การคัดกรอง

"วางมันลงเสียเถอะครับ ก่อนที่นิ้วของคุณจะเผลอเหนี่ยวไกไปพร้อมกับอนาคตที่เหลืออยู่" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ กระบอกปืนเหล็กเย็นเยียบจ่อชิดที่อกซ้าย กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างและกลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าๆ คละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทว่าสายตาของศิลากลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ปลายกระบอกปืนนั้น หากแต่มองลึกเข้าไปในดวงตาของ 'วิชัย' มือขวาที่เขาเคยไว้ใจที่สุด วิชัยแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแห้งผากและแฝงไปด้วยความสมเพช "อนาคตงั้นหรือศิลา? นายเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเกมนี้ไม่มีใครจบสวยหรอก นฤทธิ์น่ะเป็นแค่ตัวหมากตัวเล็กๆ ที่ถูกทิ้งไว้เพื่อล่อให้นายตายใจ แต่นายก็น่าประทับใจนะที่สืบมาถึงจุดนี้ได้" ศิลาไม่ขยับกายแม้แต่นิด เขารู้ดีว่าหากเขาหวั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัวจะดับวูบลงตรงนี้ เขาสังเกตเห็นนิ้วชี้ของวิชัยที่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความลังเลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเกลียดชัง "นอกจากนฤทธิ์แล้ว ยังมีใครอีก?" ศิลาถามพลางขยับตัวเข้าหาปลายกระบอกปืนอีกนิด เป็นการท้าทายที่ทำเอาวิชัยชะงัก "ไม่ต้องตอบด้วยคำพูดก็ได้ ผมแค่ต้องการรู้ว่าใครเป็นคนส่งคุณมา... คนที่อยู่เบื้องหลังเงาจันทราที่คอยบงการชีวิตคนอื่นให้กลายเป็นหมากบนกระดาน" "นายไม่มีวันได้รู้หรอก" วิชัยขบกรามแน่น "เพราะวันนี้ นายจะเป็นแค่เหยื่อรายถัดไปในรายงานข่าวอาชญากรรมที่รินรดาจะต้องเขียนด้วยน้ำตา" ชื่อของรินรดาทำให้หัวใจของศิลาเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง แต่นั่นกลับกลายเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัวกว่าเดิม เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องเกิดขึ้น เขาได้เตรียมการ 'คัดกรอง' ไว้ตั้งแต่วินาทีที่เขาเริ่มระแคะระคายเรื่องหนอนบ่อนไส้ในกลุ่ม "คุณคิดว่าผมไม่รู้จริงๆ หรือวิชัย?" ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก "ว่าทำไมรินรดาถึงไม่ยอมตามมาที่นี่... เธอไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว และที่สำคัญ เธอไม่ได้ไปคนเดียว แต่เธอกำลังถือหลักฐานที่ผมให้เธอไว้ไปส่งให้คนที่ใหญ่กว่าคุณและคนที่บงการคุณอยู่" สีหน้าของวิชัยเปลี่ยนไปทันที ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เขากวาดสายตามองไปรอบโกดังด้วยความตระหนก "โกหก! นายไม่มีทางทำแบบนั้น นายไม่มีทางไว้ใจใครได้ขนาดนั้น!" "นั่นคือจุดที่ต่างกันครับวิชัย" ศิลาลดตัวต่ำลงในจังหวะที่วิชัยกำลังไขว้เขว "ผมอาจจะเป็นคนไม่ไว้ใจใคร แต่นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่ได้มีแค่รินรดาเพียงคนเดียวที่เป็นหมากในเกมนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากรอบทิศทาง แสงไฟสปอร์ตไลท์จากรถกระบะสามคันที่ซุ่มอยู่นอกโกดังสาดส่องเข้ามาพร้อมกันจนวิชัยต้องหรี่ตาลง ศิลาอาศัยจังหวะนั้นปัดกระบอกปืนออกจากอกและคว้าข้อมือวิชัยไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะบิดจนร่างนั้นทรุดลงกับพื้น "ดูเหมือนการคัดกรองครั้งนี้จะพบของดีเข้าให้แล้ว" ศิลาพึมพำขณะกดตัววิชัยไว้กับพื้น "บอกมาว่าใครสั่งให้คุณทำแบบนี้ และทำไมถึงต้องเป็นผม" วิชัยหัวเราะร่าทั้งที่ใบหน้าถูกกดแนบกับพื้นดิน "นายมันซื่อบื้อเกินไปศิลา... นายคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมก้มหัวให้ใครถ้าคนคนนั้นไม่ใช่คนที่มีอำนาจเหนือชีวิตของนาย?" ศิลาหยุดชะงัก เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังเสาคอนกรีต ร่างนั้นสูงโปร่งและสวมชุดโค้ทสีเข้ม ใบหน้าซีกหนึ่งถูกบดบังด้วยความมืดมิด แต่รอยยิ้มที่เผยออกมานั้นช่างคุ้นตาจนน่าขนลุก "พอได้แล้ววิชัย" เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจ "ศิลา... เราเจอกันเสียทีนะ หลานชายผู้มีความแค้นเต็มอก" ศิลาเบิกตากว้าง ความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามลบเลือนถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซัดฝั่ง ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ คือคนที่เขาควรจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน คนที่ครอบครัวของเขาเคยเรียกว่า 'ครอบครัว' "ท่านลุง... นี่มันหมายความว่าอย่างไร" ศิลาเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นคำ ชายผู้นั้นขยับยิ้มเย็นพลางหยิบกระบอกปืนที่ตกอยู่ขึ้นมา "ไม่ใช่เรื่องของการเมืองหรือเงินทองหรอกศิลา แต่มันคือเรื่องของการล้างบาป... บาปที่ครอบครัวนายก่อไว้เมื่อหลายปีก่อน และวันนี้ ถึงเวลาที่ 'เงาจันทรา' จะต้องกลับมาทวงคืนความถูกต้องเสียที" ชายลึกลับยกปืนขึ้นจ่อมาที่ศิลาอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่ดูเหมือนจุดจบของศิลามาถึง ร่างของรินรดาก็ปรากฏขึ้นที่ช่องหน้าต่างด้านบนพร้อมกับเสียงกระชากไกปืนที่ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ศิลา แต่กลับไปที่แผงควบคุมระบบไฟฟ้าของโกดังทันที! ไฟทุกดวงดับวูบลงสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ แต่ก่อนที่แสงสุดท้ายจะดับลง ศิลากลับเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น... รอยสักรูปจันทร์เสี้ยวที่ข้อมือของชายผู้นั้น ไม่ใช่รอยสักของศัตรู แต่มันคือตราประจำตัวที่เขามอบให้กับผู้มีพระคุณคนแรกของชีวิตก่อนที่เขาจะหายสาบสูญไป ศิลาพุ่งตัวเข้าหาความมืดมิดนั้นทันที ท่ามกลางเสียงกระสุนที่ดังขึ้นนัดแรก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมชีวิตของศิลามาจนถึงจุดพลิกผันนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ