ความจริงเบื้องหลังหน้ากาก

“วางปืนลงเสีย ศิลา... ความโกรธแค้นทำให้ดวงตาของนายพร่ามัว จนมองไม่เห็นความจริงที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วนะ” น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของคลังสินค้าเก่าที่กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ศิลาไม่ได้ขยับกระบอกปืนออกจากเป้าหมาย มือของเขาที่กุมด้ามปืนสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสั่นสะท้านที่พุ่งพล่านจากหัวใจที่กำลังแตกสลาย เบื้องหน้าของเขาคือ 'คุณอาทิตย์' ชายวัยกลางคนที่เปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทรเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่หลังจากครอบครัวของศิลาถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมเมื่อสิบปีก่อน ชายผู้สอนให้เขารู้จักการใช้ปืน สอนให้เขารู้จักการเอาตัวรอด และเป็นคนเดียวที่ศิลาไว้ใจให้ดูไฟล์ลับที่เขาเสี่ยงชีวิตไปแย่งชิงมา “ความจริงเหรอครับ?” ศิลาแค่นยิ้ม เสียงของเขาก้องกังวานในความมืด “คนที่ผมไว้ใจที่สุด เป็นคนเดียวที่รู้ว่าผมกำลังจะเข้าใกล้ไอ้ฆาตกรนั่นมากแค่ไหน แล้ววันนี้… คุณอาอยู่ที่นี่ ท่ามกลางซากปรักหักพังของรังโจรที่ผมกำลังตามล่า นี่คือความบังเอิญหรือคำสั่งเสียกันแน่ครับ?” อาทิตย์ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยอ่อนโยนและสุขุมบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความเย็นชาที่ศิลาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาค่อยๆ วางบุหรี่ลงกับพื้นรองเท้าแล้วบดขยี้มันอย่างช้าๆ ราวกับกำลังทำลายชีวิตใครบางคน “เด็กน้อยที่ขี้สงสัยเสมอมา... ก็น่ารักดี” อาทิตย์ยืดตัวตรงขึ้น ความสูงและความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก “นายอยากรู้ใช่ไหมว่าใครฆ่าพ่อแม่นาย? นายอยากรู้ไหมว่าทำไมปืนกระบอกนั้นถึงไปอยู่ในมือของคนในกลุ่มอิทธิพลมืด?” รินรดาที่หลบอยู่หลังเสาคอนกรีตไม่ไกลนัก พยายามกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอถือกล้องในมือแน่น นิ้วของเธอกำลังสั่นจนเกือบจะกดชัตเตอร์ไม่ลง นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เธอเคยคิด แต่มันคือกับดัก... กับดักที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยทำข่าวมา “ไม่ต้องมาพูดจาสวยหรู” ศิลาคำราม ลั่นไกปืนเตรียมไว้เพียงนิ้วเดียว “บอกผมมาว่าคุณทำทำไม!” “เพราะพ่อของนายมันฉลาดเกินไปไงล่ะ” อาทิตย์ก้าวเดินเข้ามาหาศิลาอย่างไม่เกรงกลัวกระบอกปืน “เขารู้มากเกินไป รู้เรื่องเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงถึงตัวฉัน... นายรู้ไหมศิลา ความผิดพลาดเดียวของพ่อแม่นายคือการเชื่อใจ 'พี่ชาย' ของตัวเองมากกว่ากฎหมาย” คำว่า 'พี่ชาย' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของศิลา ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ความทรงจำเกี่ยวกับอาทิตย์ที่เคยแสนดีค่อยๆ บิดเบี้ยวกลายเป็นภาพของปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ใต้คราบนักบุญ “คุณ… คุณมันคนทรยศ” ศิลาเค้นเสียงออกมาจากลำคอ “ไม่ใช่ทรยศ” อาทิตย์หยุดยืนตรงหน้าศิลา ห่างเพียงปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่หน้าผากของตน “เขาเรียกว่า 'การรักษาอำนาจ' และนาย… ศิลา นายก็คือนกต่อที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมีมาตลอดสิบปี นายทำหน้าที่หาความจริงให้ฉัน ตัดกวาดศัตรูให้ฉัน และวันนี้... นายก็ทำงานชิ้นสุดท้ายเสร็จแล้ว” ศิลาสูดหายใจลึก เขาจำได้ว่ารินรดาอยู่ใกล้ๆ เขาต้องทำให้แน่ใจว่าเธอจะรอด แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหันไปทางที่รินรดาซ่อนตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นรอบทิศทาง แสงเลเซอร์สีแดงหลายจุดพุ่งเข้าจับที่ร่างของศิลาและรินรดา “คุณอาทิตย์ครับ” ศิลาพูดเบาๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความตาย “ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นแค่นกต่อ คุณคงประเมินค่าของ 'ความแค้น' ต่ำไปหน่อย” ทันใดนั้น ศิลาไม่ได้เล็งปืนไปที่อาทิตย์ แต่เขากลับยิงไปที่ถังแก๊สขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือหัวของอาทิตย์จนระเบิดออก แรงอัดมหาศาลทำให้คลังสินค้าสั่นสะเทือน อาทิตย์กระเด็นออกไปตามแรงระเบิด ศิลาอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวไปหารินรดาที่กำลังตกใจจนทำอะไรไม่ถูก “วิ่ง!” ศิลาตะโกน สองมือคว้าแขนหญิงสาวออกวิ่งสุดชีวิตผ่านกลุ่มควันและเสียงกระสุนที่ตามหลังมาดั่งห่าฝน พวกเขาฝ่าออกไปจนถึงทางออกฉุกเฉิน แต่เมื่อศิลาผลักประตูออกไปสู่ความมืดด้านนอก เขากลับต้องหยุดชะงัก ร่างของชายชุดดำนับสิบยืนรออยู่แล้ว โดยมีบุคคลที่เขาไม่คาดคิดยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น คนคนนั้นคือ 'สารวัตรเมฆา' เพื่อนสนิทที่สุดในกรมตำรวจของศิลา ผู้ที่เป็นคนให้ข้อมูลเขาทุกอย่างในการตามล่าฆาตกรตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมฆายกปืนขึ้นจ่อมาที่หัวของศิลาพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพช “ขอโทษทีนะศิลา... นายเพิ่งรู้ความจริงแค่ครึ่งเดียวเองนะ คนที่สั่งฆ่าพ่อแม่นายจริงๆ น่ะ ไม่ใช่แค่คุณอาทิตย์หรอก แต่เป็นพวกเราทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก” สิ้นคำพูดของเมฆา รินรดาก็ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ในขณะที่ศิลาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่กำลังจะถูกเมฆหมอกบดบัง... ความหวังสุดท้ายของเขากำลังดับวูบไปพร้อมกับความเชื่อใจที่ถูกทำลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและแสงไฟริบหรี่ในเงาจันทรานี้นะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน