แผนที่รัดกุม

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้นลงไป ความตายจะไม่ได้มาเยือนแค่พวกมัน แต่มันจะลากชีวิตคุณให้จมดิ่งลงไปลึกกว่าเดิม ศิลา... คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายภาพผังโครงสร้างของ 'เซฟเฮาส์ใต้ดิน' ของตระกูลวีรเกียรติ์—สถานที่ที่กักขังความจริงเบื้องหลังโศกนาฏกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน ศิลานิ่งเงียบ แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนผ่านดวงตาที่ลึกโหลของเขา รอยแผลเป็นจางๆ บนแก้มซ้ายกระตุกเล็กน้อยเมื่อเขาขยับยิ้มเย็นเยียบ "คำพูดนั้น... ผมควรเป็นคนพูดกับคุณมากกว่านะ รินรดา" เขาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงาน เสียงเก้าอี้ไม้เสียดสีกับพื้นหินดังบาดหูในห้องลับที่เงียบสงัด "คุณก้าวเข้ามาในนรกขุมนี้เอง ไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักข่าว แต่เพราะคุณเองก็อยากเห็นปีศาจพวกนั้นถูกกระชากหน้ากากเหมือนกัน" รินรดาหันขวับมามองเขา ดวงตาสีน้ำตาลของเธอวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด "ฉันไม่ได้ต้องการเห็นเลือด ฉันต้องการแค่ความยุติธรรม" "ความยุติธรรม?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ในโลกที่มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาตัวเอง ความยุติธรรมก็เป็นได้แค่ของเล่นของคนมีอำนาจ การจะเอาชนะมัน เราต้องยอมเปื้อนเลือด... หรือไม่ก็ยอมเป็นปีศาจเสียเอง" เขาหันกลับไปที่แผนที่ดิจิทัล นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดสีแดงที่กะพริบถี่ๆ ตรงใจกลางของฐานข้อมูลหลัก "ระบบรักษาความปลอดภัยนี้เป็นแบบ 'สุญญากาศ' มันไม่มีทางเชื่อมต่อกับโลกภายนอก การจะเจาะเข้าไปได้ เรามีเวลาแค่ 180 วินาที ในขณะที่การเชื่อมต่อเสถียรผ่านคลื่นความถี่เฉพาะที่ผมเตรียมไว้" เขากดรหัสผ่านรัวเร็วบนแป้นพิมพ์ เสียงการทำงานของระบบประมวลผลดังก้องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แค่การวางแผนโจรกรรมข้อมูล แต่มันคือการผ่าตัดเอาเนื้อร้ายที่ฝังลึกอยู่ในโครงสร้างอำนาจของประเทศนี้ออกมา "ศิลา... ถ้าเราทำแบบนี้ ข้อมูลที่จะได้มา มันอาจจะทำลายชีวิตคนบริสุทธิ์อีกหลายคนที่คุณเคยสัญญาว่าจะปกป้อง" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากเสื้อสูทของเขา เธอวางมือลงบนไหล่ที่เกร็งแน่นของชายหนุ่ม "คุณแน่ใจนะว่า 'ลูกชายที่รัก' คนนั้น ไม่ได้กำลังล่อให้เราเดินเข้ากับดัก?" คำว่า 'ลูกชายที่รัก' กระตุกวิญญาณของศิลาให้ร่วงหล่นลงไปในห้วงอดีต เสียงของชายที่เขาเคยเรียกว่าพ่อดังก้องอยู่ในหัว... เสียงที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและความอาฆาตที่ส่งผ่านมาจากปลายสายโทรศัพท์เมื่อคืนนี้ "กับดักหรือโอกาส... มันก็แค่มุมมองครับรินรดา" ศิลาตอบพลางถอนหายใจยาว "ถ้าผมไม่เดินเข้าไปหาความตาย ผมก็ไม่มีวันพบความจริงว่ามือที่เปื้อนเลือดในวันนั้น เป็นมือของพ่อผมจริงๆ หรือเปล่า" เขาตัดสินใจกดปุ่ม 'Execute' แถบสถานะสีเขียวค่อยๆ วิ่งผ่านหน้าจอไปอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับรู้สึกยาวนานราวกับชั่วกัลปาวสาน ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนภัยความถี่ต่ำก็เริ่มแผ่ออกมาจากลำโพงในห้อง *ตึ้ง... ตึ้ง... ตึ้ง...* "มันรู้ตัวแล้ว!" รินรดาร้องอุทานพลางถอยกรูดไปที่ประตูทางออก แต่ก่อนที่ศิลาจะได้ทำอะไรต่อ หน้าจอโฮโลแกรมก็ดับวูบลง แล้วแทนที่ด้วยภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในคฤหาสน์วีรเกียรติ์ ในภาพนั้น... มีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เขากำลังจิบไวน์ด้วยท่วงท่าสง่างาม ในมืออีกข้างถือรูปถ่ายใบเก่าที่ศิลาจำได้ดี มันคือรูปถ่ายวันครอบครัวก่อนเกิดเหตุโศกนาฏกรรม 1 วัน ชายชราเงยหน้าขึ้นมองกล้อง ราวกับเขากำลังจ้องตากับศิลาผ่านเลนส์กล้องที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยไมล์ เขาค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาลมหายใจของศิลาแทบหยุดชะงัก "มาหาพ่อที่ชั้นใต้ดินสิ ศิลา... ประตูบานที่สี่น่ะจำได้ไหม? ของขวัญที่พ่อเตรียมไว้ให้แก... มันกำลังรอคอยที่จะกลืนกินแกทั้งเป็นอยู่ตรงนั้น" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ เสียงปลดล็อกปืนไรเฟิลดังประสานกันราวกับเสียงเพลงมรณะ ศิลาหันมาสบตารินรดาด้วยสายตาที่สงบนิ่งจนน่าใจหาย เขาคว้าอาวุธขึ้นมาแล้วยัดใส่มือเธอ "รินรดา... ฟังผมนะ ถ้าผมไม่ได้ออกมาจากที่นั่น ให้คุณกดไฟล์ 'Shadow' ที่ผมซ่อนไว้ในเซิร์ฟเวอร์ทันที มันจะเปิดเผยทุกอย่างต่อหน้าสาธารณชน" เขายังไม่ทันพูดจบ ประตูเหล็กกล้าที่ปิดล็อกอยู่อย่างแน่นหนาก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล เศษเหล็กกระเด็นว่อนไปทั่วห้อง ท่ามกลางควันไฟที่ตลบอบอวล เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นม่านควันเข้ามา... มันไม่ใช่คนของตระกูลวีรเกียรติ์ แต่มันคือใบหน้าที่ศิลาฝังใจจำได้แม่นที่สุด ใบหน้าของผู้ชายที่เขาเคยเห็นว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อยี่สิบปีก่อน "พี่... พี่เหรอ?" ศิลาพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดในชีวิต ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรอยบาปที่ไม่มีวันลบเลือนด้วยกันนะครับ... ปราณธาตุเก้าสุริยัน