ร่วมมือกันสู้

“เอกสารทั้งหมดนี้... มันหมายความว่ารวิชญ์กำลังเตรียมจะขายข้อมูลโครงสร้างโครงการให้บริษัทคู่แข่งในต่างประเทศรึเปล่าคะ?” เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่เธอกดนิ้วลงบนหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงผังการโอนถ่ายข้อมูลที่ผิดปกติ ร่างบางนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มในห้องทำงานส่วนตัวของธันวา แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของหญิงสาว ธันวาที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ไม่ไกลขยับกายเข้ามาใกล้ เขาถอดสูทตัวนอกพาดไว้กับเก้าอี้ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก ดวงตาคมคายคู่นั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนดั่งเช่นเวลาอยู่กับเธอตามลำพัง แต่มันกลับวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นเยียบที่หาได้ยาก “ไม่ใช่แค่กำลังเตรียมหรอกครับริน... เขาทำไปแล้วครึ่งหนึ่ง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่น “มันคือการวางหมากเพื่อบีบให้บริษัทเราล้มละลายภายในสามเดือนถ้าโครงการนี้ไม่สำเร็จ รวิชญ์ไม่ได้ต้องการแค่ชนะการประมูล เขาต้องการทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างมา” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอวูบไหวด้วยความกังวล “ถ้าเราแจ้งความตอนนี้ หลักฐานยังไม่แน่นพอ รวิชญ์ฉลาดเกินกว่าจะทิ้งรอยนิ้วมือไว้ เขาโยนความผิดให้ทีมออกแบบของฉันได้ทุกเมื่อ” “เพราะแบบนั้นไงครับ เราถึงต้อง ‘ร่วมมือกัน’ อย่างเงียบที่สุด” ธันวาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ จากตัวเขาช่วยปลอบประโลมความตื่นตระหนกในใจของรินรดาได้ดีอย่างประหลาด เขายื่นมือมาแตะหลังมือของเธอเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังแฟ้มเอกสารอีกชุดที่เขากางออกมาบนโต๊ะ “รินต้องเป็นคนทำให้เขาตายใจ” ธันวาเอ่ยน้ำเสียงต่ำพร่า “แกล้งทำเป็นว่ารินไม่รู้เรื่องอะไรเลย และส่งแบบร่างที่ปรับแก้แล้วเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์กลางตามปกติ” “แล้วคุณจะทำอะไรคะ?” รินรดาถามพลางขมวดคิ้ว “ผมจะติดตั้ง ‘กับดัก’ ไว้ในแบบร่างเหล่านั้น” ธันวายิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ “โค้ดลับที่ซ่อนอยู่ในเลเยอร์ของแบบโครงสร้าง หากใครก็ตามที่พยายามดึงข้อมูลออกไปนอกระบบ มันจะกลายเป็นการส่งสัญญาณเตือนเข้าสู่ระบบส่วนตัวของผมโดยตรง พร้อมกับข้อมูลที่ถูกบิดเบือนที่จะทำให้รวิชญ์ต้องเสียหน้าต่อหน้าคณะกรรมการโครงการในวันเปิดตัว” รินรดาอึ้งไปครู่หนึ่ง ความฉลาดและเล่ห์เหลี่ยมในการบริหารงานของชายหนุ่มข้างกายคนนี้ช่างน่าเกรงขาม “คุณธันวา... คุณเตรียมตัวไว้ขนาดนี้เลยหรือคะ?” “เพื่อปกป้องสิ่งที่ผมรัก... ผมทำได้มากกว่านี้อีกริน” ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา “รินแค่ต้องไว้ใจผม แล้วทำหน้าที่ของสถาปนิกที่เก่งที่สุดให้เขาทึ่ง ส่วนงานสกปรกพวกนี้... ให้ผมจัดการเองนะคะ” ความใกล้ชิดทำให้หัวใจของรินรดาเต้นรัว มือของเขาที่กุมมือเธออยู่นั้นช่างอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความมั่นคง เธอรู้ดีว่านี่คือเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ และอาจหมายถึงความสัมพันธ์ที่เธอกับเขากำลังก่อร่างสร้างขึ้นมาด้วย “ฉันจะทำค่ะ” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันจะเล่นละครบทนี้ให้เนียนที่สุด เพื่อที่เราจะได้ก้าวข้ามผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” ธันวามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว เขาเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธอออกอย่างอ่อนโยน สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความเย้ายวนจนรินรดาต้องก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอาย “ขอบคุณครับคนเก่ง” เขาพึมพำ “คืนนี้... พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ พรุ่งนี้ศึกหนักของเราจะเริ่มขึ้นแล้ว” หลังจากรินรดาขอตัวกลับห้องพักของเธอ ธันวาก็กลับมานั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพียงลำพัง เขากำลังจะกดส่งคำสั่งสุดท้ายเพื่อยืนยันกับดักในระบบ ทว่าเสียงเตือนจากซอฟต์แวร์รักษาความปลอดภัยส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอแสดงผลการเข้าถึงจากหมายเลขไอพีที่ไม่คุ้นเคย แต่มันกลับพุ่งตรงเข้ามายังแฟ้มข้อมูลลับที่สุดของเขา—แฟ้มที่เกี่ยวกับปมในอดีตเรื่องสถานสงเคราะห์ที่รินรดาเคยอาศัยอยู่ ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอราวกับคำขู่ *‘ถ้าอยากให้ความลับเรื่องต้นกำเนิดของรินรดายังคงเป็นความลับ ก็ถอนตัวจากโครงการนี้ซะ ธันวา... ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้เช้า รูปถ่ายใบนั้นจะไปวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอทันที’* มือที่วางบนแป้นพิมพ์ของธันวาสั่นระริก นี่ไม่ใช่การกระทำของรวิชญ์ แต่มันคือฝีมือของคนใกล้ตัว... คนที่รู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร และคนคนนั้นกำลังรอคอยคำตอบจากเขาผ่านหน้าจอสีดำมืดนี้! หวังว่าหัวใจของรี้ดทุกท่านจะยังคงเต้นแรงและติดตามบทสรุปของความรักที่ต้องเดิมพันด้วยความลับครั้งนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ ละอองดาวเดือนเก้า