ราคาที่ต้องจ่าย

“เสียดายเหลือเกินที่คุณฉลาดไม่พอจะมองออกว่า ในเกมนี้... ความจริงมันไม่มีราคาค่างวดอะไรเลยถ้าเทียบกับชีวิต” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของรินรดาดังขึ้นพร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดลงบนขมับของเธออย่างแผ่วเบา กลิ่นดินปืนจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้ชายเบื้องหลังทำให้เธอแทบหยุดหายใจ รินรดาไม่ได้กรีดร้อง เธอเลือกที่จะเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ดวงตาเรียวสวยจ้องมองไปที่เบื้องหน้า ซึ่งศิลาเพิ่งจะก้าวพ้นประตูเหล็กเข้ามา ศิลาหยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่ในเสื้อโค้ทสีเข้มของเขาดูนิ่งสงัดดุจรูปปั้นหิน แต่หากสังเกตให้ดี มือหนาทั้งสองข้างที่ทิ้งแนบลำตัวนั้นกำลังกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้ฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเยือกเย็น “ปล่อยเธอ” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านด้วยอำนาจการกดขี่ที่แผ่ออกมาโดยรอบ “ปล่อย?” ชายในเงาหัวเราะร่วน ก่อนจะกระชากร่างของรินรดาให้ขยับเข้ามาใกล้หน้าต่างบานแคบที่มองเห็นแสงไฟจากตัวเมืองเบื้องล่าง “ศิลา คุณน่าจะรู้จักคำว่า ‘แลกเปลี่ยน’ ดีกว่าใครนะ ของปลอมในมือคุณน่ะ ทิ้งมันลงไปซะ แล้วผมอาจจะพิจารณาให้คุณเห็นเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะจบลง” รินรดาสบตาศิลา แววตาของเธอไม่มีความกลัวแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความโศกเศร้าที่ลึกสุดหัวใจ เธอส่ายหัวเบาๆ เป็นสัญญาณบอกให้เขาอย่าทำตามที่มันต้องการ แต่ศิลาหาได้สนใจไม่ เขาค่อยๆ หยิบแฟ้มเอกสารที่ดูเหมือนหลักฐานมัดตัวฆาตกรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “นี่คือสิ่งที่คุณต้องการใช่ไหม” ศิลาถามพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า “ความลับที่แลกด้วยชีวิตของคนบริสุทธิ์นับไม่ถ้วน” “หยุดตรงนั้น!” ชายลึกลับตวาดลั่น มือที่ถือปืนสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้น “โยนมันลงมาที่พื้นแล้วถอยออกไปให้ห่าง... ไม่อย่างนั้น ผมจะทำให้ความรักของคุณกลายเป็นความทรงจำสีเลือดเสียตรงนี้!” ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาสบตารินรดาอีกครั้ง ในวินาทีนั้นเขาสื่อสารกับเธอผ่านความเงียบ เขาไม่ได้มองเธอในฐานะเหยื่อ แต่เขามองเธอในฐานะเหตุผลเดียวที่ทำให้เขายังคงมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ ศิลาค่อยๆ ย่อตัวลงราวกับยอมจำนน แต่ในจังหวะที่หัวเข่าแตะพื้น เขากลับดีดตัวขึ้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการมองเห็นของสายตาคนทั่วไป *ปัง!* เสียงปืนลั่นสนั่นห้อง ทว่าไม่ใช่จากปืนของชายผู้นั้น แต่เป็นศิลาที่ใช้มือเปล่าปัดวิถีกระสุนจนเฉียดผ่านแก้มของรินรดาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าประชิดตัวคนร้ายด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกปลุกเร้า การต่อสู้ระยะประชิดเกิดขึ้นรวดเร็วและรุนแรงจนน่าหวาดหวั่น ศิลาไม่ได้สนใจบาดแผลที่ถูกคมมีดกรีดที่หัวไหล่ เขากระแทกศอกเข้าที่ลิ้นปี่ของชายคนนั้นจนอีกฝ่ายทรุดฮวบ ก่อนจะคว้าคอเสื้อแล้วกดร่างนั้นลงกับพื้นอย่างเหี้ยมเกรียม “บอกมา... ใครส่งพวกแกมา” ศิลาเค้นเสียงถาม นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ก้น ทว่าชายผู้นั้นกลับหัวเราะออกมาทั้งที่เลือดนองหน้า “คุณชนะผม... แต่นั่นก็แค่... หมากตัวแรกเท่านั้นศิลา คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าในกระเป๋าของคุณ... ไม่ได้มีแค่เอกสาร” ศิลาชะงักไปชั่วครู่ มือหนาควานเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อจะหยิบเอกสารขึ้นมาตรวจสอบ แต่สิ่งที่เขาสัมผัสกลับไม่ใช่กระดาษแผ่นบาง หากแต่เป็นกลไกโลหะที่เย็นเยียบและเสียง ‘ติ๊ก... ติ๊ก...’ ที่เริ่มเร่งจังหวะขึ้นอย่างน่าขนลุกภายในอกของเขา รินรดาที่เพิ่งตั้งหลักได้รีบวิ่งเข้ามาหา แต่เมื่อเห็นสีหน้าของศิลาที่ซีดเผือดลงอย่างกะทันหัน เธอก็หยุดชะงักทันที “ศิลา... นั่นมันอะไร” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ศิลาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อโค้ทออก เผยให้เห็นอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ถูกซ่อนไว้ในซับในเสื้อ ซึ่งตอนนี้มันกำลังเปลี่ยนสถานะเป็นตัวจุดระเบิดเวลาที่เหลือเวลาเพียงไม่กี่วินาที “วิ่งไปรินรดา!” ศิลาตะโกนสุดเสียงพร้อมกับผลักร่างของเธอให้พ้นจากวงรัศมี “ไปให้ไกลที่สุด!” เขาไม่ได้วิ่งตามเธอไป แต่กลับคว้าตัวคนร้ายที่บาดเจ็บไว้แน่นเพื่อไม่ให้มันหนีไปไหน แล้วกดล็อกประตูเหล็กจากด้านในด้วยตัวเอง รินรดาหันกลับมามองผ่านช่องกระจกบานเล็ก เห็นศิลายืนนิ่งอยู่กลางห้องที่กำลังจะกลายเป็นนรก ท่ามกลางเสียงนาฬิกาที่ดังสะท้อนก้องในหัวใจของเธอ ทว่า ในวินาทีที่ตัวเลขบนอุปกรณ์นั้นนับถอยหลังถึงศูนย์ เสียงระเบิดที่ควรจะกัมปนาทกลับเงียบสนิท มีเพียงเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของศิลาที่วางอยู่บนพื้นห้อง... มันคือเสียงของ ‘คนที่เขารอคอยมาตลอดสามปี’ “เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ นะศิลา... คุณอยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่คุณจริงๆ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับตัวละครของผมครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน