ความใกล้ชิดในการทำงาน

“เลิกพยายามหาคำตอบจากหน้าจอที่ไม่มีชีวิตนั่นเสียที ธันวา... ถ้าคุณยังไม่หยุดมองหาศัตรูในเงามืด ผมเกรงว่าโปรเจกต์ที่เราทุ่มเทกันมาจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษกองโตในตอนเช้า” เสียงหวานแต่เยียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของทั้งคู่ มือเรียวบางของสถาปนิกสาววางทาบลงบนหลังมือของชายหนุ่มที่กำลังสั่นระริกอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ธันวาชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนและแพรวพราวด้วยเสน่ห์ยามนี้กลับฉายแววสับสนและระแวดระวัง เขาค่อยๆ หันมาสบตาเธอ แสงสะท้อนจากจอมอนิเตอร์ทำให้ใบหน้าของเขาดูหม่นหมองกว่าปกติ “คุณก็รู้ริน... ว่ารวิชญ์มันไม่ได้ทำเรื่องนี้คนเดียว” ธันวาเอ่ยเสียงแหบพร่า “ข้อความที่ส่งมานี่ มันใช้รหัสลับที่มีเพียงคนในโปรเจกต์เท่านั้นที่รู้ มันหมายความว่า ‘คนใกล้ตัว’ ของเรากำลังขายข้อมูลให้มัน และถ้าผมไม่หาให้เจอว่าใคร... เราก็เหมือนคนตาบอดที่กำลังเดินบนปากเหว” รินรดาถอนหายใจยาว เธอปล่อยมือจากเขาแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างกาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิจากน้ำหอมของเธอช่วยปลอบประโลมบรรยากาศที่ตึงเครียดได้เพียงชั่วครู่ รินรดารู้ดีว่าปมในใจที่เขามีต่อการถูกทรยศนั้นหนักหนาเพียงใด แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งหวาดระแวง “ถ้าเรายังไม่เสร็จงานนี้ ต่อให้หาตัวหนอนบ่อนไส้เจอตอนนี้ เราก็ไม่มีอะไรเหลือให้มันแย่งชิงแล้วค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับเลื่อนไฟล์แบบร่างขึ้นมาบนจอ “มาค่ะ... ปรับแก้โครงสร้างช่วงที่สามอีกนิด ถ้าเราทำตรงนี้ให้ไร้ช่องโหว่ รวิชญ์ก็ไม่มีทางใช้ช่องว่างทางกฎหมายมาโจมตีเราได้อีก” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงพิมพ์ดีดที่ดังก้องเป็นระยะ ธันวาขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นจนไหล่กว้างสัมผัสกับไหล่บาง ความใกล้ชิดในยามวิกาลนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกเย้ายวนเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกของการร่วมชะตากรรม ความร้อนผ่าวจากร่างกายของอีกฝ่ายทำให้ธันวารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เขามองดูรินรดาที่กำลังใช้ความพยายามอย่างหนักในการตรวจสอบรายละเอียดของแบบ สถาปนิกสาวผู้เข้มแข็งคนนี้ คือคนที่เขาเลือกจะฝากชีวิตและหัวใจไว้ เธอทุ่มเทจนลืมเหนื่อย แม้ใบหน้าจะดูอ่อนล้าแต่ดวงตาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น “ริน... ถ้าเรื่องนี้จบลง ถ้าเราผ่านมันไปได้” ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ มือของเขายื่นไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา “ผมอยากให้คุณไปพักผ่อนสักพัก ไปที่ที่ไม่มีรวิชญ์ ไม่มีเรื่องธุรกิจ... มีแค่เราสองคน” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยแข็งแกร่งเต้นผิดจังหวะ เธอหันมาสบตาเขา แววตาของธันวาในขณะนี้ช่างอบอุ่นและเว้าวอน มันเป็นความอบอุ่นที่ชวนให้คนอย่างเธออยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วพิงพักลงบนบ่ากว้างนั้นเสียเดี๋ยวนี้ “ค่ะ... ฉันจะรอวันนั้น” รินรดาตอบเสียงแผ่ว ความอ่อนไหวที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมเริ่มสั่นคลอน ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจดจ่ออยู่กับการรวมไฟล์งานชิ้นสุดท้ายเพื่อส่งสำรองข้อมูล จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของธันวาก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งสามเครื่อง สัญญาณไฟในห้องทำงานกระพริบสองสามครั้งก่อนจะดับมืดสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องจมอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวจากหน้าต่างบานใหญ่ส่องเข้ามา “ไฟดับ?” ธันวาพึมพำพร้อมกับลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ เขารีบก้าวไปที่ประตูห้องทำงานแต่พบว่ามันถูกล็อกตายจากด้านนอก “ธันวา... ประตูล็อก” รินรดาลุกขึ้นตามด้วยความตกใจ เสียงเคาะประตูจากภายนอกดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่ดูน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่ตึกหรือพนักงานรักษาความปลอดภัย ท่ามกลางความมืดมิด เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นสั่นสะเทือนบนโต๊ะทำงานที่สว่างวาบขึ้นด้วยแสงจากหน้าจอที่เปิดค้างไว้ เขารีบคว้าขึ้นมาดูและใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันทีที่เห็นข้อความแจ้งเตือนใหม่ นั่นไม่ใช่ข้อความจากรวิชญ์ แต่มันเป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในห้องนี้... ภาพที่เพิ่งถ่ายได้เมื่อหนึ่งนาทีที่ผ่านมา ในภาพนั้นมีเขากับรินรดานั่งอยู่ใกล้กัน แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ ‘เงาร่างของใครบางคน’ ที่ยืนอยู่อย่างเงียบเชียบหลังม่านหนาทึบในมุมห้องที่พวกเขาเพิ่งมองผ่านไปเมื่อครู่! ธันวาค่อยๆ หันกลับไปมองยังมุมมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังเหยียบลงบนพื้นไม้ดังก้องขึ้นในความเงียบ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูของใครคนหนึ่งจะเอ่ยขึ้นจากความมืดว่า “ทำงานหนักกันจริงๆ นะครับ... แต่เสียดายที่งานชิ้นนี้ จะไม่มีวันได้ไปถึงมือผู้รับ” ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครของเรามาถึงบทนี้นะคะ