคยร้องขอ!" ธันวาพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง เขาดึงเธอกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาที่เธอมักจะหลงใหลในยามปกติ กลับกลายเป็นสิ่งที่กระตุ้นความสับสนในยามนี้ "ริน... มองตาผม" เขาสั่งเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยความเว้าวอน "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมจะยอมให้คนอย่างรวิชญ์มาพรากคุณไปได้? ต่อให้ต้องเสียโครงการนั้นไป หรือต้องพังบริษัทนี้ทิ้ง ผมก็ไม่สน... แต่ผมจะยอมเสียคุณไปไม่ได้เด็ดขาด" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบนั้น เธอเห็นความเหนื่อยล้า ความกังวล และความรักที่ท่วมท้นจนแทบจะทะลักออกมา เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ธันวาพยายามสื่อสารผ่านไออุ่นจากปลายนิ้วที่เขากุมข้อมือเธอไว้ "ถ้างั้น... บอกฉันมาค่ะ ว่าเอกสารนั่นไปอยู่ในมือเขาได้ยังไง" เธอกระซิบถาม เสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลง ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าใกล้จนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้ากันและกัน "มีคนในที่ทรยศผมริน เขาขโมยรหัสผ่านเครื่องของผมไปในวันที่ผมเผลอ ผมเพิ่งรู้ตัวเมื่อคืน และคนที่ผมเพ่งเล็ง... คือคนที่คุณไว้ใจที่สุดในแผนก" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพของเพื่อนร่วมงานที่เธอสนิทด้วยที่สุดผุดขึ้นมาในหัว ราวกับมีน้ำเย็นจัดราดลงกลางใจ "คุณหมายถึง... พลอย?" ธันวาไม่ตอบ แต่การกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนร่างของเธอแนบสนิทไปกับอกแกร่งคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามจากพายุภายนอกที่เริ่มโหมกระหน่ำ ทั้งคู่ต่างนิ่งงันอยู่ภายในอ้อมแขนนั้น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงความอบอุ่นที่ทำลายกำแพงแห่งความเข้าใจผิดลงทีละน้อย "อย่าร้องไห้นะครับ" เขาลูบผมเธอแผ่วเบา ขณะที่เธอซบหน้าลงกับอกเขา ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตราคาแพง "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน ไม่ว่าพายุข้างนอกจะแรงแค่ไหน ผมจะเป็นที่พักพิงให้คุณเอง" รินรดาหลับตาลง สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออาจจะวิ่งหนีความหวาดกลัวในวัยเด็กมากเกินไป จนลืมไปว่ามือของคนที่เธอมอบใจให้กำลังรอคอยให้เธอหยิบจับไว้อยู่เสมอ "ฉันขอโทษค่ะธันวา... ฉันแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งคุณต้องเลือกระหว่างความสำเร็จกับฉัน คุณจะ..." "ไม่มีวันครับ" ธันวาผละออกเล็กน้อยเพื่อเชยคางเธอขึ้น จุมพิตแผ่วเบาประทับลงที่หน้าผากอย่างถนอม ก่อนจะเลื่อนลงมาคลอเคลียที่ข้างแก้ม "สำหรับผม คุณสำคัญกว่าทุกอย่างในชีวิต" บรรยากาศที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงเหลือเพียงไออุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นบนโต๊ะทำงาน มันไม่ใช่สายเรียกเข้าทั่วไป แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนความปลอดภัยจากระบบกล้องวงจรปิดของห้องเอกสารลับ ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งจะผ่อนคลายกลับซีดเผือดลงในทันที ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพจากกล้องที่เพิ่งบันทึกได้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน "ริน... ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้" เขาสั่งเสียงเครียดจัดพลางดึงรินรดาไปข้างหลัง "ทำไมคะ? เกิดอะไรขึ้น?" "มันไม่ได้มาแค่คนเดียว..." ธันวากดล็อกประตูห้องทำงานแน่นหนาขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตูห้องของเขา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดของคนที่ควรจะอยู่ในเรือนจำ รินรดาหน้าถอดสีเมื่อได้ยินเสียงรวิชญ์ตะโกนผ่านหน้าประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่เต็มไปด้วยความแค้น "ธันวา... วันนี้ถึงเวลาที่แกต้องจ่ายหนี้คืนให้สาสมแล้ว!" ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบของหัวใจไปพร้อมกับรินรดาและธันวานะคะ