ห้องทดลองนรก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้น ลอยอวลกระทบนาสิกจนศิลาต้องขยับกรามแน่น ดวงตาคมกริบภายใต้เงาสลัวของโถงทางเดินใต้ดินสะท้อนภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่แทบหยุดหายใจ รอยยิ้มเย็นเยียบที่ผู้เป็นพ่อมอบไว้ก่อนหน้านี้ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่หลังประตูกระจกนิรภัยหนาเตอะในเวลานี้ กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคำขู่ใดๆ บนโลกใบนี้ "ยินดีต้อนรับสู่ผลงานชิ้นเอกของตระกูลเรา, ศิลา..." เสียงทุ้มต่ำของผู้เป็นพ่อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝีเท้าของชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง โดยไร้ซึ่งความรู้สึกผิดบาปบนใบหน้า มีเพียงแววตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้บ้าคลั่งที่กำลังจ้องมองผลงานการทดลองชิ้นสำคัญ ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามองผู้ให้กำเนิด ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งสนิท มือทั้งสองข้างที่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่กำลังแผดเผาขั้วหัวใจจนแทบแหลกสลาย ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือห้องทดลองขนาดยักษ์ที่ถูกแบ่งออกเป็นกรงขังกระจกหลายสิบกรง ทุกกรงมี "มนุษย์" ถูกพันธนาการไว้ด้วยสายระโยงระยาง สายตานับคู่ที่เหม่อลอยไร้สติปัญญา บ่งบอกว่าพวกเขาสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปนานแล้ว "พวกเขาก็คือคนที่เคยขัดขวางทางของเรา... และตอนนี้ พวกเขากำลังมีประโยชน์ในฐานะ 'ฐานข้อมูลมีชีวิต' ให้กับโครงการวิจัยชะลอความตาย" ผู้เป็นพ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียաբเฉย รากำลังพูดถึงการทดลองปลูกต้นไม้ ไม่ใช่ชีวิตของเพื่อนมนุษย์ รินรดาที่แอบย่องตามลงมาทางบันไดหนีไฟเพื่อหาทางช่วยเหลือ ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาและเห็นภาพนั้นเข้าพัดพอดี มือเรียวเล็กยกขึ้นปิดปากทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เสียงสูดหายใจเข้าลึกอย่างตกใจทำให้ร่างทั้งร่างสั่นเทา เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า ความมืดมนในคดีฆาตกรรมครอบครัวของศิลา จะพัวพันกับองค์กรลับที่ทำการทดลองมนุษย์อันโหดร้ายทารุณถึงเพียงนี้ "ระวัง!" ศิลาพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของรินรดาแล้วดึงเข้าหาตัว หลบกระสุนแสงเลเซอร์เตือนภัยที่พาดผ่านจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วอย่างเฉียดฉิว "ศิลา... ฉัน... ฉันหายใจไม่ออก" รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องทดลองนรกแห่งนี้ เห็นร่างของชายชราคนหนึ่งในกรงกระจกริมสุดกำลังกรีดร้องอย่างไร้เสียง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากจมูกและตา ขณะที่เครื่องมือแพทย์สีดำสนิทกำลังสูบฉีดของเหลวเรืองแสงสีฟ้าเข้าไปในเส้นเลือดใหญ่ของเขา ภาพความเจ็บปวดทรมานนั้นรุนแรงเสียจนหญิงสาวต้องซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของชายหนุ่มเพื่อหลีกหนีจากความโหดร้าย ศิลาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วขณะ มือหนายกขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม แต่สัมผัสจากเธอกลับเป็นสิ่งเดียวที่ดึงสติเขาไม่ให้หลุดลอยไปสู่ห้วงแห่งความมืดมิด "แกคิดว่าจะพาหนูนักข่าวคนนี้มาตายด้วยหรือไง, ศิลา?" เสียงหัวeวเราะในลำคอของผู้เป็นพ่อดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน พร้อมกับร่างของชายสูงวัยที่กดปุ่มควบคุมบางอย่างบนแผงควบคุมหลัก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้อง สีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ ประตูเหล็กหนาหนักเริ่มเลื่อนปิดลงทีละบานเพื่อกักขังพวกเขาทั้งสองคนไว้ในห้องทดลองนรกแห่งนี้ไปตลอดกาล ศิลาขบกรามแน่น สมองทำงานด้วยความเร็วสูง เขารู้ดีว่าหากถอยตอนนี้ ทั้งเขาและรินรดาจะไม่รอดออกไปบอกความจริงแก่โลกภายนอกอย่างแน่นอน แต่ทว่า... เมื่อเขากวาดสายตามองไปยังแผงควบคุมหลักที่พ่อของเขายืนอยู่ สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างของชายคนหนึ่งที่ถูกขังไว้ในกรงกระจกตรงกลางห้อง ร่างนั้น... แม้จะผอมโซและเต็มไปด้วยบาดแผลจากการทดลอง แต่โครงหน้าและรอยแผลเป็นที่คุ้นเคย ทำให้หัวใจของศิลาแทบหยุดเต้น *พ่อ... ไม่สิ... คนนั้นคือ...* ปัง! เสียงกระสุนปืนนัดหนึ่งดังขึ้นแหวกอากาศ เจาะทะลุกระจกนิรภัยด้านหลังจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะพังประตูเข้ามาพร้อมกับควันสีขาวที่ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "หมดยุคของแกแล้ว, ท่านประธาน..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังทะลุกลุ่มควันออกมา พร้อมกับเงาร่างของชายสวมเสื้อโค้ทสีดำยาวที่ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างศิลากับผู้เป็นพ่อ ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นในนาทีวิกฤตนี้ เพราะเขาคือคนอ้างตัวว่าเป็น "ศัตรู" แต่กลับรู้ความลับทุกอย่างเกี่ยวกับตระกูลของเขายิ่งกว่าใครทั้งหมด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้มาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ปราณธาตุเก้าสุริยัน