หลักฐานชิ้นสำคัญ

เศษกระจกนิรภัยแตกละเอียดดุจเกล็ดน้ำแข็งที่ร่วงหล่นลงบนเบาะหนัง ศิลาทิ้งตัวราบไปกับพื้นรถในเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณสัตว์ป่าสั่งการ ลมหายใจของเขาขัดจังหวะเพียงชั่วครู่ ก่อนจะผ่อนเข้าออกอย่างเป็นจังหวะเพื่อคุมสติ หัวใจเต้นหนักหน่วงอยู่ในอกราวกับกลองรบที่กำลังเร่งเร้าให้เขาพุ่งทะยานออกไป “ศิลา! หลบเข้าไป!” เสียงตะโกนของรินรดาดังมาจากฝั่งที่นั่งผู้โดยสาร เธอไม่ได้กรีดร้องอย่างเสียขวัญ แต่น้ำเสียงนั้นสั่นไหวด้วยความกังวลที่พยายามจะสะกดไว้ภายใต้ความเด็ดขาด มือของเธอคว้าต้นคอเสื้อเขาไว้แน่นเพื่อดึงให้ต่ำลง ศิลาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสังเกตเห็นรอยกระสุนเจาะทะลุผ่านกระจกมองข้าง ทิศทางที่มันพุ่งมาแสดงให้เห็นชัดเจนว่ามือสังหารไม่ได้ต้องการแค่ขู่ แต่ต้องการปลิดชีพเขาในนัดเดียว เขาขยับตัวช้าๆ ไปยังที่เก็บของหน้ารถ มือสั่นเล็กน้อยจากอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะคว้าปืนพกคู่ใจที่ซ่อนไว้ใต้เบาะขึ้นมา สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันเย็นเยียบและไร้ปรานีราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “อย่าออกจากรถจนกว่าผมจะบอก” ศิลาสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังในแบบที่รินรดาไม่กล้าโต้แย้ง “คุณจะออกไปไม่ได้นะศิลา มันอาจจะมีมากกว่าหนึ่งคน!” เธอคว้าแขนเขาไว้ นิ้วมือจิกแน่นผ่านเนื้อผ้า ศิลาหันมามองเธอ แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความมืดมน กลับกลายเป็นความอ่อนโยนที่แฝงด้วยความเจ็บปวดเพียงชั่วครู่ “ถ้าผมไม่ไป เราทั้งคู่จะตายที่นี่ครับริน... ฟังผมนะ ถ้าผมให้สัญญาณ ให้คุณขับรถออกไปทันที ไม่ต้องหันกลับมามอง” เขาเปิดประตูฝั่งคนขับออกอย่างรวดเร็วและพุ่งตัวออกจากรถราวกับเงาจันทราที่ไร้ทิศทาง เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดเฉียดไหล่เขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว ศิลาไม่รีรอ เขาอาศัยจังหวะที่มือสังหารเปลี่ยนกระสุนพุ่งเข้าประชิดหลังกำแพงตึกเก่าที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะยิงสวนกลับไปเพียงนัดเดียว เงียบ... ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเขาที่ดังสะท้อนอยู่ในความมืด ศิลาไม่ประมาท เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปหาจุดที่มือสังหารน่าจะยืนอยู่ แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงอุปกรณ์เก็บเสียงที่ตกอยู่ และ... กล่องเหล็กขนาดเล็กที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นดิน เขารีบเก็บมันขึ้นมา ก่อนจะวิ่งกลับไปที่รถเมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบโต้ใดๆ อีก ศิลาพุ่งขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ด้วยมือที่สั่นเทาและเหยียบคันเร่งออกไปจากจุดเกิดเหตุทันที บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความกดดัน รินรดาเหลือบมองกล่องเหล็กในมือเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ศิลาไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งพวกเขามาถึงเซฟเฮาส์ที่พักชั่วคราว เขาวางกล่องนั้นลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายใต้แสงไฟสลัว “นั่นคืออะไร” รินรดาเอ่ยถามทำลายความเงียบ ศิลาไม่ตอบ เขากดปุ่มเปิดกล่องเหล็กด้านในพบอุปกรณ์บันทึกข้อมูลขนาดเล็ก (Micro SD Card) เขาเสียบมันเข้ากับโน้ตบุ๊กที่วางอยู่มุมห้อง ไฟล์วิดีโอเพียงไฟล์เดียวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาคลิกเปิดมันด้วยมือที่เย็นเฉียบ ภาพในวิดีโอเริ่มเคลื่อนไหว มันคือเหตุการณ์ในคืนวันที่ครอบครัวของเขาถูกสังหาร ภาพมุมสูงที่ถ่ายจากกล้องวงจรปิดในจุดที่ไม่มีใครเคยคาดคิดว่าจะมี ภาพใบหน้าของฆาตกรที่สวมฮู้ดสีดำค่อยๆ เผยออกมาภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในคืนนั้น “พระเจ้า...” รินรดาอุทาน มือของเธอปิดปากด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้น ศิลาตัวแข็งทื่อ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานับสิบปีระเบิดออกในใจจนแทบจะกลั้นไม่อยู่ เพราะชายที่อยู่ในภาพนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเขาเลย “เป็นไปไม่ได้...” ศิลาพึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “เขาตายไปแล้ว... เขาต้องตายไปแล้วสิ!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง ศิลาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก รินรดาคว้ามีดสั้นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเตรียมพร้อม เสียงเคาะประตูสามครั้งจังหวะที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* “ประตูไม่ได้ล็อค... ศิลา” เสียงทุ้มต่ำจากอีกฝั่งของประตูเอ่ยขึ้น ศิลาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเดือดดาลและสับสน เมื่อประตูค่อยๆ แง้มออก เงาร่างของชายผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เขาเห็นในวิดีโอเมื่อครู่นี้ชัดเจน ชายคนนั้นยกมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะปลอบประโลม แต่แววตาของเขากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ “ผมบอกคุณแล้วไง ว่าความตายไม่ใช่จุดจบของเงาจันทรา...” ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก “และหลักฐานที่คุณถืออยู่นั่นน่ะ... มันเป็นของปลอมที่ผมตั้งใจมอบให้คุณ เพื่อให้คุณเดินเข้ามาติดกับดักในวันนี้เอง” ปราณธาตุเก้าสุริยันขอกราบขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับศิลานะครับ