บททดสอบหัวใจ

“ถอยห่างออกมาซะริน... นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือสิ่งเดียวที่ผมจะปกป้องคุณได้ในตอนนี้” เสียงของธันวาทุ้มต่ำ ทว่าสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น เขาไม่ได้หันมามองใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง เพียงแค่มองผ่านหน้าต่างกระจกใสของห้องทำงานที่มองลงไปเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ยามค่ำคืน มือหนาข้างหนึ่งกุมกระชับแฟ้มเอกสารลับไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดาชะงักกึก ความเงียบในห้องทำงานกว้างขวางนั้นบีบคั้นราวกับอากาศกำลังจะหมดไป เธอค่อยๆ ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหาแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เธอไว้ใจที่สุด กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ที่คุ้นเคยกลับดูเย็นชาขึ้นถนัดตา “คุณกำลังจะบอกว่า... โครงการนี้สำคัญกว่าความเชื่อใจที่เรามีให้กันเหรอคะ?” รินรดาถามเสียงเบา หากทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน เธอไม่ใช่คนอ่อนแอที่ต้องให้ใครมาปกป้องตลอดเวลา แต่สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือการถูกผลักออกไปในเวลาที่พายุใหญ่กำลังจะมาถึง ธันวาหมุนตัวกลับมาทันที ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง “ริน คุณไม่เข้าใจ รวิชญ์ไม่ได้แค่ต้องการโครงการนี้ เขากำลังจ้องจะทำลายทุกอย่างที่เป็นคุณ ถ้าคุณยังอยู่ใกล้ผมในตอนนี้ คุณจะเป็นเป้าหมายแรกที่เขาจะใช้บีบให้ผมยอมจำนน!” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว รินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา มือหนาเอื้อมมาประคองใบหน้าเนียนใสของเธอไว้อย่างแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้แก้มของเธอซ้ำๆ ราวกับจะจดจำสัมผัสนี้ไว้ให้ลึกสุดหัวใจ “ความปลอดภัยของคุณ... คือความรับผิดชอบเดียวที่ผมยอมให้พังทลายไม่ได้” เขาพึมพำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจรดหน้าผากของเขาเข้ากับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความโหยหาและหน้าที่ที่ต้องแบกรับตีรวนอยู่ในความรู้สึก “ฉันเคยถูกทิ้งมาแล้วครั้งหนึ่งธันวา...” รินรดาหลับตาลง หยดน้ำตาอุ่นๆ ไหลรินออกมา “การต้องอยู่โดยไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน ปลอดภัยหรือเปล่า... มันทรมานกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูตรงหน้าเสียอีกนะคะ” ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น เขาอยากจะรั้งเธอไว้ในอ้อมกอดนี้ตลอดกาล แต่เงาของรวิชญ์ที่ซุ่มรอจังหวะอยู่ในความมืดนั้นคอยเตือนสติเขาอยู่ตลอดเวลา รวิชญ์รู้จุดอ่อนของเขาดีเกินไป และจุดอ่อนนั้นก็คือผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจคนนี้ “เชื่อใจผมนะ” เขาเปลี่ยนจากจุมพิตที่หน้าผากมาเป็นการโอบกอดเธอไว้แนบอก รินรดาสะอื้นเบาๆ ในอ้อมกอดนั้น เธอรู้ดีว่านี่คือการตัดสินใจที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับทั้งคู่ การห่างกันชั่วคราวครั้งนี้ไม่ใช่การเลิกรา แต่คือสงครามเย็นที่พวกเขาต้องเดิมพันด้วยความรัก “พรุ่งนี้เช้าจะมีรถมารับคุณไปที่พักแห่งใหม่ ข้อมูลที่นั่นเป็นความลับสุดยอด ไม่มีใครรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน แม้แต่คนสนิทของผมเอง” ธันวากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ต้องทำเช่นนี้ “เราจะไม่ได้ติดต่อกันจนกว่าผมจะจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้น... สัญญาได้ไหมว่าคุณจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด?” รินรดาผละออกจากอ้อมกอดเขา เธอเงยหน้ามองนัยน์ตาคู่นั้นที่เคยอ่อนโยนแต่วันนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและโศกเศร้า “ฉันสัญญาค่ะ... แต่คุณเองก็ต้องสัญญานะคะว่าคุณจะกลับมาหาฉัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม” ธันวายิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา เขาไม่ได้ให้คำสัญญาด้วยคำพูด แต่เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบหนักแน่นและเร่าร้อนลงบนริมฝีปากของเธอ จูบที่เปี่ยมไปด้วยคำบอกรัก คำขอโทษ และการจากลาชั่วคราว รสสัมผัสของความหอมหวานและขมขื่นปนเปกันจนรินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง วินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรัวและหนักแน่น ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต รวิชญ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้า ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นว่านั่นคือแผนผังโครงการลับที่เธอทำหายไปเมื่อวานนี้ “ขอโทษที่ขัดจังหวะฉากเลิฟซีนที่น่าประทับใจนะธันวา...” รวิชญ์กวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการร้าย “แต่ดูเหมือนว่าคนของคุณจะทำอะไรบางอย่างที่ผิดพลาดครั้งใหญ่... หรือจะให้ผมบอกดีว่าคนที่คุณเชื่อใจที่สุดน่ะ จริงๆ แล้วแอบส่งข้อมูลนี้ให้ผมตั้งแต่เมื่อไหร่?” ธันวาชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขาหันกลับไปมองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความรักกลายเป็นความสับสนสุดขีด ในขณะที่รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า... มีใครบางคนกำลังป้ายสีเธออย่างเลือดเย็นที่สุด! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยความรักของธันวากับรินรดาทุกท่านนะคะ!