แผลเป็นในใจ

"ปล่อยมือซะ... นั่นไม่ใช่ที่ของเจ้า" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นดังก้องอยู่ในมโนภาพ ศิลาสะดุ้งสุดตัว ร่างกายของเขากระตุกเกร็งจนผ้าปูที่นอนยับย่น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเปียกชื้น ในความมืดมิดของห้องนอนที่เงียบสงัด เขาไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหอบหายใจของตัวเองที่ดังราวกับเสียงลมพัดผ่านถ้ำลึก ภาพในหัวนั้นชัดเจน... กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน สีแดงฉานที่อาบไล้ไปทั่วพื้นไม้กระดาน และดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาผ่านเงาสะท้อนของใบมีด—ดวงตาที่ปราศจากความรู้สึก ดวงตาที่เปรียบเสมือนหลุมดำที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง ศิลายันกายขึ้นนั่ง มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นดื่ม มือของเขาเย็นเยียบ ราวกับว่าความหนาวเหน็บจากความตายในฝันร้ายนั้นยังคงเกาะกุมจิตวิญญาณเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เขามองไปยังนาฬิกาบนผนัง เข็มวินาทีกำลังขยับไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับรู้สึกเหมือนการถอยหลังลงสู่ขุมนรกในทุกขณะจิต นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามีฝันเช่นนี้ แต่มันเป็นครั้งแรกที่ 'ใบหน้า' ของฆาตกรคนนั้นเริ่มชัดเจนขึ้น... ชัดเจนจนเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกเฝ้ามองจากมุมมืดของห้อง เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นสามครั้ง ศิลาชะงัก ร่างกายของเขาตึงเครียดทันที เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวนี้ นอกจากเธอ... "ศิลา คุณยังไม่ตื่นหรือคะ... ไม่ใช่สิ คุณยังไม่นอนสินะ" เสียงของรินรดาที่ลอดผ่านประตูเข้ามานั้นดูลังเลเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าในคืนที่ศิลามีแผลในใจที่เปิดออก การเข้าไปใกล้เกินไปอาจทำให้เขาระเบิดอารมณ์ใส่ได้ ศิลานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ร่างโปร่งบางของรินรดายืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง สีหน้าของเธอไม่ได้ดูตื่นตระหนก แต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ผมไม่ได้หลับ" เขาตอบเสียงเรียบ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวเหมือนกลองรบ รินรดาไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่สบตาเขา สายตาของเธอที่มักจะดูหัวรั้นและมั่นใจกลับอ่อนแสงลง เธอเดินเลี่ยงผ่านเขาเข้าไปในห้อง วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการค้นคว้าข้อมูล "ฉันเจอเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับตราประทับที่คุณเคยพูดถึงในคืนนั้น" เธอเอ่ยขึ้นพลางมองไปรอบๆ ห้องที่อุดอู้ด้วยบรรยากาศแห่งความทุกข์ระทม "แต่ดูเหมือนว่าคุณจะต้องการอะไรมากกว่าแค่ข้อมูลในตอนนี้" ศิลาเดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออกเล็กน้อยเพื่อให้แสงจันทร์สาดส่องลงมา "ความฝันไม่ใช่เรื่องบังเอิญรินรดา มันคือภาพสะท้อนของสิ่งที่ผมเคยเห็น... แต่ผมจำไม่ได้จริงๆ ว่าผมรอดมาได้อย่างไร" "บางทีการที่คุณจำไม่ได้ อาจจะเป็นวิธีที่จิตใจของคุณใช้ปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดที่มากเกินรับไหว" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ แตะมือลงบนแขนของเขาเบาๆ "คุณไม่จำเป็นต้องแบกมันไว้คนเดียว ศิลา โลกนี้มันโหดร้ายพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองต้องแตกสลายไปมากกว่านี้" ศิลาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาที่เคยว่างเปล่ากลับฉายแวววูบไหว เขาไม่ได้ต้องการความสงสาร แต่เขาโหยหาความเข้าใจในแบบที่ไม่มีใครเคยให้ "ถ้ารู้ว่าคนที่ฆ่าครอบครัวผมคือคนที่ผมไว้ใจที่สุดล่ะ?" เขาถามเสียงพร่า รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ถ้าเขาข้ามเส้นมาทำลายชีวิตคุณ เขาก็ไม่สมควรได้รับความเมตตา... และฉันจะอยู่ตรงนี้ เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่กลายเป็นปีศาจเสียเอง" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นอยู่ในความเงียบ เสียงข้อความเตือนจากโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความซีดเผือดในทันที "มีอะไรหรือเปล่า?" ศิลาถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ รินรดายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู มันเป็นรูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ส่งเข้ามาโดยไม่ระบุที่มา เป็นภาพของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านของศิลาเมื่อห้านาทีก่อน ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีเข้มที่เขารู้จักดี... เสื้อคลุมตัวเดียวกับที่เขาเห็นในฝันเมื่อครู่ "นั่นไม่ใช่แค่มุมมองในฝันของคุณแล้ว ศิลา" รินรดาเสียงสั่น "เขากำลังรอคุณอยู่ที่หน้าบ้าน... และเขาก็รู้อยู่แล้วว่าเราเห็นเขา" ศิลาคว้าแจ็กเก็ตสีเข้มมาสวม มือคว้าปืนพกที่วางทิ้งไว้ในลิ้นชักอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน... เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเห็นในความฝันไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับศิลาและรินรดาในบทที่เข้มข้นเช่นนี้นะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน