อ้อมกอดในวันเหนื่อยล้า

“คุณทำอะไรลงไปริน… บอกฉันสิว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ราวกับสายลมที่ถูกบีบคั้นจนขาดห้วง ภาพในมือของเธอยังคงเป็นภาพถ่ายใบเดิมที่ขอบกระดาษเริ่มเปื่อยยุ่ย ตามกาลเวลาที่ผ่านพ้นมานานนับสิบปี เงาของใครบางคนที่ยืนเคียงข้างเธอในภาพนั้นราวกับปีศาจที่กลับมาทวงถามคำสาปแช่งจากอดีต เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวพยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้วางรูปใบนั้นลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน ทว่าทุกสัมผัสกลับหนักอึ้งราวกับมีโซ่ตรวนพันธนาการไว้ “ริน… มองหน้าผม” เสียงทุ้มกังวานที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่วางลงบนไหล่บาง ธันวาไม่ได้ถามซ้ำ เขาเพียงแค่ประคองเธอไว้อย่างมั่นคง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านแบบผู้ชายที่คุ้นเคยกับความเนี้ยบกริบของเขา ช่วยดึงสติของรินรดาให้กลับมาอยู่ในร่างอีกครั้ง แต่ความเย็นเยียบที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วไปถึงหัวใจยังคงไม่จางหาย “มันเป็นไปไม่ได้…” รินรดากระซิบ น้ำตาเม็ดใสเอ่อล้นคลอหน่วยตา “คนคนนี้ตายไปแล้ว ธันวา เขาตายไปตั้งแต่เหตุการณ์ไฟไหม้คืนนั้น ทำไม… ทำไมภาพนี้ถึงมาอยู่ในแฟ้มโครงการของรวิชญ์ได้” ธันวาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาคมกริบที่มักจะเต็มไปด้วยความสุขุมบัดนี้ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้เร่งรัดให้เธอตอบ แต่เขาเลือกที่จะดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดที่กว้างใหญ่ อ้อมกอดที่ดูเหมือนจะเป็นที่พักพิงเพียงแห่งเดียวในโลกที่กำลังหมุนคว้างนี้ “ฟังผมนะริน… ไม่ว่าอดีตจะทิ้งรอยแผลไว้ลึกแค่ไหน แต่มันไม่มีวันทำร้ายคุณได้อีกแล้วในตอนนี้” เสียงของเขาต่ำและนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบข้างหูในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ “รวิชญ์อาจจะคิดว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าด้วยรูปใบนี้ แต่เขาลืมไปอย่างหนึ่ง… ลืมไปว่าที่ตรงนี้มีผมอยู่ด้วย” รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมเจือจางของธันวาทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม เธอไม่ได้ต้องการความเก่งกาจของนักธุรกิจหนุ่มที่ใครๆ ต่างยำเกรง ในวินาทีนี้ เธอเพียงต้องการความอบอุ่นที่ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากอดีตที่หวนคืนมา “ฉันกลัว…” เธอสารภาพเสียงอู้อี้ “เขากำลังเล่นเกมที่ฉันไม่รู้กฎกติกา เขาใช้ทุกอย่างแม้กระทั่งภาพความทรงจำที่ฉันพยายามลบมันทิ้งไปตลอดชีวิต” ธันวากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่แสดงถึงความห่วงใยและปกป้องอย่างสุดหัวใจ “เกมนี้ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวหรอกริน และต่อจากนี้ไป ทุกย่างก้าวของคุณ จะมีผมยืนเคียงข้างเสมอ” เขาลดตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ใช้สายตาคมกล้าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจส่งผ่านไปยังเธอ “บอกผมสิ… คุณเชื่อใจผมไหม” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของธันวาที่สะท้อนอยู่ในตาของเธอมีความมุ่งมั่นและจริงใจเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลง เธอพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นที่ริมฝีปากของเขา ซึ่งประทับลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการยืนยันคำสัญญาที่หนักแน่นยิ่งกว่าถ้อยคำใด ทว่า ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานเพื่อสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้กับหัวใจของทั้งสอง เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเป็นจังหวะหนักๆ ก็ทำลายบรรยากาศที่แสนอ่อนโยนลงโดยฉับพลัน “ขอโทษที่รบกวนครับคุณธันวา…” เสียงลูกน้องคนสนิทของธันวาดังลอดเข้ามา ก่อนที่ประตูจะเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต “รวิชญ์เพิ่งส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ทางนิติกรครับ… เขาบอกว่านี่คือ 'ของขวัญ' สำหรับคุณรินรดา” ธันวาขมวดคิ้ว มือที่กอดรินรดาอยู่คลายออกเล็กน้อย เขารับซองจดหมายสีขาวสะอาดจากมือลูกน้องมาเปิดอ่านด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อสายตาไล่เรียงอ่านข้อความเพียงไม่กี่บรรทัดในนั้น ดวงตาคมกริบของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายดุดันที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “มันเขียนว่าอะไรคะ?” รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นกว่าเดิมเมื่อเห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ธันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นจดหมายให้เธอเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ สั้นๆ ว่า: *‘ยินดีด้วยกับความลับที่ถูกเปิดเผย หวังว่าของขวัญจากคนตายจะทำให้คืนนี้ของคุณนอนหลับฝันดีนะครับ... รินรดา’* ไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนรูปภาพที่ถูกส่งตรงมาจากเบอร์ปริศนา เป็นภาพของรินรดาที่กำลังยืนอยู่ในอ้อมกอดของธันวาเมื่อครู่นี้... *ภาพที่ถ่ายจากมุมที่ไม่มีใครมองเห็น ในห้องนี้* “เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนริน…” ธันวากัดฟันกรอดพลางกวาดสายตาไปรอบห้องที่มืดมิด “มีคนอยู่ในห้องนี้กับเราตั้งแต่แรกแล้ว” ละอองดาวเดือนเก้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและเอาใจช่วยรินรดากับบททดสอบครั้งใหม่นี้ไปพร้อมกันนะคะ