ทางเลือกที่โหดร้าย

"ปล่อยมือจากแฟ้มนั้นซะ ศิลา... ถ้านายไม่อยากเห็นสมองของยัยนักข่าวคนนี้กระจัดกระจายอยู่บนพื้น" เสียงเย็นเยียบของชายชุดดำที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของคลังสินค้าเก่าดังขึ้น พร้อมกับลำกล้องปืนที่กดเข้ากับขมับของรินรดาอย่างหนักหน่วง ศิลาหยุดชะงัก ฝ่าเท้าที่กำลังก้าวถอยหลังเพื่อหาทางหนีพลันแข็งค้าง มือข้างหนึ่งของเขากำแฟ้มเอกสารที่บรรจุรายชื่อเครือข่ายผู้บงการที่เขาตามล่ามาตลอดห้าปีไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภายในแฟ้มนี้คือคำตอบของความแค้น... คือกุญแจที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรที่สังหารครอบครัวเขาอย่างไร้ความปรานี "ฉันให้เวลานายสามวินาที" กระบอกปืนกดลึกลงไปอีก รินรดาหลับตาแน่น ปลายเท้าของเธอเขย่งขึ้นด้วยความเจ็บปวด แต่ถึงกระนั้น แววตาที่สบกับศิลากลับไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น มันคือแววตาที่วิงวอน... วิงวอนให้เขาเลือกทางเดินที่ถูกต้อง "ศิลา... อย่า" เธอเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก "ทำตามแผนเดิม... อย่าให้หลักฐานพวกนี้ตกไปอยู่ในมือพวกมันอีก" ศิลานิ่งงัน หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะพังทลาย ความแค้นที่กัดกินจิตใจมาเนิ่นนานปะทะกับความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่คอยประคองเขาไว้ในโลกที่มืดมิดนี้ เขาเงยหน้าขึ้นมองศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำอันบ้าคลั่ง "แกกำลังบีบให้ฉันเลือก สิ่งที่แกต้องการคือแฟ้มนี้ใช่ไหม?" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับหนักแน่นดุจหินผา "ถูกแล้ว ถ้าอยากให้แม่ไก่นี่รอด ก็วางมันลง แล้วไสหัวไป" ชายชุดดำแสยะยิ้มที่มุมปาก ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหดหู่และว่างเปล่า เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รินรดาเบิกตากว้าง เธอส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงห้าม แต่ศิลาหาได้สนใจไม่ เขามองตรงไปยังดวงตาของมือสังหารด้วยสายตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "ชีวิตของเธอสำคัญกว่าความแค้นของฉัน... แต่แกคิดผิด ถ้าคิดว่าแกจะไปจากที่นี่พร้อมกับทั้งสองอย่าง" เขาสะบัดมือขวาอย่างรวดเร็ว แฟ้มเอกสารในมือถูกเหวี่ยงไปทางขอบหน้าต่างที่พังทลายลงสู่ความมืดมิดภายนอกทันที มือสังหารเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มันละสายตาจากรินรดาชั่วครู่เพื่อมองตามแฟ้มที่ร่วงหล่นไป จังหวะนั้นเอง ศิลาไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าใส่ชายชุดดำด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ เสียงปืนลั่นสนั่นก้องคลังสินค้าหนึ่งนัดท่ามกลางความมืด แสงวาบจากปากกระบอกปืนส่องให้เห็นภาพรินรดาล้มลงไปกองกับพื้น ในขณะที่ศิลาใช้หมัดกระแทกเข้าที่ขมับของศัตรูจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า "ริน!" ศิลาตะโกนสุดเสียง เขาละทิ้งร่างของศัตรูแล้วถลาเข้าไปประคองร่างที่นอนแน่นิ่งของหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมผ่านเสื้อผ้าของเธอออกมาจนน่าใจหาย ความเงียบเข้าปกคลุมสถานที่นี้อีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของรินรดาที่กระทบอยู่กับอกของเขา ศิลาหน้าซีดเผือด มือที่สั่นเทาพยายามกดแผลที่ไหล่ของเธอไว้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบกระอักเลือด นี่คือผลลัพธ์ของการตัดสินใจที่โหดร้าย... เขาเลือกที่จะช่วยเธอ แต่กลับต้องแลกมาด้วยการสูญเสียหลักฐานที่ตามหามาทั้งชีวิต "ทำไม... ทำไมถึงทำแบบนั้น" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว สติของเธอเริ่มเลือนราง ศิลาไม่ตอบ เขากอดร่างเธอไว้แน่น ความแค้นที่เคยเป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความกลัวที่จะสูญเสียแสงสว่างเดียวที่เขาเหลืออยู่ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะอุ้มเธอออกไปจากที่นี่ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากทางเข้าคลังสินค้า ไม่ใช่เสียงของคนเพียงคนเดียว แต่เป็นเสียงของคนนับสิบที่กำลังล้อมกรอบเข้ามา ศิลาหันไปมองเงามืดที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามา และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไม่ใช่จำนวนของพวกมัน แต่เป็นเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย... เสียงหัวเราะของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว "แกทำได้ดีมาก ศิลา... ขอบใจที่นำทางฉันมาหาหลักฐานชิ้นสุดท้ายนี้" ชายในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของเขาชัดเจน—ใบหน้าที่ศิลาฝันถึงในทุกคืนด้วยความเคียดแค้น นั่นคือ "พ่อ" ของเขา ผู้ที่เขาคิดว่าถูกฆ่าตายไปในคืนแห่งโศกนาฏกรรมนั้นเอง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายของศิลานะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน