ค่ำคืนแห่งการไล่ล่า

กลิ่นดินปืนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะตอกย้ำถึงรอยบาปที่เพิ่งถูกขีดเขียนลงบนผืนไม้สีเข้ม ศิลาไม่สนแม้กระทั่งเสียงไซเรนจากระยะไกลที่เริ่มใกล้เข้ามา เขาถลาเข้าประคองร่างรินรดาที่เย็นเยียบลงทุกขณะ เลือดอุ่นๆ ที่ซึมผ่านเสื้อผ้าเธอเปื้อนมือเขาจนสั่นระริก "อย่า... อย่าเพิ่งหลับตา" เสียงของศิลาแหบพร่า สั่นไหวด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ใต้ความเย็นชา ดวงตาของรินรดาปรือปรอย เธอฝืนยิ้มแม้ใบหน้าจะซีดเผือด "คุณ... คุณต้องไป ศิลา... ความจริง... มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของฉัน..." "หุบปาก! แล้วฟังนะรินรดา คุณห้ามตาย... ไม่ใช่ในขณะที่ผมยังมีชีวิตอยู่!" ศิลาตวาดก้องก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้นแนบอก สายตาคมกริบดุจมีดโกนกวาดมองไปรอบห้อง ความมืดมิดที่ว่างเปล่าหลังเงาของผู้ลอบสังหารทำให้เขาตระหนักว่า หากช้าไปเพียงวินาทีเดียว... ความสูญเสียจะไม่จบแค่เพียงเท่านี้ เขาวิ่งฝ่าความมืดออกไปสู่ถนนเบื้องหน้า รถกระบะสีดำคันเดิมที่จอดซุ่มอยู่เครื่องยนต์คำรามก้องราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกระหายเลือด ศิลาวางรินรดาไว้ที่เบาะหลังอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะกระโดดขึ้นนั่งประจำที่นั่งคนขับ มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ล้อรถหมุนฟรีจนเกิดควันโขมง ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปท่ามกลางถนนยามค่ำคืนที่เงียบสงัด แสงไฟหน้ารถตัดผ่านความมืดเป็นเส้นตรง ทว่าความสงบนั้นกลับพังทลายลงเมื่อเงาดำปริศนาอีกคันพุ่งตามมาติดๆ "มันต้องการปิดปาก..." ศิลาพึมพำ ดวงตาจ้องมองกระจกหลังอย่างไม่วางตา เงาดำคันหลังขับจี้เข้ามาอย่างอุกอาจ กระจกข้างแตกละเอียดจากกระสุนที่เฉียดผ่าน "รินรดา... ทนหน่อยนะ" เขากัดฟันกรอด หักพวงมาลัยหลบเข้าซอยแคบอย่างบ้าระห่ำ แรงเหวี่ยงทำให้รถเอียงกระเท่เร่ ศิลาไม่ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย เขาใช้ประสบการณ์การขับรถที่แลกมาด้วยชีวิตในอดีต กดคันเร่งมิดไมล์ พุ่งทะยานผ่านทางแยกที่ไร้ซึ่งผู้คน เสียงปืนดังระงมแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามก้อง ศิลาหักพวงมาลัยหมุนตัวรถ 180 องศาในเสี้ยววินาที จนรถยนต์พุ่งเข้าหาเงาดำคันหลังตรงๆ เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด... ในเมื่อมันอยากตาม เขาก็จะพาไปสู่จุดจบที่สมน้ำสมเนื้อ "ลงไปซะ!" ศิลาคำราม ลั่นไกปืนจากมือขวาผ่านกระจกหน้า รถคันหน้าเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็วจนพุ่งชนเข้ากับเสาไฟข้างทางเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ศิลาไม่ได้หยุดรถเพื่อตรวจสอบผลงาน เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่ลูกกระจ๊อก เขาต้องพาคนสำคัญไปให้ถึงที่ปลอดภัย ทว่าขณะที่เขากำลังจะผ่อนความเร็วลง ความรู้สึกเย็นเยียบก็แล่นผ่านสันหลังเมื่อเขาเหลือบเห็นบางอย่างในกระจกมองหลัง รถคันเดิมที่เพิ่งพุ่งชนเสาไฟไป กำลังถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็วราวกับไร้ซึ่งความเสียหาย แสงไฟจากรถคันนั้นส่องสว่างวาบ ทำให้ศิลาเห็นใบหน้าของคนขับที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยได้อย่างชัดเจน... มันไม่ใช่ใครอื่น นอกจากชายที่เขาสาบานว่าจะต้องเด็ดหัวให้ได้มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ศิลาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสัญลักษณ์รอยสักรูปจันทร์เสี้ยวที่หลังมือคนขับนั่น นั่นคือสัญลักษณ์ของคนที่ฆ่าครอบครัวของเขา... ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปีปะทุขึ้นในอก ศิลาละทิ้งสัญชาตญาณของการป้องกันตัว เขาเหยียบคันเร่งสวนกลับไปหาศัตรูหมายจะชนประสานงา แต่ทว่าก่อนที่จะถึงตัว ชายคนนั้นกลับเลื่อนกระจกหน้าต่างลง แล้วชูวัตถุบางอย่างขึ้นมา ไม่ใช่ปืน... แต่เป็นเครื่องควบคุมสัญญาณบางอย่าง ทันใดนั้นเอง สัญญาณไฟจราจรทุกดวงบนสี่แยกข้างหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกัน รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงพุ่งตัดหน้าศิลาอย่างจัง "ไม่!" ศิลาหักหลบจนสุดแรงเกิด รถของเขาพลิกคว่ำไถลไปกับพื้นถนนจนเกิดประกายไฟลุกท่วม ร่างกายของเขากระแทกกับคอนโซลหน้าอย่างรุนแรงจนสติเริ่มพร่าเลือน ท่ามกลางความมืดมิดที่คืบคลานเข้ามา เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้รถของเขา เงาร่างหนึ่งก้าวหยุดลงข้างกระจกรถที่แตกละเอียด ชายคนนั้นก้มลงมองศิลาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเหยียดหยาม ก่อนจะหยิบจี้ห้อยคอสีเงินที่รินรดาสวมใส่อยู่ขึ้นมาจากที่นั่งด้านหลัง "ยังไม่ถึงเวลาตาย... ศิลา" ชายคนนั้นกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "เพราะของที่เธอถือครองอยู่... มันเป็นกุญแจสำคัญที่จะเปิดประตูสู่ขุมนรกที่แท้จริง" ก่อนที่ศิลาจะได้สติครบถ้วนเพื่อเอื้อมมือไปคว้าตัว ชายคนนั้นก็ก้าวถอยหลังหายเข้าไปในความมืด พร้อมกับทิ้งบางอย่างไว้บนอกของเขา... มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่มุมหนึ่งมีรอยไหม้ และในรูปนั้น คือภาพของ 'ตัวเขาเอง' ในวัยเด็กที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ชายคนนั้นในฐานะ 'พ่อ' ที่ควรจะตายไปนานแล้ว ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน