การเผชิญหน้าครั้งแรก

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาแบบแปลนที่ยังไม่สมบูรณ์ไปป่าวประกาศให้คนอื่นดูจะช่วยให้คุณชนะโครงการนี้ได้ คุณกำลังคิดผิดอย่างมหันต์เลยค่ะ คุณรวิชญ์” รินรดาวางปากกาเขียนแบบในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา เสียงกระทบกันของมันดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมส่วนตัวของไซต์งาน กลิ่นกาแฟคั่วบดที่เคยหอมกรุ่นกลับดูขมปร่าในความรู้สึกของเธอ สายตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ ขณะจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบตรงหน้า รวิชญ์หัวเราะหึในลำคอ เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชิดขอบโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขามันชวนให้รู้สึกอึดอัดมากกว่าจะน่าหลงใหล “ชนะ? ผมไม่ได้ต้องการแค่ชนะหรอกนะ รินรดา แต่ผมต้องการ ‘เห็น’ คุณพังลงต่อหน้าต่อตาต่างหาก” เขากระซิบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม “แบบแปลนนี้มันมีจุดบอด... จุดที่ถ้าสภาเมืองรู้เข้า โปรเจกต์ที่สถาปนิกสาวดาวรุ่งอย่างคุณอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาตลอดปี จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษที่ไม่มีใครต้องการ” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จากปมในอดีตเริ่มสั่นคลอนหัวใจ เธอเกลียดการถูกทอดทิ้ง และยิ่งเกลียดชังเมื่อมีคนมาทำลาย ‘บ้าน’ หรือความฝันที่เธอตั้งใจสร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง “มันไม่มีจุดบอดค่ะ” เธอโต้กลับอย่างมั่นคง พยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ถ้าคุณหมายถึงโครงสร้างส่วนฐานราก ฉันคำนวณมาเป็นอย่างดีแล้ว แต่ถ้าคุณหมายถึงความเห็นแก่ตัวของคุณ... นั่นแหละค่ะ คือจุดบอดเดียวที่คนทั้งวงการเขารู้กันดี” “ปากดีจังนะ” รวิชญ์เหยียดยิ้ม เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “ผมให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ถอนตัวจากโปรเจกต์นี้ซะ แล้วมาอยู่ฝั่งเดียวกับผม ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ ทั้งชื่อเสียง ทั้งเงินทอง หรือแม้แต่... การลบภาพความทรงจำแย่ๆ ในวัยเด็กที่คุณคอยวิ่งหนีมันมาตลอด” รินรดาชะงัก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ เขาไปรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร? คนที่สมควรจะรู้เรื่องนี้มีเพียงไม่กี่คนบนโลกเท่านั้น “คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเรื่องส่วนตัวของฉัน” รินรดาตวาด มือของเธอสั่นระริกแต่ยังคงกำแน่น “ออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย” “เรียกสิครับ” รวิชญ์ท้าทาย เขายกมือขึ้นปัดม้วนพิมพ์เขียวบนโต๊ะจนร่วงลงพื้น “แต่น่าเสียดายนะ ที่วันนี้ดูเหมือนคุณจะไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่อยู่ตรงนี้...” เขาส่งสัญญาณสายตาไปที่ประตูห้องประชุมที่แง้มอยู่ รินรดาใจหายวาบ เธอหันไปมองตามสายตาเขาก่อนจะพบกับร่างสูงคุ้นตาที่ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู ธันวา... เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ และเขาส่งสายตาแบบไหนมาให้เธอกันแน่? ความอบอุ่นที่เธอเคยได้รับจากเขากลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกเมื่อเห็นแววตาที่ยากจะอ่านออกของเขา ธันวาไม่ได้ก้าวเข้ามาช่วยเธออย่างที่เธอวาดหวัง แต่เขากลับก้าวเข้าไปหารวิชญ์ด้วยท่าทีสุขุมเกินกว่าปกติ “รวิชญ์... นายลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าที่นี่คือเขตความรับผิดชอบของฉัน” ธันวาพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลอย่างน่ากลัว สายตาคมกริบกวาดมองม้วนกระดาษที่ร่วงอยู่บนพื้นก่อนจะตวัดมามองรินรดา “และดูเหมือนว่าคุณรินรดาจะมีเรื่องที่ต้องอธิบายให้ผมฟังเกี่ยวกับ ‘ความลับ’ ที่คุณรวิชญ์พูดถึงด้วยนะ” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความไว้ใจที่เธอมีต่อธันวากำลังถูกทดสอบด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของศัตรู แสงดาวเดือนเก้าที่เคยส่องสว่างนำทางเธอในคืนที่มืดมิด ดูเหมือนจะเริ่มหม่นแสงลงอย่างไม่ทันตั้งตัว รินรดาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่หลุดลอย แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากแก้ต่าง คำพูดหนึ่งของธันวาก็หยุดทุกอย่างไว้ “ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณกำลังปกปิดบางอย่างไว้ รินรดา... แต่สิ่งที่ผมเพิ่งค้นพบในซองจดหมายฉบับนี้ มันอาจจะทำให้ทุกอย่างที่เราร่วมสร้างกันมา จบสิ้นลงในค่ำคืนนี้” ธันวาหยิบซองสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท วางมันลงบนโต๊ะต่อหน้ารินรดาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความลังเลในดวงตาของชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบคนนี้ รินรดาค่อยๆ เปิดซองออก มือของเธอสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ และเมื่อเห็นภาพถ่ายใบเก่าที่อยู่ภายใน หัวใจของเธอก็เหมือนจะหยุดเต้นไปในวินาทีนั้น... มันไม่ใช่ภาพถ่ายโครงการ แต่เป็นภาพของเธอในวัยเด็กที่กำลังยืนอยู่ข้างใครบางคนที่เธอภาวนาว่าจะไม่มีวันได้พบเจออีกตลอดกาล ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมหัวใจไปพร้อมกับรินรดานะคะ ละอองดาวเดือนเก้าจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ